Инсон ҳар бир аъзосининг алоҳида вазифаси бор. Масалан, кўзнинг вазифаси кўриш, қулоқники эшитиш, тилга сўзлаш вазифаси юклатилган, қалбнинг иши эса севишдир. Қалб ё Аллоҳ таолони севади ёки У зотнинг махлуқларини яхши кўради. Банданинг қалбида ё охират муҳаббати ёки дунё муҳаббати бўлади. Охиратнинг муҳаббати билан қалб яхшиликларга шошади. Дунё муҳаббати борасида эса ҳадиси шарифда бундай таърифланади:

حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ

“Дунё муҳаббати барча ёмонликларнинг бошидир” (Имом Байҳақий ривояти).
Уламоларимиз ушбу ҳадиснинг шарҳини бундай баён қилганлар:

وَ تَرْكُهَا مِفْتَاحُ كُلِّ فَضِيْلَةٍ

“Дунёнинг муҳаббатини )қалбдан( чиқариш ҳар бир фазилатнинг калитидир”.
Яъни, дунё муҳаббатини қалбдан чиқариб ташлаб, Аллоҳ таолонинг муҳаббатини қалбга жойлаш мукаммал мўминликдан далолатдир.

"Илоҳий ишқ" китобидан
Нодир Одинаев таржимаси