04 Июл, 2026, 19 Муҳаррам, 1448
04 Июл, 2026, 19 Муҳаррам, 1448
Жорий йилнинг 5-6 апрель кунлари кўриш, эшитиш ва нутқида имкони чекланганлар билан Бухоро вилоятига MUSLIM TOUR томонидан зиёрат уюштирилди.
Бухорода зиёратчиларни MUSLIM TOUR ходимлари гидлар билан биргаликда кутиб олишди. Бухоро шаҳридаги “Мир араб” мадрасаси, “Масжиди Калон” масжиди, Лаби ҳовуз, “Баҳоуддин Нақшбанд”, “Саййид Мир Кулол” зиёратгоҳларига саёҳат уюштирилди.
Зиёрат давомида кўзи ожиз инсонларимизга эшитиш ва нутқида имконияти чекланганлар ихлос билан ёрдам беришди. Иккита жамият аъзоларини бир-бирларини қўллаб-қувватлашлари атрофдаги инсонларнинг кўз ёшларига сабаб бўлди.
Автобусда зиёратгоҳларга кетаётган вақтда кўзи ожизлар томонидан айтилган гўзал нашидларга кар-соқовларимиз ихлос билан, ўз ҳаракатлари билан биргаликда қўшилиб жўр бўлдилар.
Зиёратдан гўзал таассуротлар билан қайтар эканмиз, кўзи ожиз Абдураҳим хожи отанинг сўзлари юракларга муҳрланди: “Зиёратни ташкил қилганлар, ҳомий бўлганлар, бизларга зиёрат вақтида ёрдам берган яқинларимизга чин қалбимиздан миннатдорчилик билдирамиз. Алҳамдулиллаҳ, илм маркази бўлиб келган Бухорога боришдек орзуимни ушалиши мени беҳад қувонтирди”
Зиёратни ташкил қилишда имконияти чекланганлардан иккита жамият аъзоларини бирга олиб кетиш бир оз қийинчилик туғдириши мумкинлигини ўйлаган эдик. Аммо аксинча, улар имконияти чекланган бўлишига қарамасдан бир-бирларига чин юракдан ёрдам беришларини кўриб хурсанд бўлдик.
Имконияти чекланганлар MUSLIM TOUR раҳбари Б.Тошпўлатов ва барча ходимларга, “Вақф” хайрия жамоат фондига, ҳомийларга ўз миннатдорчиликларини изҳор қилишди.
Аллоҳ таоло уларга кўнгли ярим инсонларнинг кўнглини олиб, Каъбани обод қилганлик савобларини насиб этсин!
Мунира АБУБАКИРОВА
Ўзбекистон мусулмонлари идораси мутахассиси
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Кўпчилик хўл меванинг энг чиройли ва пишган бўлагини танлайди. Аммо отам (Аллоҳ раҳматига олсин) бошқача йўл тутар эдилар.
Отам жорий қилган оилавий анъаналарнинг энг гўзалларидан бири — ҳар куни кечки овқатни бутун оила даврасида қилиш эди. У киши кун давомида ҳар ким ўз иши билан банд бўлса ҳам, ҳеч бўлмаганда кечки таом пайтида ҳаммамиз бир дастурхон атрофида йиғилиб, бир-биримизнинг ҳолимиздан хабар олишимизни истар эдилар.
Таомдан олдин мева қўйилганда эса, отам ҳар сафар бир хил ишни қилардилар. У киши доимо доғ тушган мевани танлар эдилар. Меванинг уринган қисмини кесиб ташлар, қолган қисмини эса истеъмол қилардилар.
Болалигимдан бошлаб, отам вафот этгунларига қадар бу ҳолатни минглаб марта кўрганман. Ўша оддий одат менга сўзсиз, насиҳатсиз жуда катта сабоқ берди. Бу – неъматнинг қадрига етиш.
Ахир дастурхонимизга келган ҳар бир мева ортида қанча меҳнат ётади: деҳқон ер ҳайдайди, уруғ қадайди, сув беради, парвариш қилади, ҳосилни йиғади, одамлар уни ташийди ва ниҳоят у бизнинг дастурхонимизга етиб келади.
Бугунги кунда дунёда озиқ-овқатнинг катта қисми исроф қилинмоқда.
Отам менга бирор нуқсонли нарсани бутунлай ташлаб юбормасликни, агар бир қисми бузилган бўлса, фақат ўша қисмини олиб ташлаб, қолганини истеъмол қилишни ўргатганлар.
Отамнинг яна бир одатлари бор эди. Ҳар сафар овқатдан кейин: “Алҳамдулиллаҳ. Аллоҳга шукр. Аллоҳ барака берсин”, дер эдилар.
Отам мевани ер эдилар, мен эса неъматнинг қадрига етишни ўрганар эдим. Отам дунёдан ўтганларидан кейин бу оддий одатларнинг асл қадрини янада чуқурроқ англадим.
Аллоҳ барча ўтган ота-оналаримизни Ўз раҳматига олсин, ҳаётдагиларининг умрларини узоқ, ризқларини баракали қилсин.
Даврон НУРМУҲАММАД
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа