Сайт тест ҳолатида ишламоқда!
14 Август, 2026   |   1 Рабиъул аввал, 1448

Тошкент шаҳри
Бомдод
04:02
Қуёш
05:31
Пешин
12:28
Аср
17:21
Шом
19:28
Хуфтон
20:54
Bismillah
14 Август, 2026, 1 Рабиъул аввал, 1448

«БАРАКА ва ОТА-ОНА» нинг 36 та СИРИ

27.04.2026   17210   68 min.
«БАРАКА ва ОТА-ОНА» нинг 36 та СИРИ

«БАРАКА ва ОТА-ОНА» нинг 36 та СИРИ

ни

УЛУҒ УСТОЗ УЛАМОЛАРИМИЗ баён қилиб берганлар:

 

Инсоннинг иши юришмаслиги,

баракаси бўлмаслиги,

бири икки бўлмаслиги ва

муҳтож, қашшоқ, камбағал бўлишлиги

га

ОТА-ОНАСИ билан БОҒЛИҚ энг КАТТА 36 та САБАБ

 

 

ЎЗ ҲАЁТИ [умри, ризқи, оиласи, ишлари, даромади] да

БАРАКА БЎЛИШИНИ хоҳлаганлар ШУЛАРГА РИОЯ ҚИЛАДИЛАР

 

КАЛОМУЛЛОҲНИНГ ОЯТИ КАРИМАЛАРИДА

ХУДОИМ ТАОЛО МАРҲАМАТ ҚИЛАДИ:

 

Z     «Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик!»

(Аҳқоф сураси 46/15 оят);

 

Z     «Биз инсонга ота-онасини рози қилишни буюрдик.

Онаси уни заифлик устига заифлик билан қорнида кўтариб юрди. 

Уни кўкракдан ажратиш муддати икки йилда битар.

Биз инсонга буюрдикки Сен Менга ва ота-онангга шукр қилгин!

Қайтишлик – Менинг ҳузуримгадир!» (Луқмон сураси 31/14 оят);

 

Z     «Раббингиз, Унинг Ўзигагина ибодат қилишингизни ҳамда ота-онага

яхшилик қилишни амр этди.

Эй, инсон! Агар уларнинг бири ёки ҳар иккиси ҳузурингда кексалик

ёшига етсалар, уларга уф!..” дема ва уларни жеркима!

Уларга доимо ёқимли сўз айт!

Уларга, меҳрибонлик билан, хорлик қанотини паст тут ва дуода айт:

“Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек,

Сен ҳам уларга раҳм қилгин!”» (Исро сураси 17/23-24 оятлар);

 

Z     «Аллоҳга ибодат қилингиз ва Унга ҳеч нарсани шерик қилмангиз!

Ота-оналарга эса яхшилик қилингиз!

Шунингдек, қариндошлар, етимлар, мискинлар, қариндош қўшни-ю

бегона қўшни, ёнингиздаги ҳамроҳингиз, йўловчи мусофирга ва қўл

остингиздаги қарамларга ҳам яхшилик қилинг!

Албатта, Аллоҳ кибрли ва мақтанчоқ кишиларни севмайди»

(Нисо сураси 4/36 оят);

 

Z     «Ниманики хайр-эҳсон қилсангиз, ота-она, қариндошлар,

етимлар, мискинлар ва мусофирларга қилингиз!

Аллоҳ ҳар қандай қилган эҳсонларингизни билиб турувчидир!»

(Бақара сураси 2/215 оят).

 

 

ҲАДИСИ ҚУДСИЙЛАРИДА

АЛЛОҲ ТАОЛО АЙТАДИ:

 

R Эй, одам фарзанди!

Сабрли бўл ва ўзингни паст тут – ўзим сени олий даражага кўтараман!

Истиғфор айтгин – мағфират килай!

Ҳар не сўрагин – мен берай!

Менга тавба қил – қабул қилай!

Молингдан садақа қил – токи молингга барака берай!

Қариндошларингга яхшилик қилиб, қўшилиб юр – умрингни узун қилай!

 

 

ЖАНОБИ ПАЙҒАМБАРИМИЗ

РАСУЛУЛЛОҲ САЛЛАЛЛОҲУ АЛАЙҲИ ВАСАЛЛАМ

МЕҲР-МУРУВВАТ ТАРИҚАСИДА МАРҲАМАТ ҚИЛАДИЛАР:

 

¯ «Кимни умри узун ва ризқи кенг бўлиши хурсанд қилса, ОТА-ОНАСИГА яхшилик қилсин ва силаи раҳм қилсин!» (Имом Аҳмад ривоятлари);

 

¯ «Уч тоифа кишининг қўлга киритган нарсасида барака бўлмайди ва қаерда бўлса ҳам хорланади:

·   Менинг номимни эшитганда салавоти шариф айтмаган;

·   Рамазон ойига ҳурмат кўрсатмаган;

·   ОТА-ОНАСИ тирик бўла туриб, УЛАРНИ хурсанд қилмаган»;

 

¯ «ОТА-ОНАга дуо қилишни тарк этиш ризқни кесади»;

 

¯ Абу Хурайра разияллоҳу анҳу айтадилар:

Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам:

Хор бўлсин, хор бўлсин, хор бўлсин! – деб ўн мартаба такрор қилдилар.

Шунда саҳобалар:

Ё, Расулаллоҳ, кимни айтаяпсиз? – деб сўрашди.

Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам:

ОТА-ОНАСИНИНГ ИККАЛАСИ ёхуд БИТТАЛАРИ кексайиб қолган вақтида УЛАРНИ рози қилмай, ўзини дўзахга тушишга мубтало қилган кишини, – дедилар (Имом Бухорий ривоятлари);

 

¯ «Маслаҳатни ақл эгаларидан сўранглар – тўғри йўл топасизлар. Уларнинг айтганидан чиқманг – пушаймон бўласизлар»;

 

¯ «Дуо умрнинг баракасини орттиради» (Имом Термизий ривоятлари);

 

¯ Абдуллоҳ ибн Аббос разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

«Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи васаллам минбарга кўтарилиб, уч марта: “Омин!”дедилар. Сўнг:

Биласизларми, нега “Омин!” дедим? – деб сўрадилар.

Саҳобалар:

Аллоҳ ва Расули билувчироқ... – дейишди.

Шунда Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам:

Жаброил алайҳиссалом келиб, менга: «Албатта, Сиз кимнинг ҳузурида эслансангиз-у, у Сизга салавот айтмаса – дўзахга киради. Аллоҳ уни Ўз раҳматидан ўчириб, бахтсиз қилсин!» дедилар, мен: “Омин!” дедим.

Жаброил алайҳиссалом: «Кимки ОТА-ОНАСИНИ ИККИСИНИ ёки БИРИНИ топса-ю, УЛАРГА яхшилик қилмаса – дўзахга киради. Аллоҳ уни Ўз раҳматидан узоқ қилиб, бахтсиз қилсин!» дедилар, мен: “Омин!”дедим.

Жаброил алайҳиссалом: «Кимки Рамазон ойини топса-ю, унга мағфират этилмаса – дўзахга киради. Аллоҳ уни Ўз раҳматидан узоқ қилиб, бахтсиз қилсин!» дедилар, мен: “Омин!” дедим– дедилар»;

 

¯ «Барака улуғларингиздадир» мом Рофий ривоятлари);

 

¯ «Барака мўйсафидларингиз билан биргадир» мом Бухорий ривоятлари);

 

¯ Каъаб ибн Ужра разияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

«Бир куни Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам минбарга чиқиб:

Омин!” дедилар.

Сўнгра яна бир поғона кўтарилиб: “Омин!”дедилар.

Сўнгра яна бир поғона кўтарилиб: “Омин!”дедилар.

Муоз разияллоҳу анҳу У Зотдан бунинг сабабини сўради.

У Зот айтдилар:

Жаброил алайҳиссалом келиб:

«Эй, Муҳаммад алайҳиссалом! Ҳузурида номингиз тилга олинганда Сизга салавот айтмай ўлган ва дўзахга тушган кимсани Аллоҳ Ўз раҳматидан узоқ қилсин! “Омин!” деб айтинг!» дедилар. Мен: “Омин!” дедим.

«Рамазонга етиб, ундан рўзаси ва бедорлиги қабул қилинмай ўлган ва дўзахга тушган кимсани Аллоҳ Ўз раҳматидан узоқ қилсин! “Омин!” деб айтинг!» дедилар. Мен: «Омин!” дедим.

«ОТА-ОНАСИ ёки УЛАРДАН БИРИ ҳаёт бўлса ва УЛАРГА яхшилик қилмай ўлган ва дўзахга тушган кимсани Аллоҳ Ўз раҳматидан узоқ қилсин! “Омин!” деб айтинг!» дедилар. Мен: “Омин!” дедим”»;

 

¯ «Ҳақ бўла туриб, тортишувни тарк қилган киши учун жаннатнинг бир томонида бир қаср бино қилинишига;

ҳазил бўлса ҳам, ёлғонни тарк қилган кишига жаннатнинг ўртасида бир қаср бино қилинишига;

хулқи гўзал, одоби чиройли бўлган киши учун эса жаннатнинг энг юқорисида бир қаср бино қилинишига кафилман!» (Имом Абу Довуд ривоятлари).

 

 

ДОНО ХАЛҚИМИЗ МАҚОЛЛАРИ:

 

è Ота-она рози – Худо рози!

 

è Сендан – ҳаракат,

Мендан – баракат.

 

è Яхши ўғил ота молини бийлар,

Ёмон ўғил ота молини сочар.

 

è Бир кун жанжал бўлган уйдан қирқ кун барака қочади.

 

è Яхшига қилсанг яхшилик –

Ҳам айтади, ҳам қайтади.

Ёмонга қилсанг яхшилик –

На айтади, на қайтади.

 

è Абжир бўлса фарзандинг – чўлдан нон терар.

Ялқов бўлса фарзандинг – ердан дон термас.

 

è Эрта турган иш битирар,

Кеч турган кўп туртинар.

 

è Нима сочсанг, шуни ўрасан.

 

è Қўли ҳунарсиз – нон гадойи.

 

è Бекор ўтиргандан,

Бекор ишла!

 

è Сўзинг кумуш бўлсин,

Ишинг – олтин.

 

è Ишлаб топганинг – ош,

Ишламай топганинг – тош.

 

è Тома-тома кўл бўлур.

Ҳеч томмаса – чўл бўлур.

 

è Бекорчидан Худо безор.

 

è Меҳнатдан келса бойлик,

Турмуш бўлар чиройлик.

 

è Эрта турган йигитнинг ризқи ортиқ,

Эрта турган аёлнинг бир иши ортиқ.

 

 

УЛУҒЛАРДАН ҲИКМАТЛАР:

v Бир киши Ҳазрати Али разияллоҳу анҳунинг олдиларига келиб, ризқининг тор эканлигидан шикоят қилди...

