19 Август, 2026, 6 Рабиъул аввал, 1448
19 Август, 2026, 6 Рабиъул аввал, 1448
Бир куннинг ўзида юздан зиёд хонадонга кириб, одамларнинг дарду ташвишларига қулоқ тутиш, уларга имкон қадар кўмаклашиш – Ватанини, халқини, ҳамшаҳарларини, маҳалладошларини севган одамларнинг ишидир.
Шу йил 25-сентябрь куни пойтахтимизнинг Олмазор туманидаги "Исломобод" жоме масжидида Ўзбекистон мусулмонлари идораси раиси ўринбосари Зайниддин домла Эшонқулов, Тошкент шаҳар бош имом-хатиби Абдуқаҳҳор домла Юнусов, туманлар имом-хатиблари ҳамда шу йил ҳаж сафарига бориб келган ҳожи оталар, ҳожи оналар иштирокида йиғилиш ўтказилди.
Шундан сўнг тумандаги хонадонларга кирилиб, улардан ҳол-аҳвол сўралди.
Ҳадиси шарифда: “Инсонларнинг Аллоҳ таолога энг севиклиси одамларга кўп манфаати етказадиганидир” (Имом Табароний ривояти), дейилган.
Шундай экан, ҳар бир ҳожи ўз ҳудудидаги имом-хатиб кўмакчи сифатида маҳаллама-маҳалла юриб, аҳолига, айниқса, ёшларга панду насиҳатлар қилишяпти. Чунки ҳожиларнинг сўзлари таъсирчан бўлади. Фарзандларимизнинг турли ёт ғоялар таъсирига тушиб қолишининг олдини олишда уларнинг хизмати катта бўляпти. Ҳожиларимизнинг саъй-ҳаракатлари билан халқимизнинг маънавияти, маърифати янада ошиб боряпти.
Имомларимиз пойтахтимиз туманлари маҳаллаларига чиқиб, ҳожилар иштирокида хонадонларга киряптилар. Ёшлар билан суҳбатлар ўтказилиб, уларга тинчликнинг қадрига етиш, шукроналик билан яшаш, ҳар хил ақидаси бузуқ кимсалар тузоғидан эҳтиёт бўлиш зарурлиги ҳақида тушунтириш ишларини олиб боришяпти.
MuslimShosh
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 