Ўтган солиҳларнинг Аллоҳдан ҳақиқий, сохталиксиз, самимий ҳаё қилганликлари тўғрисида кўплаб ҳикоялар ва мисоллар бизгача етиб келган. Гоҳо айрим тақводорлар Аллоҳга қандайдир кичик итоатсизлик қилиб қўйганлари учун ҳатто масжиддан ҳам, Аллоҳнинг уйи булганлиги сабаб уялиб, ўзларини тортганлар... 
Намозини масжиддан ташқарида ўқиётган бир солиҳни кўриб, сўрабдилар:
– Нега намозинги масжидда адо этмаяпсан?
Жавоб берибдики:
– Аллоҳнинг олдида унинг уйига киришдан уяламан, чунки ҳозир бир итоатсизлик қилиб қўйдим .
Солиҳларнинг ораларида Аллоҳдан ўзга бирор бир нарсадан қўрқишдан ҳаё қиладиганлар ҳам бўлган экан. Шундай ҳикоя қилинибди:
“Бир тунда қуюқ ўрмонда кетаётиб, ухлаётган кишига дуч келдик. Яқинида оти ўтлаб юрарди. Биз уни уйғотиб сўрадик:
– Бундай хатарли жойда ухлашдан қўрқмайсанми, ахир атрофда йиртқичлар изғиб юришибди-ку?!
У бошини кўтариб:
– Аллоҳдан ўзга нарсадан қўрқишга ҳаё қиламан, – деди-да, ўгрилиб яна уйқуга кетди”. 
Абу Бакр ал-Варроқ қуддиса сирруҳу айтган эканлар: “Баъзан икки ракат намоз ўқиб, намозжойини тарк этаганимда мени шундай бир ҳаё чулғаб оладики, гўё ўғрилиги сабаб хижолатда қолган ўғрига ўхшайман”.

“Ахлоқус солиҳийн” (Яхшилар ахлоқи) китобидан
Йўлдош Эшбек, Даврон Нурмуҳаммад
таржимаси.