Истиғфор ризққа барака келтиради
Орзулар ёлғондек кўриниб дарак беради,
Лек ғалаба кўп қийинчилик билан келади.
Бир аёл айтади: Мен ўттиз ёшга тўлганимда эрим вафот этди. Беш фарзандимиз бор эди. Дунё кўзимга қоронғу кўриниб тинмай йиғлардим, охири кўзимга зарар беришини ўйлаб ўзимга келдим. Лекин мени ғам-ташвиш чулғаб олди. Чунки бизда оиламизга етадиган бирор кирим йўқ, фарзандларим эса ёш ва отамиз бизга ҳеч нарса қолдирмаган эди. Хонамда ўтирган вақтимда магнитафонни ёқдим, шунда бир шайхнинг бундай деяётганини эшитиб қолдим: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтадилар:
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: من لزم الإستغفار جعل الله له من كل ضيق مخرجا
“Ким истиғфорни кўпайтирса Аллоҳ таоло унга ҳар қандай ғамдан енгилликни ва тангликдан чиқиш йўлини қилиб қўяди” (Имом Абу Довуд ривояти).
Шундан кейин истиғфорни кўпайтирдим, фарзандларимга ҳам шундай қилишларини буюрдим. Аллоҳга қасамки, олти ой ҳам ўтмай бизнинг узоқ вақт олдин мулкимиз бўлган еримизнинг лойиҳаси топилиб қолди ва унинг эвазига катта пул берилди. Шундан кейин катта ўғлим олийгоҳга ўқишга кирди, Қуръони каримни тўлиқ ёдлаб, бошқаларга ёрдам берадиган инсон бўлди. Уйимиз хайр-баракага тўлиб, ҳаётимиз яхшиланди. Аллоҳ ўғилларим ва қизларимни яхши инсон бўлишини насиб этди. Шундай қилиб ғам-ташвишларим кетиб, дунёдаги энг бахтли аёлга айландим.
Шуъла: Агар умидсизликка таслим бўлсангиз, сиз ҳеч нарса ўрганолмайсиз ва саодатни қўлга киритолмайсиз.
Доктор Оиз ал-Қарнийнинг
"Дунёдаги энг бахтли аёл" китобидан
Ота-онани ҳурматлаш одоблари
Ота-онанинг розилигини олишга интилиш фазилати барча фазилатларнинг негизи, борлиқдаги ҳар қандай ҳақ-ҳуқуқларнинг келиб чиқадиган асосидир.
Ота-оналар, бола тарбияси билан шуғулланаётган тарбиячилар фарзандларга қуйидаги одатларни сингдиришлари мақсадга мувофиқ:
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws
