Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Алҳамдулиллаҳ вассолату вассаламу аъла Расулиллаҳ ва аъла аалиҳи ва соҳбиҳи ажмаъийн
Аллома Шинқитий раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Банданинг қилган яхши амалининг қабул бўлгани ёки бўлмагани ғайб иши бўлиб, уни фақат Аллоҳ таоло билади. Аммо солиҳ амалларнинг қабул бўлганининг қуйидаги баъзи аломатлари бор:
Даврон НУРМУҲАММАД
حدثنا أبو مسلم نا أبو عاصم عن إسماعيل بن رافع أخبرني رجل من بني تميم قال: قدم سعد فقام إليه عبد الرحمن بن سائب فقال: قال: مرحبا بابن أخي قد بلغني أنك حسن الصوت بالقرآن قال: قلت: نعم بحمد الله قال: سمعت رسول الله صلى الله عليه وعلى آله وسلم يقول: ليس منا من لم يتغن بالقرآن.
Бани Тамим қавмидан бўлган бир кишидан ривоят қилинади: “Саъд келди. Шунда Абдураҳмон ибн Соиб унга туриб: “Хуш келибсан, жиян. Эшитишимча Қуръонни чиройли овозда қироат қиларкансан?” деди.
У: “Ҳа, Аллоҳга ҳамд бўлсин! Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва ъалаа олиҳи васалламнинг: “Қуръонни оҳанг билан ўқимаган биздан эмас”, деганларини эшитганман”, деди”.
Изоҳ: Бу ҳадиси шарифда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва ъалаа олиҳи васаллам бизни Қуръонни ўқишда оҳанг, яъни овозни имкон қадар яхшилашга ундаганлар. Чунки гўзал овознинг қалбга таъсири кучли бўлиб, қироат қилувчига ҳам, тингловчига ҳам хушуъ (тавозели) бўлишга ва мулоҳаза юритишга ёрдам беради.
Лекин бунда қуръоний лафзни ўзгартириб юбормаслик, бирон ҳарфни тушириб қолдирмаслик ёки зиёда қилиб қўймаслик шарт қилинади.
Шунингдек, оҳангга берилиб кетиб, тиловат ҳукмларидан четга чиқиб кетиш ҳам ҳаромдир.
“Биздан эмас” деганларида суннатимизга амал қилувчи эмас, бизнинг йўлимиздан юрувчи эмас деган маъно назарда тутилган. Диндан чиқиш маъносида айтилмаган.
Абу Саид Ҳайсам ибн Кулайб Шошийнинг
“Муснади Шоший” асаридан
Даврон НУРМУҲАММАД таржимаси