Баъзи шахс ва жамоалар ўзларидан ислом етакчилари ясаб олишади. Улар ўз мабдаъларини, фикрларини, режаларини ва стратегияларини тузиб олиб сўнгра Қуръони каримдан ўша мабдаъларини қўллаб қувватлайдиган ҳужжат қидиришади. Улар ўзларини ислом етакчилари деб ҳисоблашади, динга эргашувчилар эмас.
Айнан ана шу иш Аллоҳга қарши боришдир. Исломни сохталаштиришдир. Ана шу касофатлар сабаб майдонда "мўътадил ислом", "радикал ислом", "сиёсий ислом", "ислом экстремизми", "ислом терроризми" каби атамалар пайдо бўлди.
Аслида ислом битта. Уни Қуръони карим ва суннати набавийя ифода этади. Ана шу асл исломни ифода этадиган Қуръони каримни ва суннати набавийяни фақатгина покизалар фаҳмлаши мумкин. Яъни, ҳавойи нафсидан покизалар, шахсий ғаразлардан покизалар...
Аллома Абул Ҳасан Надвий раҳимаҳуллоҳ ўзининг китоби муқаддимасида айтади:
"Бу китобни ёзишдан мақсадим бир ғояга асос солиб сўнгра тарихни ўша ғояга бўйсундириш эмас. Тарихни холис (беғараз) ўрганишдир".
Биз ўз қарашларимизга диндан ҳужжат-далил қидиришимиз керак эмас, балки қарашларимизни динга мослаштиришимиз лозим. Зеро динни биз эмас, аксинча дин бизни бошқаради!
Манбалар асосида таёрланди
Фазлиддин Салимов
Ҳар бир халқнинг тарихи, маданияти ва дунёқараши энг, аввало, унинг она тилида акс этади. Тил шунчаки муомала ва мулоқот воситаси эмас, балки авлоддан-авлодга ўтиб келаётган бебаҳо маънавий хазина, миллий қадриятлар ва ўзликни мустаҳкамлаш воситасидир.
Юртимизда 21 октябрь – Ўзбек тилига давлат тили мақоми берилган кун сифатида кенг нишонланади. Бу қутлуғ сана фақат байрам санаси эмас, балки халқимизнинг асрий орзу-интилишлари рўёбга чиққан тарихий кундир.
Ўзбек тили асрлар давомида аждодларимизнинг шарқона ҳикматлари, баҳодирлик эпослари ва мутафаккирларимизнинг илмий меросини ўзида жамлаб, халққа тақдим этиб келган. Маҳмуд Кошғарийнинг «Девону луғатит турк» асаридан тортиб, Алишер Навоийнинг бетакрор «Хамса»сигача бўлган бой мерос тилимизнинг қанчалик теран ва қудратли эканини исботлайди.
Динимизда ҳам ҳар бир халқнинг тили, ирқи турличалиги Аллоҳнинг белгиларидан бири сифатида қадрланади. Қолаверса, тилга бўлган эҳтиром ва уни соф ҳолда сақлаш одоб, маънавият ва омонатга вафодорликнинг муҳим кўринишидир. Айниқса, тилимизда шаклланган иборалар халқимизга хос бўлган юксак ахлоқ ва шарқона қадриятларни яққол акс эттиради.
Демак, бугунги шиддатли глобаллашув замонида она тилимизни соф ҳолда сақлаб қолиш ва уни ардоқлаш муҳим масъулиятдир. Чунки тилни асраш – бу миллий ўзлигимизни, урф-одат ва қадриятларимизни келажак авлодга безавол етказишдир.
Байрамингиз муборак бўлсин, азиз ватандошлар!
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Матбуот хизмати