11 Май, 2026, 23 Зулқаъда, 1447
11 Май, 2026, 23 Зулқаъда, 1447
Мана кун сайин улуғ байрамлардан бири Рамазон ҳайити яқинлашиб келмоқда. Мусулмонлар Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам даврларидан буён бу байрамни орзиқиб, алоҳида аҳамият билан кутиб оладилар. Бизларни доруломон юртда тинчлик хотиржамликда рўза тутиш бахтига мушарраф қилган ҳамда унинг ниҳоясидаги ҳайит байрами шодликларига муваффақ қилган Аллоҳ таолога ҳамдлар бўлсин!
Ҳайит байрамларида ёшу-қари, бойу-камбағал жамият вакилларининг барчалари шоду-хуррам бўлишиб, бир-бирларига хурсандчилик изҳор қиладилар. Бу улуғ байрамларидан бири Рамазон рўзаси тугаганидан сўнг, иккинчиси эса ҳожилар Арафотда турганларидан сўнг нишонланади. Мусулмонлар ҳамиша орзиқиб кутадиган ушбу икки ҳайит байрамларига тааллуқли бир қанча одоблар бўлиб уларга амал қилиш бу байрамлардаги хурсандчиликлар тўлиқ бўлишига ва энг муҳими кўплаб ажру савобларга ҳам эга бўлишга сабаб бўлади. Ҳайит байрамларининг одоблари деганда асосан қуйидаги одоблар тушунилади:
Биринчи одоб: яхши ният қилиш
Мусулмон киши барча ишларида бўлгани сингари ҳайит байрамларида бажарадиган барча ишларини ҳам яхши ниятлар билан адо этиши лозим. Масалан ҳайит намозига отланар экан зиммасидаги вожиб амални адо этишни ният қилади, Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг кўрсатмаларини бажариш нияти билан яхши кийимларини кийиб чиқади, силаи раҳм нияти билан қавму-қариндошларини зиёрат қилишга ҳаракат қилади ва ҳакозо барча амалларида эзгу ният қилинадиган бўлса, хурсандчиликлардан ташқари кўплаб ажру мукофотларга ҳам эга бўлади.
Иккинчи одоб: Ғусл қилиш
Ҳайит байрамига таёргарликлардан бири намозгоҳга ғусл қилиб, тоза-озода бўлиб чиқиш ҳисобланади. Ушбу одобга риоя қилиш туфайли бошқаларнинг ундан азият чекишларининг олди олинган бўлади.
Учинчи одоб: Хушбўйланиш
Ювиниб тоза-озода бўлганидан сўнг ширин мушк ва атирлар билан хушбўйланиб чиқиш ҳам бу куннинг одобларидан саналади.
Тўртинчи одоб: Яхши кийимлар кийиш
Ҳайит кунида имкони бор киши янги кийим кийиши мустаҳаб бўлади. Чунки бу иш Аллоҳ таолонинг бандасига берган неъматларини изҳор этиш, шоду-хуррамлигини намоён қилиш бўлади. Улуғ зотларнинг ҳайит байрамларида энг яхши кийимларини кийганлари маълум ва машҳурдир.
Бешинчи одоб: Рамазон ҳайитида намоздан олдин “садақаи фитр”ни адо этиш
“Садақаи фитр” рўзадан чиқиш муносабати билан бериладиган садақа ҳисобланади. Бу молиявий ибодат шариатимизда рўзадорнинг рўзаси комил бўлишига халал берадиган турли беҳуда гап-сўз ва ҳатти-ҳаракатлардан поклаш ва мискинларга таом бўлиш маъносида жорий қилинган.
Ҳанафий мазҳабига кўра “ийду фитр” куни тонги отиши билан “садақаи фитр”ни бериш вожиб бўлади. Аммо ундан олдин Рамазоннинг аввалги кунларида бериш ҳам жоиз ҳисобланади. “Садақаи фитр”ни бериш туфайли камбағалларнинг хонадонларига ҳам хурсандчилик улашилган бўлади.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَ بِزَكَاةِ الْفِطْرِ أَنْ تُؤَدَّى قَبْلَ خُرُوجِ النَّاسِ إِلَى الصَّلاَةِ. رَوَاهُ مُسْلِمُ
Ибн Умар розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам фитр садақасини инсонлар намозга чиқишларидан олдин адо этилишига амр қилганлар”. Муслим ривоят қилган.
