Рамазон ҳайити – кўнгиллар шодлиги
Рамазон ҳайити – катта шодиёна, хурсандчилик ва кўтаринки руҳда ўтадиган муборак байрам. Чунки ушбу кун тутган рўзаларимиз қабул бўладиган, Аллоҳнинг раҳмати ва фазли мўл-кўл ёғиладиган ажойиб палладир. Шу боис ҳайитда барчамиз хурсандчилигимизни, саховатимизни ва юксак ахлоқимизни ҳар қачонгидан кўра кўпайтиришимиз зарур.
Ҳайит – Аллоҳ таолонинг мўмин бандаларига зиёфат куни, Қуръони каримда бундай марҳамат этилади: “Албатта, мана шу (жаннат неъматлари) улкан ютуқнинг ўзидир. Бас, айнан мана шундай ютуқ учун амал қилувчилар амал қилсинлар!” (Соффот сураси, 60-61-оятлар).
Рамазон рўзасидан олган тарбиямизнинг яна бир жиҳати шу бўлдики, бу ой бизларга бир-биримиз билан янада аҳил, тотув бўлиб яшашни, бағрикенг бўлишни, фақат ўзимиз учун эмас, ўзгалар учун ҳам камарбаста, фидойи бўлишни ўргатди. Чунки юртимизда тинчлик ва осойишталик бардавом бўлишида, Ватанимиз тараққиёти ва халқимиз фаровонлиги юксалишида бу инсоний фазилатларнинг ўрни беқиёсдир.
Рамазон ойини қандай ихлос, ғайрат ва сабр билан ўтказган бўлсак, ҳайит байрамини ҳам ўшандай файзли қилиб ўтказишимиз керак бўлади. Ҳайитдан мақсад, кўнгилларга хушнудлик, нафсларга севинч, жисмга роҳат бағишлаш, дўстлар, яқинлар ўртасида муҳаббат, қариндошлар, қардошлар орасида меҳр ришталарини янгилаш, кишиларни бир-бирларига ёрдам ва саховат кўрсатишга чорлашдир.
Ҳайит муносабати билан қўни-қўшниларга таом улашиб, уларни зиёрат қилинса, қавму қариндошларнинг ҳолидан хабар олинса, хурсандчиликлар янада зиёда бўлади.
Ҳайит байрамида хурсандчилик қилаётган мусулмон шариатда ман қилинган ишлардан тийилиш лозим. Чунки бу кунда қилинган хайрли ишларнинг савоби улуғ бўлганидек, ношаръий ишларнинг ҳам гуноҳи каттадир. Гўё "ҳайитда рухсат" дегандек турли ношаръий ўйин-кулгуларга машғул бўлиш ёки аксинча шариат байрам қилиб белгилаган кунни азага айлантириш ярамайди. Зеро ҳайит куни ҳам мусулмон кишининг бошқа кунлари сингари яхшилик ва хайр-барака куни бўлиши, гуноҳ ва маъсиятлар содир этадиган кун бўлмаслиги керак.
Ҳайит байрамида ёш болаларни хурсанд қилишга, бу куннинг бошқа кунлардан фарқли мусулмонларнинг байрами эканини англатишга ҳам алоҳида эътибор қаратиш лозим. Бунда уларга ҳайитлик совғалар улашиш, истирохат боғларига ёки ўйингоҳларга олиб бориб ўйнатиб келиш мақсадга мувофиқ. Шунингдек, ҳайит байрамининг шодликларидан эҳтиёжманд оилаларнинг фарзандларини ҳам баҳраманд қилишга уриниш комил мусулмонлик белгиларидан биридир. Зеро ҳар бир воқеа ёш боланинг онгида тошга ўйилган нақш каби сақланади. Бир танишимиз бундай ҳикоя қилади: "Етмишинчи йилларнинг боши... Комфирқа одамлари ҳайит намозини масжидда ўқитмайди. Намозга тўпланган жамоа нима қиларини билмай қолади. Шунда дадам: "Юринглар, ҳайит намозини ўқийдиган жой бор", дейдилар. Одамлар дадамга эргашишди.
...Эндигина кўча эшик олдини супуриб бўлган онам дадамнинг эрта қайтганидан ажабланди. Дадам шошилиб, қибла томонга шолча тўшади. Бир зумда ҳовли одамга тўлди. Биров қўйнидан жойнамоз олди, биров белбоғини ечиб ерга солди. Намоз ўқилди. Кишилар дуо қилиб тарқалишди. Дадам одамларни кузатгач, бизга ҳайитлик бердилар.
Бу воқеадан сўнг онам анча вақтгача дадамдан хавотирга тушиб, сал кеч қолсалар, илҳақ бўлиб, бизни хабар олишга жўнатардилар. Бу хавотирларининг сабабини кейинроқ тушундим..."
Алҳамдулиллаҳ, ҳозир жума ва ҳайит кунлари эмин-эркин ибодат қилиб, яқинларига ҳайитликлар улашаётган юртдошларимизни кўриб, кўнглимиз қувнайди.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ва ҳазрат Умар розияллоҳу анҳу ҳайит куни бирга кетишаётган эди. Мадина кўчаларида ўйнаб юрган болалар Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламдан ҳайитлик сўрашди. У зот соллаллоҳу алайҳи васаллам:
– Эй Умар, мени бу болалардан сотиб олмайсизми? – дедилар.
Ҳазрат Умар розияллоҳу анҳу югуриб кетдилар ва болаларга гўшт, бир оз хурмо ва мевалар келтириб бердилар. Мамнун бўлган Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг муборак юзларига табассум ёйилди. ("Тарихул Анбиё").
Одатда байрамларда жамият ахлоқи, истак ва майллари, урф-одатлари ҳар қачонгидан аниқроқ бўртиб кўринади. Шу боис Рамазон ойи давомида бўлгани каби ҳайит арафасида ҳам меҳр-муҳаббат, саховат, ўзаро ёрдам бериш, ҳожатмандлар ҳолидан хабар олиш, кексаларни қадрлаш ва ҳурматларини жойига қўйиш, ота-оналарга ҳар қачонгидан кўра эътибор кўрсатиш, инсонлар ўртасида меҳр-оқибатни янада кучайтириш талаб этилади.
Шунинг учун ҳам Яратганга шукроналар айтиб, буюк фарз амали Рамазон ойи рўзасидан сўнг Аллоҳнинг тавфиқи билан диёримизга кириб келган муборак Рамазон ҳайити барчамизга шодлик ва ҳуррамлик айёмига айлансин, деймиз! Бу кун шоду хуррамлик айёми, қутлуғ байрам экан, унинг шукрини адо этиш, ушбу муборак кунда ҳаммамизга ардоқли ота-оналаримиз, қавму қариндошларимиз, улуғларимиз зиёратига бориб, уларнинг дуоларини олиш, бетоб, эҳтиёжманд кишилар ҳолидан хабардор бўлиш, ёрдамга муҳтож кишилар кишиларга қўлдан келганича хайр-саховат кўрсатиш, бир-бирларимизни ҳайит билан муборакбод этиш, эски гина-кудуратларниунутиб, силаи раҳмни ва инсоний муносабатларни тиклаб олиш ва шу тариқа Аллоҳ таолонинг раҳмат ва мағфиратига сазовор бўлиш ҳар бир мусулмоннинг байрам кунларидаги энг савобли амаллари саналади. Бу кунларни азага, хафагарчиликка айлантирмаслик керак. Ўтганларимизни эслаш, уларнинг руҳларини шод этиб дуойи хайрлар қилишимиз яхши амал, лекин булар ҳайит байрами шукуҳига таъсир қилмаслиги лозим.
Аллоҳ таоло Рамазон ҳайитини барчаларимизга муборак қилсин! Байрамнинг шарофатидан мустақил Ватанимиз равнақи, халқимизнинг аҳил-иноқлиги, бирдамлиги, ҳамжиҳатлиги янада мустаҳкам бўлишини ва икки дунё саодатини насиб айласин! Аллоҳ таоло барчамизни имонда, Исломда собитқадам қилсин, юртимиз тинчлиги, осмонимиз мусаффолигини бардавом, халқимизни янада фаровон бўлишини насибу рўзи айласин.
Одилжон НАРЗУЛЛАЕВ,
Янгийўл тумани “Жомеъ” жоме масжиди имом-хатиби
Ҳаким Термизий — ҳадис илми ва маънавий тафаккур уйғунлигини намоён этган аллома
Ҳижрий III аср ислом илмлари, хусусан, ҳадис илми тараққиётида юксак босқич ҳисобланади. Бу даврда ҳадисларни жамлаш, уларни саралаш, ривоятларнинг санад ва матнини ўрганиш, турли мавзулар асосида таснифлаш борасида катта илмий ишлар амалга оширилди. Имом Бухорий, Имом Муслим, Имом Доримий, Абу Исо Термизий каби буюк муҳаддислар ана шу илмий муҳитда етишиб чиқди. Шу боис ҳижрий III аср ҳадис илмининг “олтин асри” сифатида эътироф этилади.
Ана шу даврда Мовароуннаҳр заминида илм-фан ва маънавий тафаккур ривожига муносиб ҳисса қўшган алломалардан бири Ҳаким Термизий эди. Унинг илмий мероси ҳадисларни тўплаш ва ривоят қилиш билан чекланиб қолмай, уларнинг мазмун-моҳиятини англаш, маънавий қирраларини очиб бериш ва инсон ҳаёти билан боғлашга қаратилгани билан аҳамиятлидир.
Ҳаким Термизийнинг илмий қарашларини ўрганиш орқали ўша даврда ҳадис илми қандай шакллангани, муҳаддисларнинг ривоятларга муносабати, ҳадисларнинг зоҳирий ва ботиний мазмунини англашга бўлган интилишлар ҳақида тасаввур ҳосил қилиш мумкин.
Илм муҳитида камол топган аллома
Ҳаким Термизийнинг илмга бўлган қизиқиши унинг оилавий муҳити билан чамбарчас боғлиқ бўлган. Манбаларда унинг отаси муҳаддис бўлгани ва ҳадис ривоят қилгани қайд этилади. Алломанинг ўзи ҳам ёшлигидан илм аҳли орасида камол топгани ҳақида маълумот қолдирган.
У отасидан 80 дан ортиқ ҳадис ривоят қилган. Шунингдек, онасидан ҳам ҳадис олгани ҳақида маълумотлар мавжуд. Ота ва она томонидан боболарининг ҳам ҳадис ривояти билан шуғуллангани алломанинг илм муҳитида тарбия топганини кўрсатади.
Ҳаким Термизийнинг ҳадис илми бўйича устозлари ва ровийлари доираси ҳам кенг бўлган. Тадқиқотларда унинг 170 га яқин устози номи келтирилади. “Наводир ал-усул” асарида эса 223 нафар ровий қайд этилгани кўрсатилади. Шу боис табақот асарларида Ҳаким Термизий номи “ал-Ҳаким” билан бир қаторда “ал-Ҳофиз” унвони билан ҳам тилга олинади.
Бу маълумотлар алломанинг ҳадис илмига жиддий тайёргарлик билан кириб келганини кўрсатади. Бироқ унинг илмий қиёфасини фақат ровийлар ва ҳадислар сони билан белгилаб бўлмайди. Ҳаким Термизийнинг ўзига хослиги, аввало, ҳадисга ёндашуви ва уни талқин қилиш услубида намоён бўлади.
Ҳадисни ривоят қилишдан уни англашгача
Ҳаким Термизий асарларида Қуръони карим, қудсий ва набавий ҳадислар, саҳобийлар, тобеийлар ва табаа тобеийлар ривоятлари, зоҳидлар сўзлари ҳамда бошқа манбалардан фойдаланган. Бироқ унинг мақсади уларни шунчаки бир жойга тўплаш эмас эди.
Аллома ҳадиснинг мазмунига, унда ифодаланган ғоя ва ҳикматга, инсон ҳаётидаги аҳамиятига эътибор қаратган. Шу жиҳатдан унинг асарларида ривоят ва талқин бир-бирини тўлдириб боради.
Тадқиқотларда Ҳаким Термизийнинг ҳадисга ёндашувида бир нечта ўзига хос услуб ажратилади. Жумладан, тасаввуфий мазмундаги ҳадисларни жамлаш ва уларнинг маъносини шарҳлаш, муайян мавзуга оид ҳадисларни бир жойга тўплаш, шунингдек, ҳадисларни шарҳлаб, улардан амалий хулосалар чиқариш унинг илмий услубига хос жиҳатлар сифатида кўрсатилади. Бу хусусиятлар “Ар-Радд ала-л-муаттила” ва “Ал-Манҳиёт” каби асарларида яққол кўринади.
Демак, Ҳаким Термизий учун ҳадиснинг қиммати фақат унинг ривоят қилинганида эмас. Унинг мазмунини тушуниш, ундаги маънавий сабоқларни англаш ва ҳаётда қўллаш ҳам муҳим эди.
