Бир куни Ҳазрат Умар Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга: "Изн беринг, Маккага бориб, умра қилиб келай", деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам рухсат бердилар. Лекин Ҳазрат Умар розияллоҳу анҳу кетар-кетмас, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам уни чақириб, "Дуоларингда бизни ҳам ёд этгин, биродарим. Бизни унутма", дедилар. Бу гаплар Ҳазрат Умар розияллоҳу анҳуни эритиб юборди. Йўл давомида ажиб ҳисларга чулғаниб кетди. Хурсандчиликлари шу даражада эдики, дунёнинг бутун неъматлари бу сўзларга тенг келмас эди (Ибн Саъд, "Табақот"). Умрадан қайтгунича кўнгли шу қувончга тўлиб юрди, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ўша сўзлари қулоқлари остида тинмай жаранглаб тураверди.

Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Ишқи Расул" китобидан Нодиржон Одинаев таржимаси