Бир дўстим бошидан ўтказган воқеани айтиб берди. Бир куни у таҳорат қилиб масжидга кирибди ва таҳоратдан қолган намлик қулоғидан ҳали кетмаган эди. У биринчи сафга, совутгичнинг тўғрисига бориб турибди. Совутгичдан чиққан муздек ҳаво қулоқларига кириб, ҳеч қанча вақт
ўтмасдан қулоғида оғриқ бошланганини сезибди. Шу онда оғзини очмасдан қалби
билан: “Эй Аллоҳ, бу (мен олган таҳоратим) Сен сабабли эди” деган ҳамки, оғриқ таққа босилибди.

Сиз ҳатто лабингизни қимирлатмасдан ичингизда айтган гапингизни биладиган даражадаги яқинлик қандай яқинлик-а?

Сизнинг Аллоҳ таолога энг яқин бўлган ҳолатингиз сажда қилган ҳолда “Субҳана Роббиял ъала” деб шивирлашингиздир. Сизнинг бу шивирлашингизга етти осмон
ўз эшикларини очади. Зеро сизни Жаббор бўлган Зот эшитиб туради.

Сиз Аллоҳни узоқда, бирор яширин
ишингиз махфийлигича қолади, дея ўйламанг...

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам бир куни ярим тунда Убай ибн Каъб розияллоҳу анҳунинг эшигини қоқиш учун кўчага чиқадилар. Убай ибн Каъб розияллоҳу анҳу ташқарига чиққан вақтларида Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам:

“Аллоҳ сенга Фотиҳа сурасини ўқиб беришимни буюрди”, дедилар. Убай ҳаяжон ила “У зот менинг исмимни айтдими?!” деди. Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам “Ҳа”, дедилар. Убай розияллоҳу анҳу йиғлаб юборди (Имом Бухорий ривояти).

«Чунки Сен Аллоҳсан» китобидан.