Олтинчи одоб: Рамазон ҳайитида намозга чиқишдан олдин бир нечта хурмо еб олиш
Рамазон ҳайити байрамида намозгоҳга чиқиш олдидан бирор шаринлик тановул қилиш суннат ҳисобланади. Бу ҳақида шундай хабар берилган:
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كَانَ النَّبِىُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لاَ يَخْرُجُ يَوْمَ الْفِطْرِ حَتَّى يَطْعَمَ وَلاَ يَطْعَمُ يَوْمَ الأَضْحَى حَتَّى يُصَلِّىَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ
Абдуллоҳ ибн Бурайда отасидан ривоят қилади: “Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам оғиз очиш кунида (Рамазон ҳайитида) таомланмасдан чиқмасдилар, қурбонлик кунида эса намоз ўқигунларича таомланмасдилар”. Термизий ривоят қилган.
Бошқа бир ривоятда эса Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг таомланиб чиқишлари қандай бўлгани баён қилинган:
عَنْ أَنَسٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لاَ يَغْدُو يَوْمَ الْفِطْرِ حَتَّى يَأْكُلَ تَمَرَاتٍ رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам оғиз очиш кунида (Рамазон ҳайитида) бир нечта хурмо емасдан (намозгоҳга) чиқмасдилар”. Бухорий ривоят қилган.
Шунга кўра Рамазон ҳайти куни эрталаб намозгоҳга чиқиш олдидан бир нечта хурмо еб олиш суннат ҳисобланади. Ҳадиси шарифларда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг хурмодан тоқ еб чиқишлари ҳам ривоят қилинган.
Еттинчи одоб: Қурбон ҳайитида қурбонлик қилишдан олдин ҳеч нарса емаслик
Қурбон ҳайитида Рамазон ҳайитининг акси ўлароқ то ҳайит намозини адо этилгунича таомланмаслик, балки сўйган қурбонлигининг гўштидан ейиши суннат ҳисобланади. Бу ҳақида шундай хабар берилган:
وَلاَ يَطْعَمُ يَوْمَ الأَضْحَى حَتَّى يُصَلِّىَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ
Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам қурбонлик кунида намоз ўқигунларича таомланмасдилар. Термизий ривоят қилган.
Саккизинчи одоб: Ҳайит намозига эрта бориш
عَنِ الْبَرَّاءِ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطِبُ فَقَالَ إِنَّ أَوَّلَ مَا نَبْدَأُ مِنْ يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نُصَلِّيَ ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ فَمَنْ فَعَلَ فَقَدْ أَصَابَ سُنَّتَنَا رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Барро розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг хутба қилаётиб шундай деганларини эшитганман: албатта ушбу кунимизда аввал бошлайдиган нарсамиз намоз ўқишимиздир, сўнгра қайтиб қурбонлик қилишимиздир, кимки шундай қилган бўлса, албатта бизнинг суннатимизни топибди”. Бухорий ривоят қилган.
Ушбу ҳадис ҳайит кунида дастлаб намозга чиқиш учун таёргарлик кўриш ва унга эрта бориш лозимлигига далолат қилади.
Тўққизинчи одоб: Масжидга пиёда юриб бориш
Ҳайит куни агар касаллик, узоқлик ва қору-ёмғир сингари бирор узр бўлмаса намозгоҳга пиёда юриб бориш суннат ҳисобланади. Бизнинг ҳанафия мазҳабимизда аёлларнинг ҳайит намозларига чиқишлари макруҳ саналади.
Ўнинчи одоб: Масжидга боргунича овозини чиқариб таҳлил ва такбир айтиб бориш
Ҳайит намозини ўқиш учун уйдан чиқилган пайтдан то намозгоҳга етиб боргунча “Ла илаҳа иллаллоҳ” ва “Аллоҳу акбар” ларни айтиб бориш ҳам суннат ҳисобланади. Ушбу суннатни адо этиш Ислом шиорини изҳор қилиш ва ҳайит байрами келганидан шодланиш ифодаси, ҳамда ушбу куннинг олдинги ва кейинги кунлардан фарқли кун эканини барча инсонларга билдириш ҳисобланади.
Ўн биринчи одоб: Ҳайит намозидан олдин бошқа бирор нафл намоз ўқимаслик
Ҳайит намозгоҳига етиб боргандан сўнг таҳийятул масжид ёки бошқа бирор нафл намоз ўқимасдан таҳлил ва такбирлар айтиб зикр қилиб ўтириш суннат ҳисобланади. Бу ҳақида шундай хабар берилган:
عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ لَا يُصَلِّي قَبْلَ الْعِيدِ شَيْئًا فَإِذَا رَجَعَ إِلَى مَنْزِلِهِ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ رَوَاهُ ابنُ مَاجة
Абу Саъийд Худрий розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ийддан олдин ҳеч нарса ўқимас эдилар, қачон манзилларига қайтсалар икки ракаат намоз ўқирдилар”. Ибн Можа ривоят қилган.
