Эҳтиёжманд оилага “Вақф” уйи топширилди
Ижара ҳақини ўз вақтида тўлолмаганингиз учун бор будингиз, болаларингиз билан кўчага ҳайдалганмисиз?
Баъзи-баъзида уй тополмай кўчаларда, бекатларда ётиб қолганмисиз?
Фарзандларингиз «қачон бизнинг ҳам уйимиз бўлади», дея совол берганида қандай жавоб беришни билмай, уларнинг кўзига қарашга ботинолмай қолган пайтларингиз бўлганми?
Бугун сизга айтмоқчи бўлаётган бу оила, бу она бундай кунларни кўп бора бошидан ўтказган. Турмуш ўртоғи уч нафар қизи билан ташлаб кетганидан кейин она не-не қийинчиликларни кўрмади дейсиз? Қишнинг қировли кунларида, ёзнинг жазирамаларида бир хонали бўлсада уйимиз, бошпанамиз бўлсайди, дея орзу қилишди. Аллоҳга ҳамд бўлсинки, бугун ўша кунлар ортда қолди.
«Вақф» хайрия жамоат фондининг Бухоро вилояти филиали томонидан мазкур оилага эътибор қаратилиб, ҳар томонлама ёрдам кўрсатилиши белгиланди. Биринчи ўринда оиланинг уй-жойга муҳтожлиги ҳисобга олиниб, кўп қаватли уйдан таъмирланган яшашга тайёр бир квартира ажратилди. «Вақф» фонди балансида бўлган ушбу уй она ва болаларга бир умрга текин фойдаланишга берилди. Филиал томонидан оилага зарур озиқ-овқат маҳсулотлари ҳам топширилди.
Бугундан бошлаб ҳеч ким бу уйдан чиқ, деб эшик тепиб келмайди. Она, айниқса болалар жуда хурсанд. Шундай уйни совға қилгани, хурсандчилик улашгани учун «Вақф» фонди ва ҳомийларни дуо қилишмоқда.
Аслида бу дунё, мол-мулк ҳаммамиздан қолиб кетади, азизлар! Ҳали ҳам ниманидир ўзгартириш, кимгадир ёрдам қилиш учун жуда кўп имкониятимиз бор. Фақат сиз хоҳласангиз, чин қалбдан истасангиз бўлгани.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
"Вақф" фонди
Матбуот хизмати
От изини той босар
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