Фикрни бузадиган нарсаларнинг иккинчиси “жамолдир”. Инсоннинг кўзи чиройли нарсаларни кўришга ўч бўлади. Масалан, уй, либос, улов, аёллар ва ҳоказо.
Ҳозирги замонда инсон нигоҳини назорат қилиши қийин. Агар инсон нигоҳини номаҳрамга қарашдан тийса, бу ишидан унинг қалбида нур пайдо бўлади. Бу борада Расуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламдан ҳадис бор. Агар қайси банда ўз нигоҳини номаҳрамдан олиб қочса, Аллоҳ таоло унинг ибодатига лаззат киритиб қўяди. Ибодатнинг лаззатини туймоқ эса комил имондан дарак. Аксарият инсонлар кўп нарсаларда парҳезкорлик қиладилар. Лекин номаҳрамдан кўзларини тўсмаганлари учун Аллоҳ таолодан узоқдадирлар. Бу гуноҳдан сақланиш лозим. Чунки Аллоҳ таоло баъзи нарсаларни кўришга буюриб, бошқаларига назар солишдан қайтаради.
Аллоҳ таоло марҳамат қилади:
«Ўзингни эртаю кеч Раббиларига дуо қилиб, Унинг юзини ирода қилувчилар ила сабр этиб тут. Ҳаёти дунё зийнатини хоҳлаб, улардан икки кўзингни бурма» (Каҳф сураси, 28-оят).
Баъзи нарсаларга нигоҳ қаратишдан қайтаради. Улардан бири номаҳрамга қарашдир.
Аллоҳ таоло марҳамат қилади: «Сен мўминларга айт кўзларини тийсинлар» (Нур сураси, 30-оят). Раббимиз шу каби фитналаридан сақланишга буюради.
"Шарм ва ҳаё” китобидан
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Савол: Китобларда Фиръавннинг кўмилмагани, одамларга ибрат бўлиши учун ер юзида қолдирилгани айтилади. Агар у қабрга кўмилмаган бўлса, унинг қабрдаги сўроқ-саволи ва азобланиши қандай бўлади?
Жавоб: Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм. Инсон вафот этганидан кейин унинг бу дунё билан алоқаси узилиб, “Барзах олами” деб аталадиган бошқа бир оламга кўчади. Уни оддий қилиб қабр ҳаёти деб аталади. Қабр деганда фақат ердан қазилган чуқурлик назарда тутилмайди, балки инсон вафот этганидан кейин унинг жасади қаерда бўлса, ўша жой унинг қабри ҳисобланади. Шу боис, одатда барзах оламидаги азоб “қабр азоби” деб ҳисобланади.
Маййит дафн қилинмагани учун ер юзида қолдирилган бўлса ҳам уни дунё оламида эмас, балки барзах оламида дейилади. Аллоҳ таоло Ўзининг чексиз ҳикмати билан барзах оламидаги ҳақиқатларни одамлардан яшириб қўйган. Шу сабабли маййитнинг бошидан ўтаётган яхши ёки ёмон ҳолатларни бу дунёдагилар кўра олмайди.
Фиръавннинг жасади ёки унинг тана аъзолари қаерда ва қайси ҳолатда бўлмасин, унга қилган жиноятлари ва амалларига яраша барзах азоби берилади.
Машҳур юртдошларимиздан Сўфи Оллоҳёр ҳазратларининг “Саботул ожизин” китобида мазкур масала қуйидагича тушунтирилган:
“Агар чанди ки гўрсиз ўлса инсон, Сўролур, албатта, бешакку нуқсон.
Агар дарёда ўлсун ё осилсун, Азоб этса, бани одам на билсун.
Даранда одам ўғлин қилса хўрок, гумон йўқдур, сўрар қорнида, эй пок.
Агар банда муаззаб бўлса анда, қолур туймай бу ишни ул даранда.
Нечук қилса эрур Қодиру Носир, Бу ерда бандасининг ақли қосир”.
Демак, инсон вафот этгандан кейин у учун барзах олами бошланади ва қай ҳолатда бўлишидан қатъий назар унинг сўроқ-саволи ҳамда азоб ёки роҳати муқаррар содир бўлади. Мусулмон инсон мана шундай эътиқодда бўлиши зарурдир. Валлоҳу аълам.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Фатво маркази