Ўн иккинчи одоб: Бир-бирлари билан кўришиб, ҳайит билан муборакбод этиш
Инсонларнинг бир-бирлари билан кўришишлари ва ҳайит байрами билан қутлашлари ҳам барчанинг кўнглига хурсандчилик улашадиган бу куннинг одобларидан ҳисобланади. Ҳайит кунида бир-бирларини табриклаш маъносида ўқиладиган муайян дуо бўлмаса ҳам, “Аллоҳ биздан ҳам сизлардан ҳам қабул қилсин” маъносидаги тилаклар билдириш яхши саналади.
Ўн учинчи одоб: Масжиддан уйига қайтишда бошқа йўлдан қайтиш
Ҳайит кунида намозгоҳдан уйига қайтишда борган йўлидан бошқа йўлдан қайтиш ҳам суннат ҳисобланади. Бу ҳақида шундай хабар берилган:
عَنْ جَابِرٍ قَالَ كَانَ النَّبِىُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ يَوْمُ عِيدٍ خَالَفَ الطَّرِيقَ رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Жобир розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам қачон ийд куни бўлса йўлни фарқли қилардилар. Бухорий ривояти.
Ушбу суннатга амал қилишнинг кўплаб фойдалари бордир. Аввало намозга бориб келишдаги босган қадамлари кўпаяди. Натижада савоблари ҳам ўшанча кўпаяди. Қолаверса бошқа йўлдан қайтишда янада кўпроқ инсонларга хурсандчилик изҳор қилиш ва уларни ҳайит билан қутлаш имконияти ҳам ошади. Энг муҳими Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатларига амал қилган бўлади.
Ўн тўртинчи одоб: Қавму қариндошларни зиёрат қилиш
Аслида қавму-қариндошларнинг ҳолидан хабар олиш барча вақтда ҳам мусулмон кишининг зиммасидаги вазифалардан ҳисобланади. Ҳайит кунларидек хурсандчилик кунларида эса бу вазифа яна таъкидлаб эслатиб қўйилган. Бу ҳам динимизнинг гўзаллигидан ҳисобланади. Қавму-қариндошлар зиёрат қилинганда ҳайитдаги умумий хурсандчиликлар доираси кенгаяди, уларга совғалар ҳам улашиладиган бўлса ўзаро меҳр-муҳаббат ришталари мустаҳкамланиб шоду-хуррамликлар янада зиёда бўлади.
Ўн бешинчи одоб: Қўни-қўшниларни байрам билан табриклаш
Ҳайит муносабати билан қўни-қўшниларга таом улашиш ва уларни зиёрат қилиш ҳам ҳайит хурсандчиликларини янада зиёда бўлишига сабаб бўладиган амаллардан ҳисобланади.
Ўн олтинчи одоб: Ёш болаларни хурсанд қилиш
Ҳайит байрамида ёш болаларни хурсанд қилишга, бу куннинг бошқа кунлардан фарқли мусулмонларнинг байрами эканини англатишга ҳам алоҳида эътибор қаратиш лозим. Бунда уларга ҳайитлик совғалар улашиш, ҳайвонот боғларига ёки ўйингоҳларга олиб бориб ўйнатиб келиш мақсадга мувофиқ бўлади. Ҳайит байрамининг шодликларидан эҳтиёжманд оилаларнинг фарзандларини ҳам баҳраманд қилишга уриниш комил мусулмоннинг белгиларидан ҳисобланади.
Ўн еттинчи одоб: Турли исрофгарчиликлардан тийилиш
Ҳайит байрамида хурсандчилик қилаётган мусулмон шариатда ман қилинган ишлар билан хурсандчилик қилинмаслигини асло унутмаслиги лозим. Шунга кўра гўё “ҳайитда рухсат” дегандек турли ношаръий ўйин-кулгуларга машғул бўлаётганлар ёки аксинча шариат байрам қилиб белгилаган кунни азага айлантириб олаётганлар ушбу улуғ кунда шариатга зид ишларни содир этаётган бўладилар. Зеро ҳайит куни ҳам мусулмон кишининг бошқа кунлари сингари яхшилик ва хайр-барака куни бўлиши, гуноҳ ва маъсиятлар содир этадиган кун бўлмаслиги керак.