Ҳазрати Али ундан:

Эҳтимол сиз тўмтоқ қалам билан ёзарсиз? – деб сўрадилар.

У одам:

– Йўқ, – деб жавоб қайтарди.

Балки эҳтимол синиқ тароқ билан соч тарарсиз?

– Йўқ, – деди яна у киши.

Ҳазрати Али:

Унда эҳтимол ўзингиздан ёши катта одамнинг олдига тушиб юрсангиз керак? – деб сўрасалар,

– Йўқ, – деб жавоб берди яна у.

Ҳазрати Али у кишига:

Ундай бўлса бомдод намозидан кейин кун чиқмасдан ухларсиз эҳтимол? – десалар,

– Йўқ, – деди яна у одам.

Ҳазрати Али:

Эҳтимол ота-онангизни ҳақларига дуо қилмай қўйгандирсиз? – деб сўраган эдилар, у одам:

– Ҳа... – деди.

Шунда Ҳазрати Али разияллоҳу анҳу:

Уларни асло унутманг! Доимо уларни эслаб туринг! Мен Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васалламдан эшитганман: "Ота-онага дуо қилишни тарк этиш ризқни кесади"деганлар," – дедилар.

***

Ҳар куни ҳеч бўлмаса беш марта икки дақиқани ота-онамизга дуо қилишдан қизғанмайлик!!!

 

v «Ота-онага ҳурмат бўлмаган хонадонда барака бўлмайди».

 

v Қариси бор уйнинг файзу баракаси бўлади.

 

v «Барака – буюкларингиздадир».

 

v Мавлоно Жалолиддин Румий ҳазратларидан сўрадилар:

– Нимага қўйлар доимий истеъмол ва қурбонлик мақсадида сўйилишига қарамай, насли қирилиб кетмайди? Аксинча кўпайгани кўпайган. Ваҳоланки, қўйлар йилига бир ёки икки марта биттадан, баъзан иккитадан туғади. Лекин итлар сўйилмаса ҳам, бирдан ўнта болаласа ҳам, кўпаймайди. Қўйлар каби сурув бўлиб кетмайди?

Мавлоно ҳазратлари жавоб бердилар:

Тонгга яқин вақт – энг баракотли вақтдир. Бу вақтда қўйлар ҳеч ухламайди. Доим уйғоқ бўлади. Итлар эса кечаси билан санғиб, айни шу вақтда ухлаб қолиб, ғафлатда бўлади. Қўйлар тонг баракотидан баҳраманд бўлишади. Итлар эса бу баракотдан бебаҳра қолишади. Шунинг учун қўйлар кўпайгани кўпайган. Агар ризқингиз кенг бўлишини хоҳласангиз, саҳарлари бедор бўлинг...

 

v Улуғ мутафаккир, фалакиёт олими, одил маърифатпарвар, султон Мирзо Улуғбек мулозимлари билан кетаётганида, йўл ёқасида ётган бир бурда нонни кўриб қолади-да, дарров отдан тушиб, уни қўйнига солади. Мулозим­лардан бири: “Ҳазратим, нега бизга буюрмай, отдан тушдингиз?” деб сўраганида: “Нонни биринчи бўлиб мен кўрдим, шундай экан, уни ердан олишни бошқа бировга буюриш нонга нисбатан ҳурматсизлигим бўлар эди. Ноннинг улуғлиги олдида менинг подшоҳлигим нима бўлибди?!” деб жавоб қайтарган экан.

 

v Ҳикоя қилинишича, яхши турмушни орзу қилган йигит уйланибди. Йигит уйига оғзи боғланган қоғоз халтада нарсалар олиб келибди. Хотини қоғоз халтани авайлаб очиб, бўшатибди. Қоғозни тахлаб, токчага олиб қўйибди. Ипини ҳам ташлаб юбормабди. Буни кўрган йигит сўрабди:

Хоним! Шу бир қарич ип билан қоғоз халтани асраб қўйишнинг нима кераги бор?

Рўзғорда ҳар хил ҳолат бўлади, шу ип бирор ҳожатимизга ярар, қоғоз ҳам керак бўлиши мумкин... Ахир керакли тошнинг оғири йўқ-ку, – деб жавоб қилибди хотини.

Эрининг дилидан: “Излаганим худди шу!” деган ўй ўтибди. Шундай қилиб, эр-хотин бахтли-тахтли ҳаёт кечиришибди...

 

v Бир Шайхдан сўрашибди:

Оилада эр билан хотин жанжаллашиб, аразлашса, қай бири биринчи бўлиб узр сўраши керак? Эркакми ёки аёлми?

Шайх шундай жавоб берди:

Қай бири Аллоҳ таолодан кўпроқ қўрқса, ўша биринчи бўлиб узр сўраши керак.

 

v Ота-онасидан чиройли тарбия кўрган инсонлар нон қўлдан ерга тушиб кетса, дарҳол уни олиб, уч марта ўпиб, пешоналарига сурадилар. Нон ушоғи дастурхонга тушганда, улуғ устозлар бармоқни ҳўллаб, ушоқ устига босиб олиб, оғизга солишни ўргатишган.

 

v Яхшилик қилувчи кишининг моли баракали бўлади.

 

 

 

УЛАМОЛАРИМИЗ АЙТАДИЛАР...

 

Ø Барвақт туришга одат – мўмин-мусулмоннинг одати ва зийнати.

 

Ø Пайғамбаримиз Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ё, Аллоҳ! Умматимнинг барвақт қилган ишларига барака бергин!» деб дуо қилганлар. Бу дуонинг мағзини чаққан ота-боболаримиз вақтли туришга одатланишган, тонгдан ишга киришишган. Натижада кўп ютуқларга эришишган. Улар фарзандларини ҳам шунга ўргатиб боришган.

 

Ø Инсон эрта тонгда туриб, юз-қўлини ювиб, Яратганга шукроналар айтиб, ибодатдан сўнг ишга киришса, иши баракали бўлади. Бу ҳамма соҳага тегишли. Илм олишни мисол қилиб келтирадиган бўлсак, тонг саҳарда китоб ўқилса, маълумотлар хотирада яхши сақланади. Чунки уйқу вақтида дам олган мия маълумотларни яхши қабул қилади.

 

Ø Динимиз таълимотларига кўра, инсон барвақт уйқудан туриб, ишларини бажариб, хуфтондан сўнг эртароқ уйқуга ётиши энг фазилати улуғ амаллардан ҳисобланади.

Иложи бўлса, шомдан кейин кўчага чиқмаган маъқул.

 

Ø Ҳадиси шарифларда айтилишича, «хуфтондан кейин ўзаро гаплашиб ўтириш, беҳуда ишлар билан машғул бўлиш маъқул эмас». Айрим одамлар тун ярмигача телевизор кўриб, алламаҳалда уйқуга кетади. Натижада эрталаб жуда кеч уйғонади. Бундай кишилар рўзғорида барака, ишида унум бўлмайди. Бунақа ҳаёт тарзи киши соғлиғига ҳам зарар келтиради.

 

Ø Баъзи одамлар ризқи торлигидан шикоят қилади, «Қанча ҳаракат қилсам ҳам бирим икки бўлмайди!» деб зорланади. Уларнинг ҳолатига қуйидаги ҳадиси шариф изоҳ беради: «Тонгги уйқу ризқ келишини тўсади» (Имом Аҳмад ривоятлари).

 

Ø Ривоятларда келишича, қуёш чиққунча бўлган вақт оралиғида ризқлар тақсимланади. Ризқ тақсимотида иштирок этмаган банда ундан маҳрум бўлган билан баравар.

 

Ø Ота-онасини хизматларини қилиб, уларнинг дуоларини олган одамнинг умрига, ризқига, ҳаётига Аллоҳ таоло улуғ барака беради.

 

Ø Таомни биргаликда ейишда барака бор.

 

Ø "Бисмиллоҳир раҳмонир раҳим" билан ейилган таомда барака бўлади.

 

Ø Таомдан олдин ва кейин қўлларни ювиш уйдаги баракани орттиради.

 

Ø Намоз ўқийдиган кишининг ризқи баракали бўлади.

 

Ø Муборак ояти карималарда ва муборак ҳадиси шарифларда ота-онанинг ҳатто қадрдонларини ҳам эъзозлашга буюрилган.

Ота-онамиз ёши улуғлар ичида юқорида келтирилган икром ва одобларга энг лойиқ ва энг-энг ҳақлироғидирлар. Зеро уларнинг мартабаси ва ҳурматини Аллоҳ таолонинг Ўзи белгилаб берган. Ҳатто ота-онамиз севган ва қадрдон тутган инсонларни севиш ва икром қилиш – ота-онамизни икром қилишдандир.

Бу ҳақида шундай дейилади: Ибн Умар разияллоҳу анҳудан нақл қилинади. Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Дарҳақиқат, яхши ишларнинг энг яхшиси – киши отасининг қадрдонлари билан алоқаларни боғлашидир» (Имом Муслим ривоятлари).

Аллоҳ ҳаммамизга ота-оналаримиз, уларнинг қадрдонлари, ёши катта ва улуғларимизни мартабасини билиш, уларни икром қилиш каби яхши амалларда кўмакчи бўлсин! Улар сабаб устимизда турган баракани Парвардигори олам кўтармасин!

 

Ø Ёши улуғлар билан кўпроқ суҳбатда бўлганларда виқор ва босиқлик ҳамда ҳамма нарсага ақл билан ёндошиш каби хислатлар шаклланади.

 

Ø Уйнинг яхшилиги ва баракаси кўпайиши учун уйга кирганингизда, уй одамларига салом беринг.

 

Ø Эрта туриб, ҳовли-саҳнларни супуриш, кўчаларга сув сепиш, тилсиз жонивор ҳайвон-паррандаларни озуқалантириш, экин-текинларни парвариш қилиш, кундалик рўзғор юмушлари билан шуғулланган хонадонга албатта Аллоҳнинг раҳмати, файзу илоҳийси ва ўзгача баракаси ёғилади. Чунки бу ишларнинг ҳаммаси кони савобдан иборат амаллардир. Бу масала кўплаб мўътабар китобларимизда зикр этилган.

 

Ø «Киши кексани икром қилса, у ёш  кишига Аллоҳ таоло кексанинг ёшига етганида уни икром қиладиган кишини тақдир қилади» (Имом Термизий ривоятлари). Уламоларимиз ушбу ҳадиси шарифнинг шарҳларида “кексаларни ҳурмат қилган кишининг ҳам умри узайиб, у ҳам кексалик ёшига етиш шарафига муяссар бўлади”, дейишади.

 

Ø Зайнул Обидин раҳматуллоҳи алайҳи ёши улуғларнинг ҳақлари ҳақида шундай дейдилар: “Дарҳақиқат, ёшлари катталарни ёшлари сабабли улуғлаш, Исломни биздан олдин билган ва таниганлари учун ҳурмат қилиш, тортишмаслик, тик қарамаслик, олдинда юрмаслик, жоҳил, яъни илмсиз деб ҳисобламаслик, баъзи ҳолларда мабодо бепарволик қилсалар ҳам, уни кўтариш ва Ислом ҳаққи-ҳурмати уларни икром қилиш – уларнинг ҳақларидандир”.

 

Ø Ҳар бир хатти-ҳаракатларимизни Худо кўриб турганини доим эсда тутишлик даркор!

 

Ø Ҳалол ризқда гап кўп экан... Агар инсон ризқида, соғлигида ва фарзандларида баракани кўришни истаса, ҳалол касб қилишга ва ҳалол луқма ейишга астойдил уринсин, ҳаром ва шубҳали нарсалардан узоқ юрсин!

 

Ø Кекса ва ёши улуғларни икром қилиш – Аллоҳни улуғлашдир!

 

Ø Муборак ҳадиси шарифларда келтирилишича, Ибн Аббос разияллоҳу анҳумодан нақл қилинади. Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: “Яхшилик (бошқа ривоятларида: барака) катталарингиз билан биргадир” (Имом Ибн Ҳиббон ривоятлари). Шунинг учун ҳам ёшлари катта одамлар бор хонадон баракали, нурли ва файзли бўлади.

 

Ø Токи ота-она ҳаёт эканлар, ҳеч бўлмаса бир йилда бир маротаба ота-онанинг маслаҳатлари билан уларнинг ўзларига маъқул бўлган жойга бориб, ҳам дам олиб, ҳам даволаниб, ҳам саёҳат қилиб келишларини ўз зиммасига олиш ҳамманинг ҳам қўлидан келавермайдиган олижаноб иш. Бунинг мукофотини Аллоҳ таоло нафақат у дунёда, балки шу дунёнинг ўзидаёқ ўзининг фарзандларидан афзали зиёдаси билан ортиқроқ қилиб қайтаради.

 

Ø Муборак Ҳаж-Умра сафарларига ўз ота-онасини юбораётган фарзандларни қайси ниятда бажараётган бўлсалар ҳам, ниятларига етказиб, уларга ҳам Худоим таоло нафақат у дунёда, балки шу дунёнинг ўзидаёқ ўзининг фарзандларидан афзали зиёдаси билан ортиқроқ қилиб қайтаради.

 

Ø Ота-онасини хизматларини қилиб, уларнинг дуоларини олган одамнинг умрига, ризқига, ҳаётига Аллоҳ Таоло улуғ барака беради.

 

Ø Дуо умрнинг баракасини кўпайтиради.

 

Ø Ота-онаси ва устозига ҳурмат кўрсатмаган кишининг топишида барака бўлмайди.

 

Ø Ҳурмат-эҳтиром ила ота-онаси ва устозининг хизматларини қилмаган кишининг топишида барака бўлмайди.

 

Ø Ота-онасига хизмат қилган фарзанднинг умри – баракали, уларга қарши чиққаннинг эса баракасиз бўлади.

 

«БАРАКА ва ОТА-ОНА» нинг 36 та СИРИ

ни

УЛУҒ УСТОЗ УЛАМОЛАРИМИЗ баён қилиб берганлар:

 

Инсоннинг иши юришмаслиги,

баракаси бўлмаслиги,

бири икки бўлмаслиги ва

муҳтож, қашшоқ, камбағал бўлишлиги

га

ОТА-ОНАСИ билан БОҒЛИҚ энг КАТТА 36 та САБАБ

 

1)  ОТА-ОНАнинг ҳақларига ҳар доим дуо қилиш.

 

2)  ОТА-ОНАни асло беҳурмат қилмаслик.

 

3)  ОТА-ОНАнинг кўнгилларини умуман оғритмаслик.

 

4)  ОТА-ОНАнинг хизматларини кечаю-кундуз оғринмасдан адо этиш.

 

5)  ОТА-ОНАнинг хизматларини кечаю-кундуз сидқидилдан ва меҳр билан бажариш.

 

6)  ОТА-ОНАнинг дуоларини ҳар доим олиш.

 

7)  ОТА-ОНАнинг қадрдонларини ҳам эъзозлаш.

 

8)  ОТА-ОНАга ҳаргиз-ҳаргиз оқ бўлмаслик.

 

9)  ОТА-ОНАнинг исмларини айтиб чақирмаслик.

 

10)  ОТА-ОНАга мутлақо итоатсизлик қилмаслик.

 

11)  ОТА-ОНАни асло беписанд қилмаслик.

 

12)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) ни ҳурматларини жойига қўйиш.

 

13)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) га нисбатан беодоблик қилмаслик.

 

14)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) олдиларидан кесиб ўтмаслик.

 

15)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) га тик қарамаслик.

 

16)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) нинг олдиларига тушиб юрмаслик.

 

17)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) билан ҳатто телефон орқали ҳам, ўрнидан туриб гаплашиш.

 

18)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) нинг доим хизматларини қилиб, дуоларини олиб юриш.

 

19)  АКА-УКА, ОПА-СИНГИЛЛАР билан бемеҳр бўлмаслик.

 

20)  ҚАВМ-ҚАРИНДОШЛАР билан яхши муносабатда бўлиш.

 

21)  ҚЎНИ-ҚЎШНИЛАР билан чиройли муомала қилиш.

 

22)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) ни ҳар доим эъзозлаш.

 

23)  ЎТГАНЛАРНИНГ ҳақларига ҳар доим, ҳар куни камида беш марта дуо қилиш.

 

24)  ОТА-ОНАнинг ҳақларига ҳар куни камида беш марта дуо қилиш.

 

25)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) билан ҳеч қачон ва умуман тортишмаслик.

 

26)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) га ёлғон гапирмаслик.

 

27)  Уйга кирганда салом бериб кириш.

 

28)  Оилада ширинсўз ва чиройли муомала қилиш.

 

29)  Дастурхонга оила билан бирга ўтириш.

 

30)  Дастурхон атрофида таомни улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) дан олдин бошламаслик.

 

31)  Дастурхон атрофида ҳам улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) нинг хизматларини чиройли адо этиш.

 

32)  Улуғлар (ОТА-ОНА, устоз, раҳбар, ўзидан ёши катта, улуғ инсон, табаррук одамлар) гапирганларида сукут сақлаб, жим туриш.

 

33)  ОТА-ОНАсига бўлган ўз меҳрининг даражасига қараб, ҳар кун, ҳар ҳафта, ҳар ой, ҳар байрамда ва албатта ОТА-ОНАнинг хурсандчилик кунларида УЛАРнинг кўнгилларини кўтарадиган телефон орқали тилак, расм, видео, хабар, овозли гап-сўзлар, смс ва ҳоказоларни юбориб ҳамда телефонсиз ҳам дийдор кўришиб, турли совға-саломлар билан кўнгилларини кўтариб, бебаҳо, бетакрор табаррук дуоларини мунтазам олиш.

 

34)  ОТА-ОНАнинг соғликларидан, кундалик оби-таомларидан, даркор бўлса дори-дармонларидан Худонинг берган куни жиддий диққат билан ҳақиқатан бохабар бўлиб, меҳрли эътибор билан ширин муносабат қилиб, барча кам-кўстларини доимий равишда, тезкор ва тўлиқ меҳрибонлик ила етказиб туриш.

 

35)  ОТА-ОНАга, барча мўмин-мусулмонларга, ўз халқига, юртига, яқинларига, қавм-қариндошларига, қўни-қўшниларига, оила аъзоларига, ўзига ҳам барака сўраб дуо қилиш.

 

36)  Ҳар бир ҳаракатларни ХУДО кўриб турганини доим эсда тутиб, иш тутиш.

 

ИЛОҲО МЕҲРИБОН ПАРВАРДИГОРИМИЗ ЎЗИ буюрган,

Жаноби ПАЙҒАМБАРИМИЗ САЛЛАЛЛОҲУ АЛАЙҲИ ВАСАЛЛАМ тавсия этган,

ўтмишда ЎТГАНЛАРИМИЗНИНГ руҳлари шод бўладиган,

ХАЛҚИМИЗ хурсанд бўладиган,

ОТА-ОНАЛАРИМИЗ рози бўладиган йўллардан юришимизни насиб этсин!

 

Иброҳимжон домла Иномов.

 

 

 

 

«БАРАКА ва ОТА-ОНА» нинг 36 та СИРИ
Бошқа мақолалар
Мақолалар

“ТАКФИР” – МУСУЛМОН ЖАМИЯТИНИ ИЧИДАН ЕМИРУВЧИ ФИТНА

11.08.2026   15526   10 min.
“ТАКФИР” – МУСУЛМОН ЖАМИЯТИНИ ИЧИДАН ЕМИРУВЧИ ФИТНА

Айрим илмсиз ёшлар энг нозик ва қалтис масалаларни кўтариб, мусулмонлар бирлигига рахна солиш билан шуғулланмоқда. Динда ғулувга кетиб, ғайридинлар ҳақидаги оят ва ҳадисларни нотўғри талқин қилган ҳолда уларни мусулмонларни кофирга чиқаришга қурол қилмоқдалар. Бу жуда ҳам хатарли ва қалтис йўл. Бу йўлда кўпчилик тойилиб, адашиб кетган. Шундай паллада ёшларни хатарлардан огоҳ этиш ҳар бир зиёли, маърифатпарвар инсоннинг бирламчи вазифалари сирасига киради.

“Такфир” тушунчаси “бировни кофирга чиқариш”, “кофир деб ҳисоблаш” маъноларини англатади. Шариатимизда мусулмон кишини аниқ ҳужжат бўлмасдан “кофир” деб ҳукм қилиш ўта хатарли бўлиб, асло мумкин эмас.

Аллоҳ таоло Қуръони каримда бундай деган:

﴿ولا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً﴾

“...Сизга салом берган кимсага мўмин эмассан, деманглар” (Нисо сураси, 94-оят).

Демак, Аллоҳ таоло бу ояти каримада шошмашошарлик билан бировнинг мўмин эмаслиги ҳақида ҳукм чиқаришдан қайтармоқда.

Шариатда мусулмон инсонни унинг мусулмон эканига қарши далил топилмагунича мусулмон деб ҳукм қилинади. Мўмин киши иймон асосларини очиқ инкор этиши ёки куфр калимасини билиб туриб, ўзи хоҳлаб талаффуз қилиши, Исломдаги қатъий фарз қилинган амаллардан бирини инкор қилиши ёки дин шиорларидан бирини масхара қилиши билан диндан чиқади. Шунда ҳам дарҳол унинг кофирлигига ҳукм чиқарилмайди. Балки бу шаръий масала бўлиб, муфтий ва қозиларнинг ишидир.

Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам “Лаа илаҳа иллаллоҳ, Муҳаммадур Расулуллоҳ” деб турган шахсни кофирга чиқариш хатарини бир қанча ҳадисларида баён қилганлар. Жумладан, Расули акрам алайҳиссалом бундай дедилар:

‏ثَلاَثَةٌ مِنْ أَصْلِ الإِيمَانِ:‏ الْكَفُّ عَمَّنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَلاَ نُكَفِّرُهُ بِذَنْبٍ وَلاَ نُخْرِجُهُ مِنَ الإِسْلاَمِ بِعَمَلٍ.

«Уч нарса иймоннинг аслидандир. “Лаа илаҳа иллаллоҳ” деган кимсага тегмаслик, уни гуноҳи туфайли “кофир” демаймиз, амали туфайли Исломдан чиқармаймиз» (Имом Абу Довуд ривояти).

Ушбу ҳадиси шарифда мусулмон киши бошқа диндошига нисбатан қандай муносабатда бўлиши борасида аниқ ҳукм берилмоқда. Яъни ҳақиқий мўмин бошқа биродарини гуноҳи туфайли кофирга чиқармаслиги, қилган амали сабабли унга “мўмин эмас” деган сўзни айтмаслик лозимлиги уқтирилмоқда.

Яна бир ҳадиси шарифда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай деганлар:

وَمَنْ قَذَفَ مُؤْمِناً بِكُفْرٍ فَهُوَ كَقَتْلِهِ.

“Ким мўмин кишини кофирга чиқарса, уни ўлдиргандек (гуноҳкор) бўлади” (Имом Бухорий ривояти).

Ушбу ҳадисга шарҳ ёзган уламоларимиз: «Мусулмонни ўлдирган қотил қанча гуноҳ олса, мусулмон инсонни “кофир” деб ҳукм қилган кимса ҳам худди шундай гуноҳкор бўлади», деганлар. Ваҳоланки, мусулмонни ўлдириш қандай гуноҳ экани ҳақида Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилган:

﴿وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا﴾

“Ким бир мўминни қасдан ўлдирса, унинг жазоси жаҳаннамдир. Унда абадий қолур. Унга Аллоҳнинг ғазаби ва лаънати ёғилур. Ва Аллоҳ унга улкан азобни тайёрлагандир” (Нисо сураси, 93-оят).

Кофирга чиқаришнинг хатари ҳақидаги машҳур ҳадисда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай деганлар:

أَيُّمَا امْرِئٍ قَالَ لأَخِيهِ: يَا كَافِر فَقَدْ بَاءَ بِهَا أَحَدُهُمَا إِنْ كَانَ كَمَا قَالَ وَإِلا رَجَعَتْ عَلَيْهِ.

«Агар киши ўз биродарига: “Эй кофир” деса, иккисидан бири кофир бўлади. Агар биродари ҳақиқатан ҳам кофир бўлса, тўғри айтган бўлади, акс ҳолда бу гапи кофир дегувчини ўзига қайтади» (Имом Муслим ривояти).

Шу маънодаги ҳадисларни яна кўплаб келтириш мумкин. Уларнинг барчасида инсон бошқа мусулмонларни кофирга чиқаришга шошмаслиги, айбланган шахс у айтганидек бўлмаса, ўзи ўша сифатга дохил бўлиб қолиши таъкидланган.

Расулуллоҳнинг таълимларини олган саҳобаи киромлар ва улардан кейинги уламоларимиз ҳам мусулмонни “кофир” дейишдан қаттиқ ҳазир бўлганлар. Чунки улар бу ишда катта гуноҳ борлиги ва бу гап ўзига қайтиб қолишидан хабардор эдилар.

Ислом тарихидан маълумки, мусулмонни гуноҳи сабабли “кофир” дейишга биринчи бўлиб журъат этганлар хавориж фирқаси бўлди. Улар: “Мўмин киши гуноҳ иш қилса, кофир бўлади, Исломдан чиқади”, деди. Бора-бора хаворижларнинг мусулмонларни кофирга чиқаришдан бошқа қиладиган ишлари қолмади. Уларнинг шариатга зид бу ишлари мусулмонлар орасида ихтилоф ва зиддиятларни чиқариб, қирғинбарот урушларга, мусулмонларнинг қонлари тўкилишига олиб келди. Уламоларимиз хаворижларчалик Исломга катта зарар етказган фирқа бўлмаганини таъкидлайдилар.

Афсуски, ҳозирги кунда ҳам хаворижларнинг ғоявий издошлари чиқиб турибди. Замонамиз хаворижлари ҳам қадимги маслакдошларидан “ўрнак” олиб, фитна-фасод қилмоқдалар. Буларнинг ҳам, ўтмишдаги маслакдошлари каби, мусулмонларни айблашдан бошқа “ғам”лари йўқ. Булар иложи борича кўпроқ мусулмонни гуноҳи сабабли кофирга чиқаришни ўзларининг бош вазифалари деб биладилар.

Айни пайтда булар ижтимоий тармоқлардан фойдаланган ҳолда давлат раҳбарларидан бошлаб, ўзларига ҳамфикр бўлмаган ҳар бир мусулмонни осонгина кофирга чиқарадилар. Уларнинг сохта фатволарида ҳозирда мусулмонман деб юрганларнинг кўпчилиги мушрик ва кофир бўлиб кетган, дейилади (Аллоҳ асрасин!). Уларнинг бу сохта “фатвоси”нинг пуч эканига Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг юқорида зикри келган ҳадисларидаги: “Мусулмонни гуноҳи туфайли кофир демаймиз”, деган қоиданинг ўзи кифоя қилади.

Бошқа бир ҳадиси шарифда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам айтадилар: “Ким биз ўқиган намозни ўқиса, қибламизга юзланса, биз сўйган нарсалардан еса, у мусулмондир. Бизга нима ҳуқуқ бўлса, унга ҳам шу ҳуқуқ ва бизга нима мажбурият бўлса, унга ҳам шу нарса мажбуриятдир” (Имом Бухорий, Имом Муслим ривояти).

Машҳур саҳоба Жобир ибн Абдуллоҳ розияллоҳу анҳудан бу масала борасида сўралди: «“Гуноҳлардан бирортасини куфр, ширк ёки нифоқ деб билармидинглар? У: “Аллоҳ сақласин! Биз гуноҳ қилган кишини гуноҳкор мўмин деб биламиз”, деди» (“Мажмаъуз завоид ва манбаул фавоид”).

Аҳли сунна вал жамоа эътиқодига кўра, барча уламолар бир овоздан ҳаром иш қилган киши, модомики уни ҳалол санамас экан, кофирга чиқарилмайди, балки фосиқ, гуноҳкор бўлади, дейдилар.

Қолаверса, мазҳаббошимиз Имоми Аъзам раҳматуллоҳи алайҳ “Фиқҳул акбар” китобида бундай деган:

وَلاَ نُكَفِّرُ مُسْلِمًا بِذَنْبٍ مِنَ الذُّنُوبِ وَاِنْ كَانَتْ كَبِيْرَةً اِذَا لَمْ يَسْتَحِلَّهَا.

“Мусулмон киши катта гуноҳлардан бирини қилса ҳам, модомики ўшани ҳалол санамаса, кофирга чиқармаймиз”.

Буюк муҳаддис олим Абу Жаъфар Таҳовий Ҳанафий “Ақидату-Таҳовия” асарида бундай деганлар: “Қибла аҳлларининг биронтасини гуноҳи сабабли, модомики уни ҳалол санамас экан, кофирга чиқармаймиз”.

Бу масалада Мулла Али Қорий раҳматуллоҳи алайҳ бундай деганлар:

قَالَ عُلَمَاؤُنَا: إِذَا وُجِدَ تِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ وَجْهًا تُشِيْرُ إِلَى تَكْفِيْرِ مُسْلِمٍ وَوَجْهٌ وَاحِدٌ إِلَى إِبْقَائِهِ عَلَى إِسْلاَمِهِ

فَيَنْبَغِي لِلْمُفْتِي وَالْقَاضِي أَنْ يَعْمَلاَ بِذَلِكَ الْوَجْهِ.

Уламоларимиз айтадилар: “Агар (бирор сўз ёки иш устида) мусулмонни кофир дейишга далолат қиладиган тўқсон тўққизта далил бўлса-ю, мусулмон деб билишга далолат қилувчи биргина далил бўлса, муфтий ва қозилар учун ўша битта далилни олиш лозим бўлади” (“Шарҳуш шифо”).

Аммо ҳозирги кундаги адашган кимсалар бу масалада: “Мўмин дейиш учун тўқсон тўққизта далил бўлса-ю, кофир дейиш учун биргина далил бўлса, тўқсон тўққизтасини четга суриб қўйиб, ўша бир далилни олиш керак”, дейишгача бориб етдилар. Бу эса барча аҳли сунна уламоларимизнинг тутган йўлларига бутунлай зиддир.

Ҳозирги кундаги мусулмонларни кофирга чиқарувчиларнинг асосий хатолари – динни пухта билмаслик, оят-ҳадисларни енгил-елпи тушуниш, мўътабар мужтаҳид уламолар, муфассирлар ва ҳадисларга шарҳ ёзган буюк олимларнинг сўзларини билмасликлари ёки билсалар ҳам, эътиборга олмасликларидир. Мисол учун айрим жоҳил тоифалар

﴿فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ﴾

“Бас, Мени эслангиз, сизни эсларман. Ва Менга шукр қилингиз, куфр қилмангиз” (Бақара сураси, 152) оятидаги وَلَا تَكْفُرُونِ деган жойини “Менга кофир бўлманглар” деб тафсир қилишади. Яъни, гапни кофирликка бурадилар.

Ваҳоланки, бирор муфассир бу сўзни “куфр” деб тафсир қилмаган, балки, “ношукрлик” деб тафсир қилганлар. Масалан, Имом Қуртубий буни шундай тафсир қилган: فَالْكُفْرُ هُنَا سَتْرُ النِّعْمَةِ яъни, “бу жойдаги “куфр” сўзи Аллоҳ берган неъматни яшириш – ношукрлик қилишдир”, деган.

Бундай мисолларни Қуръони карим ва ҳадиси шарифлардан кўплаб келтириш мумкин.

Шундай экан, Қуръони каримда ёки ҳадиси шарифларда “куфр” сўзи ёки унга ўзакдош калималар келганда, ундан фақат кофирлик назарда тутилган деб тушунмасдан, балки мўътабар муфассир ва муҳаддис уламоларимизнинг тафсир ва шарҳларига қараб хулоса чиқаришимиз шарт бўлади.

Хулоса ўрнида шуни айтиш мумкинки, мусулмонни кофирга чиқаришга ҳеч кимнинг ҳаққи йўқ. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам, саҳобаи киромлар, тобеинлар ва уларга эргашган уламоларимиз гуноҳкор мусулмонларни муртад ёки кофирга чиқармаганлар.

Шундай экан, мусулмон шахс ўзини суннатга ҳамда салафи солиҳлар йўлига эргашишини даъво қилар экан уларнинг йўлини маҳкам тутиши лозим.

 

Ўткирбек Собиров

Ўзбекистон мусулмонлари идораси масъул ходими

Тошкент ислом институти ўқитувчиси

МАҚОЛА