“Абу Али Ғассоний айтади: Абу Фатҳ Наср ибн Ҳасан Сакатий Самарқандий ҳижрий 464 (милодий 1072) йили бизнинг ҳузуримизга келди. Бир неча йиллардан бери Самарқандда қурғоқчилик ҳукм сурарди. Одамлар қайта-қайта истисқо қилиб, Аллоҳга дуо-илтижо этсалар ҳам, ёмғир ёғмаётганди. Шунда тақводорлиги билан танилган бир солиҳ киши Самарқанд қозисининг олдига бориб:

– Менда бир таклиф бор, – деди.

– Қандай фикр экан? – сўради қози.

– Сиз бошчилигингизда Имом Муҳаммад Исмоил Бухорийнинг қабри ёнига жамоат билан бориб, у зотни васила қилган ҳолда Аллоҳга илтижо қилсак. Шояд, Аллоҳ бизга ёмғир ёғдирса", деди.

Қозига бу таклиф маъқул бўлиб, одамлар тўпланиб, қабр соҳиби Имом Бухорийни ўртага қўйиб Аллоҳга йиғлаб илтижо қилишди. Ва ниҳоят, Аллоҳ таоло уларга ёмғирни юборди. Бир ҳафта давомида тинимсиз ёмғир ёғди. Одамлар ёмғир тинишини кутиб бир ҳафта Хартангда қолиб кетишди”.

Имом Заҳабийнинг

“Сияри аълом ан-нубала” асаридан