Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ривоят қилинишича, Бани Исроилдан бир киши шундай дебди: "Ё Роббим! Сенга шундай ибодат қилишни истайманки, одамлар ичида пайғамбарлардан бошқа ҳеч ким бундай ибодат қилмаган бўлсин".
Шунда Аллоҳ таоло унга денгиз ўртасидаги ороллардан бирига чиқишни буюрди. Бу бечора обид киши оролга чиқиб, у ерда на хотин, на фарзанд, на оила ва на қабиласиз, ёлғиз ўзи беш юз йил давомида Аллоҳга ибодат қилди. Аллоҳ у учун бир анор дарахтини ундириб қўйди; қачон таом ейишни истаса, бир анор узиб ерди. У намоз ўқир, Аллоҳга ибодат қилар, Уни зикр этиб, тасбеҳ айтар ва Яратганнинг махлуқотлари ҳақида тафаккур қилар эди.
Беш юз йиллик ибодатдан сўнг, Аллоҳ унинг жонини олди. Унинг бирор гуноҳи йўқ эди: бировнинг молини емаган, ғийбат қилмаган, судхўрлик қилмаган ва ёлғон гувоҳлик бермаган эди. Жони қабз қилингач, Аллоҳ таоло марҳамат қилди:
— “Эй бандам! Жаннатга амалинг билан киришни истайсанми ёки Менинг раҳматим биланми?”.
Банда беш юз йиллик ибодати уни Жаннатга олиб киришга етарли деб ўйлаб, шундай деди:
— “Ё Роббим, амалим билан киришни истайман”.
Аллоҳ яна сўради:
— “Жаннатга амалинг биланми ёки раҳматим биланми?” — “Амалим билан, ё Роббим”, деб жавоб берди банда.
Шунда Аллоҳ таоло деди:
— “Биз сенга берган неъматларимиз ва сен қилган ибодатларингни ўзаро ҳисоб-китоб қиламиз”. Фаришталар тарози билан келиб, уни сўроқ-савол қила бошладилар. Унинг амаллар саҳифасини очиб, Аллоҳнинг неъматлари билан ибодатларини солиштирдилар. Кўрдиларки, унинг беш юз йиллик ибодати Аллоҳ берган фақатгина “кўз неъмати”га (кўриш қобилиятига) ҳам тенг келмади. Ҳали юрак, эшитиш, ҳаёт, нафас олиш, ақл ва ҳидоят каби сон-саноқсиз неъматларнинг ҳисоби бор эди.
Аллоҳ таоло буюрди:
— “Уни дўзахга олиб боринглар!”. Шунда банда нидо қилди:
— “Ё Роббим! Мени Ўз раҳматинг билан Жаннатга киритишингни сўрайман!”.
Хулоса: Биз қанчалик кўп амал қилмайлик, намоз ўқиб, рўза тутиб, Аллоҳни зикр қилмайлик, барибир ҳаддан ташқари камчиликка йўл қўювчимиз. Бизнинг ягона умидимиз — Аллоҳ таолонинг гуноҳ ва хатоларимизни кечириб, бизни Ўз раҳматига олишидадир.
Ҳомиджон қори ИШМАТБЕКОВ
18 август Тошкентнинг нафақат диний, балки маданий ва илмий мероси тарихида муҳим ўрин тутувчи сана. Қуръони Каримнинг энг қадимий қўлёзмаларидан бири сифатида эъзозланадиган Усмон Мусҳафи асрлар давомида Марказий Осиё тарихининг турли босқичларига гувоҳ бўлиб келган, хабар бермоқда iccu.uz.
Ушбу нодир қўлёзма йирик ҳажмдаги пергамент варақларга ёзилган бўлиб, матни қадимий Ҳижоз хатида битилган. Мусҳафда ҳозирги араб ёзувидаги нуқта ва ҳаракат белгилари мавжуд эмас. Манбаларда унинг сақланиб қолган қисми 338 ёки 353 варақдан иборат экани ҳақида турли маълумотлар учрайди. Айрим йўқолган пергамент варақлар кейинчалик қоғоз билан алмаштирилган. Қўлёзманинг аниқ санаси хусусида илмий адабиётларда турли қарашлар мавжуд.
Тарихий маълумотларга кўра, Мусҳаф узоқ йиллар Самарқандда сақланган. 1868–1869 йилларда у Санкт-Петербургга олиб кетилган ва Император халқ кутубхонасига топширилган. 1905 йилда қўлёзманинг 50 та факсимиле нусхаси кўчирилган. 1917 йилдаги сиёсий ўзгаришлардан кейин мусулмон уламоларининг талаби билан Мусҳаф аввал Уфага, кейин эса Ўрта Осиёга қайтарилиши жараёни бошланган.
1924 йилда Усмон Мусҳафи Татаристон, Бошқирдистон ва Туркистон уламоларидан ташкил топган махсус кузатувчилар ҳамроҳлигида махсус поезд орқали Уфадан Тошкентга олиб келинди. Тошкентга олиб келинганидан сўнг Мусҳаф бир муддат шаҳардаги масжидлардан бирида сақланди. Кейинчалик унинг асраб-авайланишини таъминлаш мақсадида Ўзбекистон тарихи давлат музейига топширилди.
1989 йил 14 март куни Тошкентда бўлиб ўтган Мусулмонларнинг IV қурилтойида Ўзбекистон ҳукумати қарори билан Усмон Мусҳафининг мусулмонлар ихтиёрига қайтарилгани эълон қилинди. Кейинчалик у Ўзбекистон мусулмонлари идораси ихтиёрига топширилди. Мусҳаф бир муддат Ҳазрати Имом мажмуасидаги «Мўйи Муборак» мадрасаси музей-кутубхонасида махсус шароитда ҳам сақланди.
Усмон Мусҳафининг тарихий ва маданий аҳамияти халқаро миқёсда ҳам эътироф этилган. 1997 йилда қўлёзма ЮНЕСКОнинг «Memory of the World» — «Жаҳон хотираси» дастури рўйхатига киритилган.
2025 йил 13 ноябрь — Усмон Мусҳафи тарихида яна бир муҳим сана. Айнан шу куни нодир қўлёзма Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказига олиб келинди. Бугун Қуръон залидаги асосий экспонатлардан бири сифатида алоҳида ўрин эгаллаб, юртимизнинг кўп асрлик диний, илмий ва маънавий меросини намоён этувчи бебаҳо ёдгорлик сифатида тақдим этилган. Шунингдек, Марказда турли даврларда Сомонийлар, Қорахонийлар, Хоразмшоҳлар ва Темурийлар даврида кўчирилган Қуръон нусхаларини ҳам кўриш мумкин. Усмон Мусҳафи тарихи бу фақат бир қўлёзманинг тарихи эмас. Бу асрлар оша сақланган илмий ва маънавий мерос, уни асраб-авайлаган авлодлар хотираси ва Ўзбекистон заминида шаклланган буюк ислом цивилизациясининг узвий давомийлиги ҳақидаги тарихдир.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати