Ёмғирдан кейин ногиронлик аравачасида кўчага чиққан онахон йўлдаги кўлмакда ётган нон бўлагини кўриб, олиб қўймоқчи бўлди. Аммо йўл ўртароғига етганида аравачанинг оёғи бир чуқурга тушиб, сиқилиб қолди.
Кўчадан тезликда ўтаётган бир мошинанинг онахонга сув сачратиб ўтгани майли, нон бўлагини босиб кетганидан дили хуфтон бўлди. Автоулов сал нарига бориб тўхтади. Сўнг орқалаб онахоннинг яқинига қайтди. Ундан бир йигитча тушиб, бошини бироз эгиб, айбдорона қиёфада онахоннинг олдига келди.
– Мен сизга сув сачратиб ўтдим, шекилли. Кечиринг, ҳожи она, телефонга чалғибман.
Йигит онанинг бироз титраб турган қўлларидан тутиб ўпди ва пешонасига сурди. Аравачани даст кўтариб йўлнинг четига олди. Онахон бир зумда эриб тушди. Йигитдан жудаям миннатдор бўлди ва насиҳат қилди:
– Менга сачраган сув-ку, қуриб кетади. Аммо сен нонни босиб ўтдинг, болам. Бизлар болалигимизда тўйиб нон есак, ўша бизга катта байрам эди. Ўзинг тарбияли йигит экансан, йўлда бунақа тез ҳайдама. Ҳар нарсанинг уволи бор, шуни унутма.
Йигит, “Хўп бўлади”, дер экан, Рамазон ойининг фазлидан диллар мум каби эришини, қўлдан келганча яхшилик қилиш, одамларнинг кўнглини ранжитмасликка ҳаракат қилиш кераклигини дилдан ҳис этди.
Акбаршоҳ Расулов
Қорақалпоғистон мусулмонлари қозиёти тизимидаги барча масжидлар ва диний соҳа ходимлари ушбу ташаббусга лаббай деб жавоб берган ҳолда, ҳудудларни тозалаш, ободонлаштириш ва кўкаламзорлаштириш ишларида фаоллик кўрсатмоқдалар.
Масжидлар ходимлари ва кўнгилли намозхонлар нафақат зиёратгоҳлар ва масжидлар атрофини, балки маҳаллалар, кўчалар ва аҳоли хонадонларини тартибга келтиришда жонбозлик кўрсатишмоқда. Айниқса, кўмакка муҳтож, имконияти чекланган ва ногиронлиги бўлган ватандошларимизнинг уй-жойлари, ҳовлилари ва атрофларини ободонлаштириб беришга алоҳида эътибор қаратилаётгани айни меҳр-саховат намунасидир.
Поклик — имон жавҳаридир
Ислом дини поклик ва озодаликка жуда катта эътибор беради. Сарвари коинот Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ўз ҳадиси шарифларида: «Поклик имоннинг ярмидир», деб марҳамат қилганлар. Мусулмон киши нафақат ўз танаси ва кийимини, балки яшаб турган уйини, маҳалласини ва атроф-муҳитни ҳам доимо озода сақлаши лозим. Зеро, гўзал ахлоқ ва тозалик нафақат соғлом турмуш гарови, балки руҳий хотиржамлик манбаи ҳамдир.
«Озодалик кўнгилдан бошланади», дейди доно халқимиз. Бугун Қорақалпоғистон диёрларида олиб борилаётган бундай хайрли амаллар нафақат атроф-муҳитнинг кўркига кўрк қўшмоқда, балки инсонлар қалбида маҳалладошлик, биродарлик ва шукроналик туйғуларини янада мустаҳкамламоқда.
Хайрли ишлар, ободонлаштириш ва меҳр-саховат тадбирлари Қорақалпоғистон бўйлаб тизимли равишда давом этмоқда.
Қорақалпоғистон мусулмонлари қозиёти Матбуот хизмати