Сайт тест ҳолатида ишламоқда!
04 Феврал, 2026   |   16 Шаъбон, 1447

Тошкент шаҳри
Бомдод
06:11
Қуёш
07:32
Пешин
12:42
Аср
16:01
Шом
17:47
Хуфтон
19:01
Bismillah
04 Феврал, 2026, 16 Шаъбон, 1447

Ўзбегим тожик билан

10.03.2018   8394   3 min.
Ўзбегим тожик билан

Ўзбек ва тожик халқларининг азал биродарлиги, қуда-андаю қариндошлиги ҳам ўзларини ўраб турган она табиатдан улгу олгандек гўё! Улуғ Ҳисор тизмаларида жимирлаб эриган қорлар Помир тоғларининг кифтидан йўлга тушган ойдин булоқларга қўшилиб Амударё деган шаштли дарёни бунёд этади. 

Ўзбек билан тожик икки тилда сўзлашадиган битта миллатдир, деган нақл ҳам бежиз пайдо бўлмаган. Дини, қадриятлари, энг кичик иримларидан тўйу маракалардаги маросимларигача бир-бирига уйғун бўлган бу халқлар Марказий Осиёнинг энг сўлим манзилларида яқин қўшни бўлиб яшашлари ҳам бежиз эмас. 

Қуйида ўзбек адабиётининг икки забардаст шоирининг қаламига мансуб бўлган шеърлар ҳам ана шу қадим муҳаббатнинг меваси ўлароқ туғилган бўлса неажаб. 

ЎзА

                                                                                                                                     

Абдулла Орипов

Ўзбекистон халқ шоири


Ўзбегим тожик билан 

Дўсту қардошдир азалдан 
Ўзбегим тожик билан, 
Иккиси бир байт ғазалдан 
Ўзбегим тожик билан. 
Қай йўсин айлай қиёс мен 
Бул ширин дўстлик сўзин, 
Тотлидир болдан, асалдан, 
Ўзбегим тожик билан. 
Бахтга ёр доим Навоий 
То Жомий бор экан, 
Биз улар қўйган тамалдан, 
Ўзбегим тожик билан. 
Фаҳм этиб боқсанг агарда, 
Биз қўша сайёрамиз, 
Бу Али сўзлар Зуҳалдан, 
Ўзбегим тожик билан. 
Бир эгатнинг боши сену 
Бир эгатнинг боши мен 
Ер экиб тинмас ҳамалдан 
Ўзбегим тожик билан. 
Бул қадрдон икки дўстга 
Ҳоҳишимдир то абад 
Топса бир маъно масалдан, 
Ўзбегим тожик билан. 

 

Эркин Воҳидов

Ўзбекистон халқ шоири



Тожик биродаримга 

Биз икки ёндош элга, 
Қариндош, қондош элга, 
Жондош, имондош элга, 
Фарзанд бўламиз, дўстим. 

Шажарада томирмиз, 
Тиёншонмиз, Помирмиз, 
Нечун ўздан тонурмиз, 
Баланд бўламиз, дўстим. 

Беруний, Ибн Синога, 
Жомийдек пок сиймога, 
Навоийдек даҳога, 
Дилбанд бўламиз дўстим. 

Ширу шакар азалдан, 
Тотли бизга асалдан, 
Бир байт каби ғазалдан, 
Пайванд бўламиз, дўстим. 

Қонлар олуд еримиз, 
Ёв кўксида тийримиз, 
Биримиз ўқ, биримиз— 
Каманд бўламиз, дўстим. 

Ўртамизга кўп нифоқ, 
Солмоқ бўлдилар бироқ, 
Асли биз эт ва тирноқ— 
Монанд бўламиз, дўстим. 

Бир заминда дон экиб, 
Бир Ватанда жон чекиб, 
Дўст ғамига қад эгиб, 
Дардманд бўламиз, дўстим. 

Биз хуш ният меъморлар, 
Қулаб эски деворлар, 
Яйраса дўсту ёрлар, 
Хурсанд бўламиз, дўстим. 

ЎМИ Матбуот хизмати

Мақолалар
Бошқа мақолалар

Кимга Аллоҳ нусрат берса, асло мағлуб бўлмайди

03.02.2026   3206   2 min.
Кимга Аллоҳ нусрат берса, асло мағлуб бўлмайди

Мусулмоннинг таваккулга эҳтиёжи кучли бўлади. Хусусан “Ризқ” масаласида. Чунки ризқ инсоннинг ақлини ва қалбини машғул қилиб қўяди. Кечани бедор, ухламасдан ҳамда кундузини меҳнат ва машаққат билан ўтказиш натижасида инсоннинг жисми чарчайди.

Кўпинча инсон ризқни ўзига ўхшаш яратилган инсоннинг қўлида деб, ҳаёт луқмасини топиш учун нафсини хорлайди, лаганбардорлик қилади, бошини эгади, шаъни ва қадр-қимматини сарфлайди. У ўзига ўхшаш яратилган инсон хоҳласа беради, хоҳласа бермайди ҳамда унинг ва болаларининг ҳаёти унинг қўлида деб ўйлайди. Ҳудди Намруд Иброҳим алайҳиссаломга айтган гапларидек, Аллоҳ таоло жонни олиш ва қайтаришга қодир Зотдир.

Баъзи инсонлар ўзларига ҳаромни ейишга, пора олишга, рибони мубоҳ деб санашга ва ботил йўллар билан молларни ейишга фатво берадилар. Сабаби, ёшликдан кейин қарилик, саломатликдан кейин касалилк, лавозимидан бўшаб ёки ундан кейин зурриёти кучсиз бўлиб қолишидан қўрқадилар.


Абдуллоҳ Муборак раҳимаҳуллоҳ: “Кимда ким камбағаллик сабабли ҳаром нарсани еса, у таваккул қилувчи эмас”, деганлар. Буларнинг барчасидан чиқиш йўли Аллоҳ таолога таваккул қилишни маҳкам тутмоқликдир.

Мусулмон киши агар воъиз, дин тарқатувчи ва ислоҳ қилувчи бўлса таваккул қилишга кўпроқ муҳтож бўлади. Албатта у, таваккул қилишда мустаҳкам устунни ва мустаҳкам қўрғонни топади ҳамда куфр, зулм, боғий ва фасод мустабидларига юзланганда таваккул қилишга суянади. У Аллоҳ билан нусрат топади ва Аллоҳ билан азиз бўлади.

Кимга Аллоҳ нусрат берса, асло мағлуб бўлмайди, кимни беҳожат қилса, фақирлик кўрмайди ва кимни Аллоҳ азиз қилса хорликка юз тутмайди.

﴿إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ﴾

“Агар сизга Аллоҳ нусрат берса, сиздан ғолиб келувчи йўқ. Агар сизни ташлаб қўйса, Ундан ўзга ким ҳам ёрдам берар эди. Мўминлар фақат Аллоҳгагина таваккул қилсинлар”[1].

Юсуф Қаразовий раҳимаҳуллоҳнинг
"Таваккул" китобларидан


[1] Оли-Имрон, 160-оят.