“Наводир ал-усул” — маъно ва мазмун талқини
Алломанинг ҳадис илмидаги ўзига хос ёндашувини “Наводир ал-усул” асари мисолида янада яққол кўриш мумкин. Мазкур асар ҳадисларни ирфоний талқин қилиш анъанасининг муҳим манбаларидан бири сифатида қаралади. Унда ҳадислар келтирилиши билан бирга, уларнинг мазмуни, маънавий аҳамияти ва инсон ҳаётига дахлдор жиҳатлари ҳам очиб берилади.
Ҳаким Термизий ҳадиснинг зоҳирий маъноси билан кифояланиб қолмай, унинг ботиний мазмунига ҳам эътибор қаратган. Бу ёндашув унинг фиқҳий қарашларида ҳам намоён бўлади. У ҳадисдан келиб чиқадиган ҳукмни келтириш билан бирга, унинг ахлоқий ва маънавий моҳиятини ҳам очишга ҳаракат қилади.
Тарих фанлари номзоди Иброҳим Усмонов Ҳаким Термизийнинг ушбу хусусиятини шундай изоҳлайди:
“Ҳаким Термизий ушбу асарида фақат ҳадисларни жамлаш билан чекланмай, ҳар бир ҳадисни муфассал шарҳлаб, унинг ботиний ва зоҳирий маъноларини, ҳикматини кўрсатиб, ҳадиснинг мазмун-моҳиятини ҳар томонлама таҳлил қилади ҳамда ҳадиснинг асл мағзига етиб боришга, уни тўлиқ идрок этишга ҳаракат қилади. Унинг ҳар бир шарҳида тасаввуфий талқин сезилиб туради. Асарда ҳадисларни инсон маънавий-руҳий ва маиший ҳаётида қандай татбиқ қилиш мумкинлиги кўрсатиб берилган”.
Олимнинг бу фикри Ҳаким Термизийнинг илмий услубидаги муҳим жиҳатни очиб беради. Яъни аллома учун ҳадисни ўрганиш уни ёдлаш ёки ривоят қилиш билан якунланмаган. Ҳадисдаги маънони англаш, унинг ҳикматини тушуниш ва инсон ҳаётидаги ўрнини кўрсатиш ҳам илмнинг муҳим қисми сифатида қаралган.
Шу нуқтаи назардан, “Наводир ал-усул” Ҳаким Термизийнинг илмий дунёқарашини намоён этувчи муҳим асарлардан бири ҳисобланади.
Санад ва матн масаласи
Ҳадис илмида санад (ҳадисни ривоят қилган кишиларнинг бир-бирига боғланган ровийлар силсиласи)нинг аҳамияти беқиёс. Ҳадиснинг кимлар орқали ривоят қилинганини аниқлаш, ровийларни ўрганиш ва уларнинг ишончлилик даражасини белгилаш муҳаддислар фаолиятининг асосий йўналишларидан бири бўлган.
Ҳаким Термизий ҳам санад масаласига эътибор қаратган. Бироқ унинг қарашларида ҳадис матни ва мазмунини англашга ҳам катта ўрин берилган. У ҳадиснинг маъносини очиш, унинг Қуръон ва суннатга мувофиқлигини кўриб чиқиш, зоҳирий ва ботиний жиҳатларини таҳлил қилиш зарурлигини таъкидлайди.
Аллома муҳаддисларни “рувот”, “вуот” ва “наққолун” каби тоифаларга ажратади. Бу тасниф орқали у ҳадис илмида фақат ривоятни етказиш эмас, уни англаш ва мазмунини идрок этиш ҳам муҳим эканини кўрсатади.
Шу билан бирга, Ҳаким Термизийнинг айрим ривоятлари кейинги муҳаддислар томонидан танқид қилингани ҳам маълум. Хусусан, “Наводир ал-усул”даги айрим ҳадисларнинг санади ва ровийлари борасида баҳслар мавжуд. Муҳаммад Тақий Усмоний мазкур асарни ҳадис тўпламларининг тўртинчи табақасига киритиб, унда заиф ҳадислар ҳам учрашини қайд этган.
Шунинг учун аллома меросини ўрганишда унинг ҳадисларни талқин қилиш услуби билан айрим ривоятларнинг ҳадисшунослик нуқтаи назаридан баҳсли жиҳатларини алоҳида кўриб чиқиш муҳимдир.
“Манҳиёт” — ҳадиснинг амалий аҳамияти
Ҳаким Термизийнинг ҳадис илмидаги ёндашуви “Манҳиёт” асарида ҳам яққол намоён бўлади. Асарда 170 дан ортиқ қайтарув мазмунидаги ҳадис жамланган.
Муаллиф ҳар бир масалани фақат ҳадис билан чекламайди. Унинг мазмунини очиш учун Қуръон оятлари, бошқа ҳадислар, саҳобийлар, тобеийлар ва уламолар фикрларидан фойдаланади. Зарур ўринларда ўз қарашларини ҳам баён қилади. Кейин эса ҳадиснинг мазмуни шарҳланиб, ундан тегишли хулосалар чиқарилади.
Асарда савдо-сотиқ, қарз, олтин ва кумуш билан боғлиқ муомалалар, сувдан фойдаланиш каби турли масалаларга мурожаат қилинади. Бу эса Ҳаким Термизийнинг ҳадисни инсоннинг кундалик ҳаётидан ажратмаганини кўрсатади.
Унинг ёндашувида ҳадис инсоннинг эътиқоди ва ибодатигина эмас, балки ахлоқи, муомаласи ва жамиятдаги муносабатлари билан ҳам боғлиқ ҳолда намоён бўлади.
Ҳаким Термизий мероси — Марказ экспозициясида
Асрлар давомида илмий қийматини сақлаб келаётган Ҳаким Термизий мероси бугун Ўзбекистонда ҳам кенг ўрганилмоқда ва тарғиб этилмоқда.
Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказининг Биринчи Ренессанс даври экспозициясида юртимиз заминида етишиб чиққан буюк алломаларнинг илмий мероси кенг ёритилган. Ана шу экспозициядан Ҳаким Термизийнинг илмий мероси ҳам муносиб ўрин олган.
Экспозицияда Биринчи Ренессанс даврида Мовароуннаҳрда илм-фан, маърифат ва тафаккур юксалишида муҳим ўрин тутган алломалар фаолияти ҳақида маълумотлар тақдим этилган. Ҳаким Термизий меросининг ҳам ушбу маконда намоён этилиши алломанинг ҳадис илми ва маънавий тафаккур тарихидаги ўзига хос ўрнини кенг жамоатчиликка етказишга хизмат қилади.
Айниқса, Ҳаким Термизийнинг асарларида илм билан маънавият, ҳадис билан фиқҳ, ривоят билан талқин ўртасидаги уйғунликка эътибор қаратилгани унинг меросини Биринчи Ренессанс даври илмий муҳитининг муҳим таркибий қисми сифатида кўриш имконини беради.
Шу жиҳатдан Марказ экспозициясида аллома меросининг ўрин олиши фақат тарихий маълумотни намойиш этиш эмас, балки аждодларимиз яратган илмий ва маънавий бойликни бугунги авлодга етказишнинг замонавий кўринишидир.
Меросдан маърифат сари
Ҳаким Термизийнинг илмий мероси Мовароуннаҳрда ҳадис илми билан бир қаторда фиқҳ, ахлоқ ва тасаввуф тафаккури ҳам юксак даражада ривожланганини кўрсатади. Алломанинг асарларида ҳадисни ривоят қилиш ва уни англаш, унинг мазмунини шарҳлаш ва ҳаётга татбиқ этиш бир-бири билан узвий боғланган.
Унинг “Наводир ал-усул” ва “Манҳиёт” каби асарлари орқали ҳадисларнинг инсон маънавий ҳаёти, ахлоқи ва кундалик муносабатларидаги аҳамиятини кўриш мумкин.
Энг муҳими, Ҳаким Термизий мероси бизга илмнинг фақат маълумот тўплашдан иборат эмаслигини англатади. Илмни англаш, ундан тўғри хулоса чиқариш ва уни инсон камолотига хизмат қилдириш ҳам унинг муҳим вазифаларидан биридир.
Бугун алломанинг илмий мероси Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказининг Биринчи Ренессанс даври экспозициясида намойиш этилаётгани эса ана шу бой илмий анъананинг давомийлигини кўрсатади. Термиз заминидан етишиб чиққан Ҳаким Термизийнинг асрлар олдинги илмий қарашлари бугун замонавий музей ва илмий-маърифий макон орқали яна бир бор кенг жамоатчилик эътиборига ҳавола этилмоқда.
Шу маънода, Ҳаким Термизийнинг мероси — нафақат ҳадис илми тарихининг муҳим қисми, балки юртимиз заминида шаклланган юксак илмий ва маънавий тафаккурнинг ёрқин намуналаридан биридир.
Муаллиф: Дурдона Расулова, iccu.uz
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати
- «
- »