“Зийнатли” кўринган дунё…
“Дунё” сўзи луғатда “бойлик”, “давлат” деган маъноларни англатади. Биз дунёга келганимиздан то вояга етгунимизча унинг гўзаллигини кўрамиз катта бўлган сари дунёнинг ташвишларга, адолатсизликарига, ғам-ташвишларига гувоҳ бўламиз ва аста-секин бунга кўникамиз. Яқинларимиз ва дўстларимиз билан мулоқот қиламиз, ўз юмушларимиз билан банд бўламиз, оила-аъзоларимиз билан шоду-ҳуррамликда вақт ўтказамиз.
Кундалик режалар ва мақсадлар билан кунимиз қандай ўтканини ҳам сезмай қоламиз. Дунёга, унинг зийнатларига шунчалик берилб кетганимиздан бир-биримизнинг ўртмиздаги меҳр-оқибатни, ота-онага яхшилик қилишни, қариндошлик ришталарини унутганмиз, ҳатто, намозимиздаги ҳушуни ҳам ёқотиб қўйганмиз.
Бунга сабаб нима? Аллоҳ таоло ҳузурида ҳар бир сониямиз учун жавоб беришимизни ўйламаймизми? Бу дунёни Аллоҳ таоло нима учун гўзал ва ундаги нарсаларни зийнатли қилиб яратди? Бунга Аллоҳ таолонинг Ўзи “Каҳф” сурасининг 7 оятида бундай марҳамат қилади: “Биз ер юзидаги нарсаларни, уларнинг қайсилари гўзалроқ амал қилишини синаш учун, зебу зийнат қилиб қўйганмиз”.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай дедилар: “Дунё осмон билан Ер ўртасида қамалган бўлиб, Аллоҳ таоло яратгандан бери унга қарамайди. Дунё қиёмат куни келганда: “Ё Роббим, бугун мени энг паст мақомдаги дўстларингга бўлса ҳам насиба қилиб бергин”, деб илтижо қилади. Аллоҳ таоло унга: “Эй ҳақир ва тубан нарса, жим бўл, мен сени уларга дунйода раво кўрмаган бўлсам, қандай қилиб энди раво кўрайин?” дейди. Мана, кўриниб турибдики, “дунё”ни ва ундаги зеб-зийнатларни синов учун, қай биримиз бу синовдан ўтолсак,унинг гўзаллигига алданмасак, Аллоҳ таолонинг Ўзи гўзал ажру-мукофот билан мукофотлайди.
Дунёни яхши кўриш узун орзу-ҳаваслар қилиш билан янада мустаҳкамланади. Агар Холиқ Зот дунё ҳақида хабар бериб, мисолини келтирмаганда, албатта, дунё ухлаганни уйғотиб, ғофилни ҳушёр қиларди.Аллоҳ таоло наздида дунёнинг мисқолча қадри йўқ. Пашша қанотича камайтирилмай дунё хазиналари калитлари билан Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга кўрстатилганда, уни олишдан бош тортдилар.
Аллоҳ таоло синов-имтиҳон учун солиҳ бандаларидан дунёни пинҳон тутди, алдаш учун душманларига дунёни кенг ва бемалол қилиб қўйди.
Аъло ибн Зиёд: “Тушимда дунёни ўзига оро бериб, афт-башараси буришган кампир қиёфасида кўрдим. Одамлар унга топиниб, ҳар томондан ҳайратланиб қарарди. Кампир олдига бориб, унга бунчалик ажабланиб қараётганларидан ҳайрон бўлдим. Шунда кампирга: “Сен кимсан?”, дедим. У: “Мени танимаяпсанми?”, деди. Мен: “Йўқ”, дедим. “Сен кимсан?”, деб сўрадим. “Мен дунёман”, деди. “Аллоҳдан сенинг ёмонлигингдан паноҳ сўрайман”, дедим. У: “Агар ёмонлигимдан паноҳ топишни истасанг, дирҳамни ёмон кўр!”, деди.
Исо алайҳиссалом: “Дунё-кўприк, унда машғул бўлмасдан ўтинглар”, дедилар. Ҳақиқатан, бу дунё ҳаёти охиратга олиб боришга очиқ ва ёрқин мисолдир. Бешик шу кўприк бошидаги дастлабки масофа бўлса, лаҳад-охирги масофадир. Шу иккови орасида қисқа бир масофа мавжуд. Одамлардан қанчаси шу кўприкнинг ярмига етиб борса, қанчаси учдан бирини ва қанчаси учдан бирининг бирини босиб ўтадилар. Қанчасига бир қадамдан ортиқ юриш насиб қилмади. Ҳар қанақасига кўприкдан ўтилиши шарт. Аммо шу кўприкдан ўтиб олиш ҳақида ўйламай, унинг устида иморат қуриб, турли зийнатларга чалғиб яшаш ғоят жоҳиллик ва ютқизишдир.
Али каррамаллоҳу важҳаҳу бундай дедилар: “Билингларки, сизлар ўликсизлар, ўлгандан сўнг тириласизлар. Амалларингиз олдида турғизилиб, у туфайли жазо(мукофот)ланасизлар. Сизларни дунё ҳаёти алдаб қўймасин. Албатта, у бало-офатлар билан ўраб қўйилган, фонийлиги билан танилган ва алдамчилги билан васф қилинган. Дунёдаги ҳар бир нарсани завол тутади. Дунё ўз аҳли ўртасида гоҳ буёқ, гоҳ буёққа айланади. Дунё ҳеч қачон бир хил турган эмас, унинг ёмонлигидан низо, кураш тўхтаган эмас. Дунё аҳли сурур ва лаззатдан сарҳуш бўлиб турганида, тўсатдан бало ва алдовга йўлиқади”.
Ҳар бир нарсанинг ўртаси, яъни меъёри яхшидир. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Сизларнинг энг яхшиларингиз, дунёни деб охиратни, охиратни деб дунёни ташлаб қўймаганингиздир”, деганларидан кўриниб турибдики, бу дунёда Аллоҳ таоло бераётган неъматларга шукр қилиб, охиратимиз учун ажру-савоблар олиш, яхшиликлар қилиб олиш учун бу дунё айни муддаодир.
Барчамизга маълумки, дунё роҳати абадий эмас, у ажал сари етаклайди. Аллоҳнинг ҳузуридаги нарса эса боқийдир. Бизни бу дунё ташвишлари, тўплаётган молимиз, фарзандларимиз Аллоҳнинг зикридан, ибодатидан жалғитиб қўймаслиги зарур. Бу ҳақда Аллоҳ таоло “Мунофиқун” сураси, 9-оятида: “Эй иймон келтирганлар. Молларингиз ва болаларингиз сизни Аллоҳнинг зикридан чалғитмасин. Ким шундай қилса, бас, ана ўшалар ютқазувчилардир”.
Бу ҳаётда озгина баҳраманд бўлиб, йўқлик оламига кўчиб ўтишда беш кунлик дунёда ўйнаб-кулиб ажални кутиб олиб, охиратига ҳеч қандай заҳира тайёрламасдан ўзларига ерни макон тутган инсонлар қанча? Уларга энди ортга йўл йўқдир. Бунга далил эса Муминун сураси, 100-оятида: “Шоядки тарк қилган нарсамда солиҳ амал қилсам, дер. Йўқ! Албатта, бу (қуруқ) сўз бўлиб, у айтгувчи, холос. Уларнинг ортида қайта тириладиган кунларигача тўсиқ бордир”.
Агар амалларимиз гувоҳлик берса, қалбимиздаги нарсалар чиқарилса, диллардаги барча сир-асрорлар ошкор қилинса, Малик ва Жаббор бўлган Зот ҳузурига олиб боришимиз учун турғизилса, қалблар олдинги гуноҳларига раҳм-шавқат сўраб, қўрқиб титраса, пардалар кўтарилиб, айб ва сирларимиз очилса, ана шу вақтда ҳар бир жон ўзи қилиб ўтган амалига яраша жазо олади.
Аллоҳ таоло “Нажм” сураси, 31-оятида: “Осмонлару ердаги барча нарсалар Аллоҳникидир. У ёмонлик қилганларни амалига яраша жазолар ва яхшилик қилганларни гўзал (мукофот) ила мукофотлар” деб марҳамат қилган.
Агар бизга ҳар бир кун шайланган амаллар ошкор қилинса, олдинда келаётган кунимиздан юз буриб қочардик, бой берган вақтимизни ўйлаб, ғам-қайғуга ботардик. Лекин Аллоҳ таоло ажойиб тадбир қўллаб, уларни кўришдан маҳрум қилди. Тасалли ва таскин бўлиши учун дунёнинг бало-офатлари қатига лаззат ва завқни жойлаб, ана шу таъмга машғул-овора қилиб қўйди. Дунёни ва охиратни ҳеч қачон бир-бирига тенглаштириб бўлмайди.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай дедилар: “Дунёнинг охиратга нисбати биронтангиз бармоғини денгизга теккизишига ўхшайди. Бундан ўзига нима қайтиб келишига қарсин”, дедилар.
Али каррамаллоҳу важҳаҳу айтадилар: “Сизларга Аллоҳдан қўрқишни, гарчанд алсо ҳоҳламасангиз ҳам, дунё меросини тарк этишни васият қиламан. Танангиз қариб-қартайиб бораётир, сизлар тетик ва бақувват бўлишни ҳоҳлайсизлар. Сизлар ва дунё мисоли бир йўлда сафарга чиққан қавмга ўхшайди. Гўё улар шу йўлни босиб ўтадигандек, сафарга чиқадилар, гўёки, етиб борадигандек, йўл белгисига қараб юрадилар. Охирига қадар етиб бориш учун йўл масофаси қанча деб ўйлайсиз?
Дунёда бир кун қолиш эҳтимолини қанча деб ўйлайсиз? Дунёнинг зарари ва ғам-қайғуси деб ташвиш чекманг, барибир шу дунёда интиҳо топади. Дунё матоси ва неъматларидан ортиқча ҳурсанд бўлманг, у барибир заволга юз тутади. Дунёни излагувчини ўлим таъқиб эта туриб, дунёни излаши ва ўлим ҳар қадамда пойлаб юрганини била туриб, ғофил бўлганига ҳайронман”.
Дунёда охират учун озуқа еғиб, мусофирлар қарз нарсадан фойдаланганидек, дунёдан баҳраманд бўлсак, ундан ажралган вақтда мусибатларимиз оғир бўлмаслиги учун қалбларимизни тўлиқ бермасак, дунёни муқим қолувчилар учун эмас, ундан ўтгувчиларга берилган зиёфат деб қарасак, дунёю-охиратимиз обод бўлади, инша Аллоҳ.
Дунёга ва унинг зийнатларига чалғиб қолмаслигимиз учун, ибодатларимизда бардавом бўлишимиз ва бу дунёдаги мусибатларга сабр қилиб, карам ва ҳилм билан гўзал тарзда бизга ёрдам беришини меҳрибон Зот Аллоҳ таолодан сўраб қоламиз.
Нодирабегим ФАҲРУТДИНОВА,
“Янги аср” университети “Филология ва тилларни ўқитиш (мумтоз тиллар бўйича)” факультети 1-курс талабаси.
Маънавий зарар учун товон ундириш ҳукми
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳим!
Кириш: Бугунги кунда ижтимоий тармоқлар инсонлар ўртасида ахборот алмашиш ва мулоқот қилишнинг муҳим воситасига айланди. Шу билан бирга, ушбу платформалардан фойдаланиш жараёнида айрим шахсларнинг шаъни, қадр-қиммати ва обрў-эътиборига зарар етказувчи маълумотларни тарқатиш каби ҳолатлар ҳам учраб турибди. Айниқса, интернетда тарқалган маълумотнинг кенг оммага тез етиб бориши бундай ҳолатларнинг оқибатларини янада жиддийлаштириши мумкин.
