Оталарни бекорга “давлатим” демаймиз. Улар бор экан, ҳаётда ўз ўрнимизни топамиз. Оталар биз яхши ўқишимиз учун қўлларидан нима келса, қилади. Ўз оёқ кийимлари йиртилиб қолса ямаб кияр, лекин бизга янгисини олиб беради. Ишлари юришмай сал пул топишлари камайиб қолса, сиқилади, лекин буни бизга билдирмайди.
Болалигимизда-чи! Биз ёш бола бўлиб, “уни олиб беринг, буни олиб беринг”, десак, кўнглимизга қарашади. Тирноқларимиз, сочларимизни олиб қўядилар.
Ҳалқимизда “Ота рози – Худо рози”, деган мақол бор. Ҳаёт бўлган оталаримизни қадрлайлик, ўтиб кетган бўлсалар, Аллоҳ раҳмат қилсин. Бир гап – улар ҳатто ўтган бўлсалар ҳам бизнинг давлатларимиз экан.
Эй умрим жавҳари, давлатим отам,
Диллари қуёшдир, меҳрибон отам,
Сизга издошдирман то умрим қадар,
Бошимда доимий соябон отам.
Бу дунё синовли ёлғончи гўё,
Ўтгайдур умрлар мисоли дарё,
Дўст деган улфатим бўлса-да аммо,
Бўлолмас сиз каби қадрдон, отам.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ
Нақшбандийя тариқати таълимотларидан
Беш тоифа инсонга зинҳор қаттиққўллик қилманг (қалбини оғритманг):
(خَمْسَةٌ لَا تَقْسُ عَلَيْهِمْ:)
Етим (اليَتِيم)
Мискин (المِسْكِين)
Аёл киши (المَرْأَة)
Бемор (المَرِيض)
Фақир (камбағал) (الفَقِير)
Беш тоифа инсонни зинҳор ёмон кўрманг:
(خَمْسَةٌ لَا تَكْرَهْهُمْ:)
Онангиз (أُمُّكَ)
Отангиз (أَبُوكَ)
Опангиз / Синглингиз (أُخْتُكَ)
Акангиз / Укангиз (أَخُوكَ)
Жуфти ҳалолингиз (рафиқангиз) (زَوْجَتُكَ)
Тўрт нарсани зинҳор қилманг:
(أَرْبَعَةٌ لَا تَفْعَلْهُمْ:)
Ҳасад (الحَسَد)
Ғазаб (الغَضَب)
Кибр (التَّكَبُّر)
Ғурур (манманлик) (العُجُب / الغُرُور)
Тўрт нарсага (ёки кимсага) зинҳор хиёнат қилманг:
(أَرْبَعَةٌ لَا تَخُنْهُمْ:)
Роббингизга (رَبُّكَ)
Динингизга (دِينُكَ)
Расулингизга (رَسُولُكَ ﷺ)
Ватанингизга (وَطَنُكَ)
Тўрт нарсани зинҳор тарк этманг (алоқани узманг):
(أَرْبَعَةٌ لَا تُقَاطِعْهُمْ:)
Намоз (الصَّلَاة)
Қуръон (القُرْآن)
Зикр (الذِّكْر)
Силаи раҳм (қариндошлик ришталари) (صِلَةُ الأَرْحَام)
Ҳомиджон қори ИШМАТБЕКОВ