Bir shaharda donishmand yashagan ekan. Turli joylardan uning oldiga maslahat uchun odamlar kelishar ekan. U odamlarga qimmatli maslahatlar berar ekan. Uning ovozasi uzoq-uzoq o‘lkalarga yetibdi.

Boshqa bir shaharda donishmandligi bilan dong taratgan bir odamning qulog‘iga ham bu xabarlar yetib boribdi. U odamlar orasida o‘z obro‘sini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqib, o‘zining o‘sha donishmanddan ustunligini isbotlamoqchi bo‘libdi va shunday reja tuzibdi. "Bir kapalakni tutib, ikki kaftim orasiga olib, hammaning oldida donishmandning oldiga boraman. "Kaftim orasida nima bor?" deb so‘rayman. Albatta u kapalak, deb javob beradi. Shunda men: "U tirikmi yoki o‘likmi?" deb so‘rayman. Agar u tirik, desa, men kaftimni bildirmasdan siqib, ochganimda hamma kapalakning tirik emasligini ko‘radi. Agarda u kapalakni o‘lik, desa, men kaftimni ochib, uni uchirib yuboraman, hamma kapalakning tirik ekanini ko‘radi, shunda barcha uning xato qilganini sezadi", deb o‘ylabdi.

U aytganini qilib, kapalakni olib donishmandning oldiga boribdi va "Qo‘limdagi nima?" deb so‘rabdi. "Kapalak", deb javob beribdi donishmand. "U tirikmi yoki o‘likmi?", deb so‘rabdi kelgan donishmand. "Bu endi senga bog‘liq", deb javob beribdi donishmand uning ko‘ziga qarab. 

Bilginki, o‘zingning kuchingga ortiqcha baho berishing seni ham mana shunday uyaltirib qo‘yishi mumkin. Donishmandlar: "O‘zingni er bilsang, o‘zgani sher bil", deb bejiz aytishmagan.

Akbarshoh RASULOV