Шу боис инсоннинг обрўси ва қадр-қимматига етказилган зарарнинг шариат нуқтаи назаридан қандай баҳоланиши, бундай зарар учун товон ундиришнинг жоиз ёки жоиз эмаслиги каби масалаларга аниқлик киритиш муҳимдир.
Қуйида Иордания Фатво идораси томонидан тайёрланган, маънавий зарар учун товон ундириш масаласига бағишланган фатвони эътиборингизга ҳавола қиламиз. Унда маънавий зарарнинг турлари, унинг инсонга кўрсатган таъсири ва етказилган зарар учун товон олиш масаласи фиқҳий манбалар асосида ёритилган.
“Савол: Бир киши ижтимоий тармоқларда бошқа бир шахсни шарманда қилувчи маълумотларни тарқатди. Шундан сўнг жабрланган шахс унга қарши маҳкамага даъво аризаси билан мурожаат қилди ва маҳкама томонидан унга товон пули ундириб бериш ҳақида қарор чиқарилди. Ушбу товон пулидан фойдаланиши жоизми?
Жавоб: Аллоҳ таолога ҳамдлар бўлсин. Пайғамбаримиз саййидимиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламга, у зотнинг оила-аъзолари ва саҳобаларига салавоту саломлар бўлсин!
Маънавий (руҳий) зарар учун бериладиган товоннинг ҳукми унинг инсонга кўрсатган таъсири ва зарарининг қай даражада жиддий эканига қараб фарқ қилади. Шу жиҳатдан у икки қисмга бўлинади:
Биринчи қисм: Бу – бошқа инсонларга мол-мулки ёки баданига эмас, балки дини, қадр-қиммати, шаъни ёки обрў-эътиборига зарар ва зиён етказишдир. Бунга ҳақорат қилиш, обрўсизлантириш, шарманда қилиш ёки инсонга нисбатан таҳқирловчи тарзда озор бериш каби ҳолатлар киради. Агар бундай ҳаракат натижасида инсон ишидан ёки тижоратидан айрилса, обрўсига путур етса ёки даволанишни талаб қиладиган касалликка дучор бўлса, бундай зарар учун товон пули олишда ҳеч қандай монелик йўқ.
Бунга қуйидаги фиқҳий матнлар далил бўлади:
Ҳанафий мазҳаби имоми Сарaхсий раҳимаҳуллоҳ шундай дейдилар:
"وقد روي عن محمد في الجراحات التي تندمل على وجه لا يبقى لها أثر تجب حكومة بقدر ما لحقه من الألم، وعن أبي يوسف رحمه الله يرجع على الجاني بقدر ما احتاج إليه من ثمن الدواء وأجرة الأطباء حتى اندملت"
(المبسوط، 26/81)
«Имом Муҳаммаддан шундай ривоят қилинган: из қолдирмай битиб кетадиган жароҳатларда етказилган оғриқ миқдорига қараб товон белгиланади. Имом Абу Юсуф раҳимаҳуллоҳ эса: жароҳат битгунига қадар жабрланувчининг дори-дармон ва табибларга тўлаган харажатлари миқдорини тажовузкордан ундириш мумкин, деганлар».
(Изоҳ: Имом Сарахсий раҳимаҳуллоҳнинг бу гапларида инсонга зарар етказилса, унинг оқибатида келган зарарни қоплаш мумкинлиги ҳақида сўз бормоқда. Масалан, жароҳат олган кишининг дори-дармон ва табиб харажатлари зарар етказган шахсдан ундирилиши мумкин. Шунга ўхшаш равишда, инсонни обрўсизлантириш натижасида унга ҳақиқий зарар етган бўлса, бу зарарни ҳам қоплаш масаласи кўрилади. Яъни, бу ерда далил жароҳат билан обрўсизлантиришнинг бир хил эканига эмас, балки етказилган зарарни қоплаш мумкинлигига тааллуқли.)
Шофеъий мазҳаби уламоларидан Имом Субкий ва бошқалар раҳимаҳумуллоҳ қуйидагиларни нақл қилганлар:
"وقال أبو إسحق: ثلاث مسائل أخالف فيها أصحابي: حد القذف، وحق الشفعة، ومقاعد الأسواق، أجوّز الصلح عنها، ومنعها سائر الأصحاب؛ لأنها ليست بمال"
(تكملة المجموع، 12/168)
«Абу Исҳоқ шундай деди: “Мен шерикларимдан учта масалада фарқли фикрдаман: қазф (бировни зино билан туҳмат қилиш) ҳадди, шафъа ҳаққи ва бозорлардаги ўринларга бўлган ҳақ. Мен бу ҳуқуқлар борасида келишув қилишни жоиз деб биламан. Бошқа мазҳабдошларим эса бунга йўл қўймаганлар. Чунки улар мол ҳисобланмайди”».
Шофеъий уламоларидан Сирожуддин Булқиний раҳимаҳуллоҳ ҳам қуйидагиларни келтирганлар:
"(ولا يقابَل إسقاطُ حدّ القذف بشيء من الأعواض على الأصح)، يقال عليه: الوجهان في إسقاط حق الشفعة، ومقاعد الأسواق، والرد بالعيب أيضًا. ثم ذكر رأي أبي إسحق فقال: حكى الإمام عنه في [النهاية] أنه قال: خالفتُ أصحابي في ثلاث: يقولون: لا يوجد العوض عن حد القذف. وأنا أقول: يوجد"
(الفوائد الجسام على قواعد ابن عبد السلام، 1/407)
«Энг тўғри қарашга кўра, қазф ҳадди бекор қилиниши эвазига бирор товон олинмайди. Бунга нисбатан: шафъа ҳуқуқи, бозорлардаги ўринларга бўлган ҳуқуқ ва айбли молни қайтариш масалаларида ҳам икки хил қараш бор, дейилади. Сўнг Абу Исҳоқнинг фикрини келтириб: “Имом (Жувайний) “Ан-Ниҳоя” асарида ундан қуйидагиларни нақл қилган: “Мен мазҳабдошларимдан уч масалада фарқ қилдим. Улар: ‘Қазф ҳадди учун товон бўлмайди’, дейдилар. Мен эса: ‘Товон бўлади’, дейман”, деган».
Иккинчи қисм: Бу – инсоннинг дини, қадр-қиммати ёки шаънига дахл қилмайдиган, шариат нуқтаи назаридан жиддий аҳамиятга эга бўлмаган ёки таъсири жуда кичик бўлиб, инсоннинг ҳаёти, меҳнат фаолияти ва ҳис-туйғуларига сезиларли даражада таъсир кўрсатмайдиган зарардир. Бундай зарар эвазига товон олиш жоиз эмас.
Хулоса қилиб айтганда, агар маънавий зарар инсоннинг ҳуқуқларига тажовуз қилиш хусусиятига эга бўлиб, унга ҳақиқий зарар ва зиён етказган бўлса, жабрланган шахс маҳкамадан жазо қўллашни ёки етказилган зарар эвазига ундан пул ундиришни талаб қилиши жоиз.
Бунда бугунги кунда инсоннинг обрўсига зарар етказишнинг янги усуллари пайдо бўлаётгани ва бундай зарарнинг оқибатлари ҳам эътиборга олинади. Шу асосда, жиддий маънавий зарар етказилган ҳолларда уни қоплаш учун пул ундириш жоиз бўлиши мумкин.
Бироқ шуни алоҳида таъкидлаш лозимки, зарар учун товон ундириш масаласи фоиз олиш ёки қарзни ўз вақтида тўламаганлик учун пеня ва жарима олиш масаласидан фарқ қилади. Шу сабабли мазкур ҳукмдан қарзни кечиктирганлик учун фоиз ёки пеня олиш жоизлиги келиб чиқмайди. Валлоҳу аълам”.
Таржимон ва изоҳлар муаллифи:
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Фатво маркази бош мутахассиси, Тошкент ислом институти катта ўқитувчиси Абдулатиф Турсунов