Юз берган кучли тўфондан бир бой кишининг барча мол-дунёси сувга ғарқ бўлибди. Бутун бойлиги бирпасда йўқ бўлганига чидамаган бой кўчаларда фарёду-фиғон чекиб йиғлаб кетаётса, қаршисидан бир одам чиқиб қолибди:
- Кап-катта одамга йиғлаш нимаси? - дея савол берибди ажабланиб.
- Мен йиғламай ким йиғласин? - дебди у. - Бир зумда ҳамма мол-мулкимдан айрилиб, фақир-қашшоқ бўлиб қолдим-ку!..
- Кўп ғам чекма, - дея овутишга тушибди йўловчи киши. - Умр йўлдошинг борми?
- Бор, - дебди бой бироз ҳайрон бўлиб.
- Унинг ақлу-ҳуши, фаросати борми? Бой бир зум ўйланиб қолибди ва:
- Ҳа, бу жиҳатдан бахтиёрман! Фаросатли, солиҳа, ҳар доим кайфиятимга қараб яшайдиган жуфти ҳалолим бор, - дебди бой.
- У ҳолда нега йиғлайсан, эй ғофил банда?! Бу дунёда мато учун ҳам кўз-ёш тўкадими, одам? Сабоқ учун бир гап айтай сенга, мен шундай бир хотинга уйланганманки, эрнинг қадр-қимматига етмайди. Сен фалокатнинг нималигини билмас экансан. Агар сен ҳам ақли калта, тили узун, жағи тинмас бир хотинга уйланган бўлганингда, ўшанда билардинг ҳақиқий фалокат нималигини! Дўконларинг сувга ғарқ бўлган бўлса, сен соғ экансан-ку, ҳаммасини топасан. Фақат ёнингда кўнглингдагидек аёлинг сенга мададкор бўлса, маънавий қувват бериб турса тезда ўзингни ўнглаб оласан, - дебди, йўловчи.
Халқимизда "Яхши хотин ярим давлат" деган гап бежиз айтилмаган. Дарҳақиқат, солиҳа, оқила аёл фақат жуфти ҳалолининг эмас, бутун жамиятнинг гултожи ҳисобланади. Чунки, тарбияси гўзал аёл аввало, ота-оналарини эъзозлайди, турмуш ўртоғини ардоқлайди, асосийси, фарзандларига чиройли тарбия бериб, жамиятга комил инсонларни вояга етказиб беради.
ТИИ талабаси
Тожиддинов Абдуссомад
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Сеҳргар асло бахтли ҳаёт кечирмайди. У инсонларнинг энг бахтсизидир. Сеҳргар Қуръони каримни эшитишни ёмон кўради ва азондан қўрқади. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Ким Менинг зикримдан юз ўгирса, албатта, унга торчилик ҳаёти бўлур ва қиёмат куни уни кўр ҳолида тирилтирурмиз” (Тоҳа сураси, 124-оят).
Сеҳргар имкон қадар одамлардан узоқда яшайди, улар билан муомала қилишни истамайди. У кечаси тинч ухламайди, тонгда хурсанд бўлиб уйғонмайди. Тунларини исириқлар, қоронғу жойларда ширк амаллари билан ўтказади.
Сеҳргарнинг ҳар бир гуноҳ амали ўзига ҳам, унинг ҳузурига келганларга ҳам уради. Аллоҳ таоло: “Ер юзида мутакаббирлик ва ёмон макр учун (қилдилар). Ёмон макр эса, фақат ўз эгасига қайтадир” (Фотир сураси, 43-оят).
Сеҳргар ҳеч қачон ва ҳеч қаерда ютуққа ҳам, бахтга ҳам эришмайди. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Сеҳргар қаерда бўлса ҳам, зафар топмас” (Тоҳо сураси, 69-оят).
Имом Қуртубий раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Сеҳргар ер юзининг қаерига борса ҳам нажот топмайди”.
Сеҳргар Аллоҳга куфр келтиргани учун унинг барча амаллари ҳабата (беҳуда) бўлади. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: «Батаҳқиқ, сенга ва сендан олдин ўтганларга ҳам: “Агар ширк келтирсанг, албатта, амалинг беҳуда кетур ва, албатта, зиёнкорлардан бўлурсан. Йўқ! Аллоҳгагина ибодат қил ва шукр этгувчилардан бўл!” деб ваҳий қилинган» (Зумар сураси, 65-оят).
Сеҳргарга дўзах ваъда қилинган бўлса, унинг олдига бориб, ундан нимани умид қилиш мумкин?! У инсонларнинг энг бахтсизи бўлса, қандай қилиб ундан бахт сўраш мумкин?!
Даврон НУРМУҲАММАД