15 Август, 2026, 2 Рабиъул аввал, 1448
15 Август, 2026, 2 Рабиъул аввал, 1448
Конференцияда Бангладеш, Индонезия, Малайзия, Ҳиндистон, Россия, Миср, Хитой, Англия ва Ўзбекистон каби ўнга яқин мамлакат олим ва тадқиқотчилар буюк мутафаккир Баҳоуддин Нақшбандий меросининг таълим ва тарбия жараёнидаги ўрни, унинг маънавий-ахлоқий қадриятларни шакллантиришдаги аҳамияти юзасидан мулоҳазалар билдирилди.
Халқаро илмий конференция доирасида Бухоро давлат техника университети Индонезиянинг Jamʼiya Ahlith Thariqah al-Muʼtabarah an-Nahdliyah va Malang Islom университети билан ҳамкорлик меморандуми имзоланди. Ушбу меморандум илмий, таълимий ва маънавий соҳаларда халқаро ҳамкорликни ривожлантириш, тажриба алмашиш ва қўшма лойиҳаларни амалга оширишга йўналтирилган. Бу ҳамкорлик нафақат университетлараро илмий алоқаларни мустаҳкамлаш, балки ёш авлод тарбиясида нақшбандийлик таълимотини чуқур ўрганиш ва тарғиб қилишга хизмат қилади.
– Бугун тарихнинг чуқур илдизларига эга, бутун мусулмон олами маънавий-маърифий меросининг муҳим бўғини бўлган Нақшбандия тариқатининг таълим ва ахлоқий тарбиядаги ўрнини ўрганиш, уни замонавий ёшлар тарбиясига татбиқ этиш борасида фикр алмашиш учун тўпландик, – дейди конференция иштирокчиси Сед Вассем Аҳамет. – Нақшбандия бу фақат тасаввуф йўли эмас, балки руҳий камолот, ахлоқий поклик, илмий тафаккур, устоз-шогирд анъаналари ва амалий меҳнат уйғунлигини ўзида мужассам этган юксак маънавий мактабдир.
Тадбирда вилояти ҳокимининг жамоат ва диний ташкилотлар билан алоқалар бўйича ўринбосари Азизбек Қаландаров иштирок этди.
Зариф Комилов, Тоҳиржон Истатов (сурат), ЎзА мухбирлари.
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 