Қуръон ҳофизининг кашф этилиш тарихи
Мисрлик кўзи ожиз ва машҳур қори шайх Мамдуҳ Оъмир болалигидаёқ Қуръон ўқишни билгани ва у Қуръони каримни 5 ёшида ёд олиш қобилиятини кашф этгани ҳақидаги ҳикояга тўхталиб, бу илоҳий инъомни сақлаш ва ривожлантиришда истеъдод ва доимий амалиётни топиш муҳимлигини таъкидлади.
ИҚНA сайтининг “Алявм-7” нашрига таяниб хабар беришича, мисрлик таниқли қори шайх Мамдуҳ Оъмир “Маса” тунги теледастурга берган интервюсида ўзининг Қуръон ёдлашдаги истеъдодини кашф этишгани ҳақида сўзлаб берди.
Унинг сўзларига кўра, ёшлигида болалар билан ўйнаб юрган чоғларида Мисрнинг Буҳая вилоятидаги “Aл-Халаважа” қишлоғидаги ҳофизлардан бири ва Қуръони карим ўқитувчиси шайх Aбу Зайд ал-Басюний уни кўрган, кўзи ожиз бўлишига қарамай, хотираси жуда яхши бўлган болага Қуръон ўргата бошлаган. Кўзи ожиз қорининг сўзларига кўра, у беш ёшида ва тўрт ой ичида бутун Қуръонни ёд олишга муваффақ бўлган.
Шайх Мамдуҳ Оъмир яна бундай деди: “Иқтидорларни ривожлантириш ва қобилиятларни сақлаб қолиш учун кўпроқ машқ ва ҳаракат қилиш керак”.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси ходими
Илёс АҲМЕДОВ тайёрлади.
"Ким ўзини таниса..."
Ҳаётда кўпинча тўғри йўналиш эмас, балки тезлашиш ўргатилади. Тезроқ юриш, тезроқ етиб бориш, ҳамма нарсани тезроқ бажариш... Лекин ҳеч ким тўхтаб: “Бунчалик шошилишдан мақсад нима?” деб сўрамайди. Инсон тинимсиз ҳаракатда бўлишни эришиш, табиий ҳаёт тарзи деб ўйлаб, сарфланаётган умри эвазига аслида нимага эришаётгани ҳақида ўйламай қўяди.
Баъзан йўлни йўқотдик, деб ўйлаймиз. Ҳолбуки, йўқоладиган нарса йўл эмас, балки тўғри йўналишдир. Бу йўналиш харитадаги чизиқлар ёки телефондаги йўл кўрсаткич эмас, балки Аллоҳ таоло борлиғимизга жо қилган ички йўналтиргич, яъни фитратимиздир.
Бу ички йўналтиргич баъзан тўғри томонни кўрсатмаётгандек туюлади. Дунё ташвишлари, нафс истаклари кўпайиб кетганида, у сарсон бўлади ё қотиб қолади. Шунда биз уни бузилди деб ўйлаймиз. Лекин фитрат бузилмайди, шунчаки биз унга аҳамият бермай қўйган бўламиз. Баъзилар бу йўналтиргични бошқаларнинг қўлига бериб қўяди...
Йўналишини йўқотган одам тўғри йўлга қайтиши керак. Бу қайтиш шунчаки бир манзилга қайтиб боришмас, балки ички дунёмиздаги тарқоқликни жамлаш, фитратимизга қайтишдир. Шунда инсон дунёнинг “ҳаммасига эришиш” васвасасидан халос бўлади. Ўтмишдаги хато ва синовлардан ибрат олади, аммо уларни ўзига оғир юк қилиб олмайди. Бошқалардан ва ҳаётдан жуда кўп нарса кутишни тўхтатади...
Ҳақиқий хотиржамлик – ҳамма нарса мукаммал бўлиши деганимас. Инсон ўз ҳаракат доираси чегарасига етганида Аллоҳнинг қазо ва қадарига рози бўлса хотиржамлик топади. Бу лоқайдлик эмас.
Мусулмон киши ҳам хурсанд бўлади, қайғуради, бошқалар каби яшайди. Лекин у ўткинчи туйғулар, орзу-ҳаваслар аро сарсон бўлиб қолмайди. Чунки дунёдаги ҳар бир ҳолат вақтинчалик синов эканини яхши англайди.
Инсон ўзлигига қайтганида бошқаларнинг юкини елкасига олишга уринмайди. Ёрдам беради, лекин ҳар ким ўз қисмати ва қилмиши учун ўзи масъул эканини тушунади. Бошқаларнинг айбига қарамай, ўз хатоларини тузатиш билан банд бўлади. Муҳими, ҳар ишида шошқалоқлик қилмайди. Чунки охиратга ва маънавий камолотга элтувчи йўлни шошиб босиб ўтиб бўлмаслигини билади.
Айтилганидек: “Ким ўзини таниса, Раббини танийди”. Бу мартабага эришган қалб эса ҳеч қачон адашмайди.
Абдулатиф АБДУЛЛОҲ