Барча ҳолатларимизда динимиз кўрсатмаларига мувофиқ ҳаёт кечиришга Аллоҳ таоло ҳаммамизни муваффақ қилсин. Ҳайит байрами барчамизга муборак бўлсин!
Оламлар Роббисига ҳамду санолар, Пайғамбаримиз Муҳаммад Мустафога ҳамда у зотнинг оилаларию саҳобаларига салавот ва саломлар бўлсин!
Тошкент ислом институти ўқитувчиси
Абдулқодир Абдур Раҳим
Ba’zan tarix sahifalarini varaqlarkanmiz, oddiy raqamlar ortida qanday taqdirlar, qanday iztiroblar va qanday buyuk jasoratlar yashiringanini unutib qo‘yamiz. Ikkinchi jahon urushi ham shunday sinovlarning eng dahshatlilaridan biri bo‘lib, millionlab insonlar taqdirini o‘zgartirdi. Bu urush faqat frontdagi janglar emas, balki insonlarning yuragidan o‘tgan og‘ir dard, sabr va matonat tarixidir.
Tarix – bu faqat o‘tgan voqealar majmuasi emas, balki insoniyatning boshidan kechirgan sinovlari, yo‘qotishlari va yutuqlari aks etgan buyuk xotira kitobidir. Unda har bir sahifa inson qismati bilan yozilgan. Ba’zan biz o‘sha sahifalarga yuzaki qaraymiz, ularni oddiy ma’lumot sifatida qabul qilamiz. Ammo chuqurroq nazar tashlasak, har bir satr ortida ko‘z yoshlar, ayriliqlar, sabr va umid yashiringanini anglaymiz. Ayniqsa, urush yillari ana shunday murakkab va og‘ir sinovlarga boy davr bo‘lib, u insonning asl qiyofasini – uning kuchini, irodasini va insoniyligini namoyon etadi.
Ikkinchi jahon urushi insoniyat tarixidagi eng dahshatli fojealardan biri sifatida nafaqat davlatlar taqdirini, balki oddiy insonlarning hayotini ham tubdan o‘zgartirib yubordi. Bu urush faqat jang maydonlarida kechgan to‘qnashuvlar emas edi. U har bir uyga kirib bordi, har bir yurakda og‘ir iz qoldirdi. Bu davrda insonlar nafaqat dushman bilan, balki ochlik, ayriliq, qo‘rquv va noaniqlik bilan ham kurashdi.
Ba’zan tarix bizga savol beradi: agar o‘sha og‘ir yillarda yashaganingizda, siz qanday yo‘l tutardingiz? Tasavvur qiling, urush boshlanadi. Bir tongda hayot o‘zgaradi. Kechagi tinchlik o‘rnini xavotir egallaydi. Har bir inson qalbida qo‘rquv va umid bir vaqtning o‘zida yashay boshlaydi. Shu lahzadan boshlab oddiy odamlar tarix yaratadigan insonlarga aylanadi.
Bu savol bejiz emas. Chunki urush insonni tanlov oldida qoldiradi: taslim bo‘lish yoki kurashish, umidsizlikka berilish yoki umid bilan yashash. O‘zbekiston xalqi esa aynan ikkinchi yo‘lni tanladi. Ular barcha qiyinchiliklarga qaramay, sabr va matonat bilan yashadi, mehnat qildi va kelajakka ishonchini yo‘qotmadi.
Urush boshlanishi bilan O‘zbekiston muhim strategik hududga aylandi. 1941-yildan boshlab frontga ketayotgan poyezdlar to‘xtovsiz harakatlandi. Har bir vagon ortida esa ko‘zida yosh, yuragida umid bilan qolayotgan insonlar turardi. Statistik ma’lumotlarga ko‘ra, O‘zbekistondan 1,4 milliondan ortiq kishi frontga safarbar etilgan. Bu esa deyarli har bir oila urushning achchiq nafasini his qilganini anglatadi.
Frontga ketganlarning ortida esa butun bir jamiyatning og‘ir hayoti boshlandi. Har bir xonadon urushni o‘zicha his qildi: kimdir otasini, kimdir o‘g‘lini, yana kimdir umr yo‘ldoshini kuzatdi. Har kuni pochta orqali keladigan xatlar insonlar uchun eng katta umid manbai edi. Ba’zi xatlar esa yillar davomida kutildi. Ammo ba’zan “qora xat” kelib, butun bir oilaning taqdirini o‘zgartirib yuborar edi.
Shu og‘ir damlarda insonlar bir-biriga yanada yaqinlashdi. Mahallalarda hamjihatlik kuchaydi. Qo‘shnilar bir-biriga tayanch bo‘ldi, borini bo‘lishdi. Bu birdamlik oddiy insonlarni yanada kuchli qildi. Chunki ular yolg‘iz emasligini his etardi.
Urush yillarida Respublika hayoti keskin o‘zgardi. Ayniqsa, sanoat sohasida katta burilish yuz berdi. 1941–1942-yillarda O‘zbekistonga yuzdan ortiq sanoat korxonalari ko‘chirib keltirilib, qisqa vaqt ichida ishga tushirildi. Zavod va fabrikalarda kecha-yu kunduz mehnat qilindi. Ishchilar ba’zan dam olishsiz ishlashga majbur bo‘lishdi. Ammo ular shikoyat qilmadi. Chunki har bir ishlab chiqarilgan mahsulot frontdagi askar hayotini saqlab qolishi mumkinligini yaxshi tushunishardi.
Shuningdek, bu davrda temiryo‘l tizimi ham alohida ahamiyat kasb etdi. Frontga qurol-aslaha, oziq-ovqat va kiyim-kechak yetkazib berish uzluksiz davom etdi. Bu esa ortda qolgan insonlarning mehnati qanchalik muhim bo‘lganini yana bir bor ko‘rsatadi.
Qishloq xo‘jaligida esa yanada og‘irroq manzara yuzaga keldi. Erkaklarning frontga ketishi natijasida dalalarda ayollar, keksalar va o‘smirlar asosiy kuchga aylandi. Bu ko‘plab bolalar uchun bolalikning erta tugashiga sabab bo‘ldi. Ular tong sahardan dalaga chiqib, kechgacha mehnat qilishdi. Shunga qaramay, ular sabr bilan paxta va g‘alla yetishtirishni davom ettirdilar.
Ayniqsa, ayollarning jasorati beqiyos edi. Ular ham ona, ham ota o‘rnini bosdi. Oilani boqdi, bolalarni tarbiyaladi va bir vaqtning o‘zida og‘ir mehnatni bajardi. Ularning ko‘zida charchoq bo‘lsa-da, qalbida umid so‘nmagan edi.
Bolalar esa urushning eng begunoh guvohlari edi. Ular o‘yin-kulgu o‘rniga mehnatni tan olishga majbur bo‘ldi. Lekin ularning qalbida kelajakka ishonch saqlanib qoldi. Aynan shu ishonch urushdan keyingi tiklanish davrining asosiga aylandi.
Urush yillarida O‘zbekiston insonparvarlik timsoliga aylandi. 200 mingdan ortiq yetim bolalar bu yerda boshpana topdi. Ular begona yurtda emas, balki mehrli oilalarda yashadi. O‘zbek xalqi ularni o‘z farzandidek qabul qildi. Bu esa xalqning naqadar bag‘rikeng va mehribon ekanini yaqqol ko‘rsatadi. Tarixiy manbalarga murojaat qilar ekanmiz, bu davrning ko‘lami yanada kengroq ekanini ko‘ramiz.
Arxiv ma’lumotlariga ko‘ra, Respublika hududiga urushning dastlabki yillaridayoq 1 milliondan ortiq evakuatsiya qilingan aholi joylashtirilgan. Ular orasida oddiy insonlar bilan bir qatorda ilm-fan va madaniyat vakillari ham bor edi. Bu esa O‘zbekistonni nafaqat iqtisodiy, balki ma’naviy markazga aylantirdi.
Ko‘plab tadqiqotlarda Toshkent shahri o‘sha yillarda “mehr-shafqat shahri” sifatida tilga olinadi. Bu bejiz emas edi. Chunki bu yerga kelgan minglab insonlar boshpana va mehr topdi. Ayniqsa, yetim bolalarga ko‘rsatilgan g‘amxo‘rlik butun insoniyat tarixidagi eng yorqin insonparvarlik namunalaridan biri bo‘lib qolgan.
Manbalarda yana shunday ma’lumotlar bor: urush yillarida O‘zbekistonda 280 dan ortiq harbiy gospital faoliyat yuritgan. Bu gospitallarda minglab yarador askarlar davolangan. Shifokorlar va hamshiralar kecha-yu kunduz xizmat qilib, ko‘plab insonlarning hayotini saqlab qolgan. Ularning mehnati ham frontdagi jangchilar jasorati bilan teng baholanishi mumkin.
Bundan tashqari, O‘zbekiston hududida shakllantirilgan harbiy qismlar ham frontda katta jasorat ko‘rsatgan. Ko‘plab askarlar orden va medallar bilan taqdirlangan, ayrimlari esa eng yuksak unvonlarga sazovor bo‘lgan.
Iqtisodiy jihatdan ham Respublika muhim tayanch hududga aylangan edi. Statistik ma’lumotlarga ko‘ra, urush yillarida O‘zbekiston frontni zarur mahsulotlar bilan ta’minlashda yetakchi hududlardan biri bo‘lgan. Paxta yetishtirish hajmi oshirilib, u harbiy sanoat uchun muhim xomashyo vazifasini bajargan.
Madaniyat va san’at ham bu davrda katta ahamiyat kasb etdi. Shoirlar, yozuvchilar va san’atkorlar xalq ruhiyatini ko‘tarishga xizmat qildi. Ularning ijodi odamlarni ruhlantirdi, umid bag‘ishladi va bardamlikka undadi.
Shunday og‘ir sinovlar davrida odamlarni oldinga undagan kuch nima edi? Bu – sabr, ishonch va ertangi kunga bo‘lgan umid edi.
Ocharchilik, yetishmovchilik va ayriliqlarga qaramay, xalq ruhiy jihatdan sinmadi. Aksincha, bu qiyinchiliklar insonlarni yanada chiniqtirdi. Chunki ular bilardi: bugungi chidam – ertangi g‘alabaning poydevori.
Urush tugagach ham hayot darhol osonlashmadi. Ko‘plab oilalar o‘z yaqinlarini yo‘qotgan edi. Shunga qaramay, xalq yana oyoqqa turdi. Yangi hayot qurildi, yangi orzular paydo bo‘ldi. Bu esa inson irodasining naqadar mustahkam ekanini ko‘rsatadi.
Tarixiy manbalar shuni ko‘rsatadiki, front ortidagi fidoyilik frontdagi g‘alabaning muhim omillaridan biri bo‘lgan. Shu bois O‘zbekiston xalqining urush yillaridagi hissasini faqat raqamlar bilan emas, balki insoniy matonat va sabr timsoli sifatida baholash lozim.
Bugun biz tinch hayotda yashayapmiz. Ko‘chalarimizda sokinlik, osmonimizda osoyishtalik. Lekin bu tinchlik o‘z-o‘zidan kelgani yo‘q. Uning ortida millionlab insonlarning sabr-toqati, fidoyiligi va ko‘z yoshlari bor.
Shunday ekan, bu tarix bizdan bir savolni talab qiladi: biz undan qanday saboq olyapmiz?
Ajdodlarimiz boshdan kechirgan sinovlar oddiy tarixiy voqea emas – bu insoniyat ruhining eng yuksak namunasi. Ular ochlikka chidadi, ayriliqqa bardosh berdi, yo‘qotishlarga sabr qildi, lekin hech qachon umidini yo‘qotmadi. Aynan mana shu umid ularni yashashga, kurashishga va g‘alabaga ishonishga undadi.
Bugungi tinch hayotimiz – bu o‘sha sabrning mevasi, o‘sha fidoyilikning natijasi. Agar biz bugun erkin nafas olayotgan bo‘lsak, bu o‘tmishda kimdir o‘z orzularidan kechganining evazigadir. Agar biz bugun osoyishta yashayotgan bo‘lsak, bu kimningdir sabr bilan kechgan og‘ir hayotining natijasidir.
Shuning uchun ham tarixni unutish – bu nafaqat o‘tmishni, balki o‘zligimizni unutish demak. Ajdodlarimiz jasorati biz uchun faqat faxr emas, balki mas’uliyat hamdir. Ularning hayoti bizga shuni o‘rgatadiki, har qanday qiyinchilik vaqtinchalik, ammo insonning irodasi va sabri abadiydir.
Demak, bizning vazifamiz – o‘sha fidoyilikni qadrlash, tarixni asrab-avaylash va uni kelajak avlodga yetkazish. Chunki tarixni unutmagan xalqgina o‘z kelajagini yo‘qotmaydi. Ajdodlarimiz bizga kuchli bo‘lishni, sabr qilishni va eng muhimi – inson bo‘lib qolishni o‘rgatib ketgan.
Toshkent islom instituti, 303-guruh talabasi Robiya MUZAFFARXONOVA
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа