Кеч тушганда дурадгор устахонани ёпиб уйга кетди. Кечаси устахонага илон кирди. Қорни оч илон егулик топиш илинжида у ёқдан бу ёққа ўрмалаб юра бошлади. Қоронғу хонада у тўсатдан болтага урилиб кетди. Алам олиш ниятида у болтага ўралиб олиб уни чақишни бошлади, лекин унинг ҳужуми болтага мутлақо зарар етказмади, аксинча илоннинг оғзи жароҳатланиб қон оқишни бошлади. Илон душманига маҳкам чирмашиб олиб, уни бўғмоқчи бўлди. Кейинги куни дурадгор устахона эшигини очганда у ерда болтанинг тиғи устида қонга беланиб, чўзилиб ётган илонга кўзи тушди.
Илон кимнингдир айби билан ҳалок бўлмади, ўзининг жаҳли ва адовати туфайли вафот этди.
Қиссадан ҳисса, кўпинча биз жаҳлимиз чиққан пайтда атрофимиздагиларни ноҳақ азоблаб, дилига озор бериб қўямиз. Вақт ўтгач, ҳаммадан ҳам кўра ўзимизга кўпроқ зиён етказганимизни англаймиз.
Халқаро алоқалар бўлими
Моҳира Зуфарова
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws