Sayt test holatida ishlamoqda!
15 Avgust, 2026   |   2 Rabi`ul avval, 1448

Toshkent shahri
Tong
04:04
Quyosh
05:32
Peshin
12:28
Asr
17:20
Shom
19:27
Xufton
20:52
Bismillah
15 Avgust, 2026, 2 Rabi`ul avval, 1448

15.10.2021 y. Islomda qarz oldi-berdi masalasi

13.10.2021   14073   19 min.
15.10.2021 y. Islomda qarz oldi-berdi masalasi

بسم الله الرحمن الرحيم

الْحَمْدُ لِلَّهِ، وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلَى سَيِّدِنَا رَسُولِ اللَّه، وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ وَمَنْ تَبِعَهُمْ بِإِحْسَانٍ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ أَمَّا بَعْدُ

Islomda qarz oldi-berdi masalasi

 

Hurmatli jamoat! “Qarz” so'zi lug'atda “kesish” degan ma'noni bildiradi. Qarz bergan kishi molidan bir qismini kesib, boshqaga bergani sababli shunday deb atalgan. Shariat istilohida esa: “Qarz – bir narsani boshqa kishiga uni qaytarib berish sharti ila mulk qilib berishdir”.

Demak, qarzga olingan narsa qarz oluvchining mulkiga aylanadi. Uni xohlaganicha ishlatadi. Qarz beruvchiga esa uning evazini bersa bo'ldi.

Qarz berish – bandani Alloh taologa yaqin qiladigan amallardandir. Chunki qarz berishda odamlarga rahm-shafqat qilish, ularning ishlariga engillik berish, g'amlarini aritish bor. Qarz berishning savobi juda ulug' ekani ko'plab oyati karimalarda ochiq-oydin bayon qilingan. Albatta, bunda qarz beruvchi biror dunyoviy manfaatdan tama qilmasligi shart. Ajr umidida berilgan qarzning savobi bir necha barobar ko'paytiriladi va gunohlar mag'firat qilinadi. Alloh taolo shunday marhamat qiladi:

 إنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ

ya'ni: “Agar sizlar Allohga «qarzi hasana» bersangiz (muhtojlarga ehson qilsangiz), U sizlarga bir necha barobar qilib qaytarur va (gunohlaringizni) mag'firat qilur. Alloh minnatdor (oz olib, ko'p beruvchi) va halimdir” (Tag'obun surasi 17-oyat).

Oyati karimada “muhtojlarga ehson qilish va ularga chiroyli qarz berish”ni “Alloh taologa qarz berish” deyilmoqda. Alloh taolo bandasidan qarzdor bo'lib qolmaydi, balki bandaga yanada yaxshirog'ini beradi va ulug' ajr bilan mukofotlaydi. 

Shuning uchun ham ba'zi ulamolar: “Muhtoj kishiga qarz berish – faqir insonga sadaqa berishdan afzaldir”, – deyishgan. Chunki qarzni aksar holatda muhtoj odam so'raydi.

Kishi qancha qarz bersa, har kuni o'sha miqdorda sadaqa qilganni savobini oladi. Bu haqda Burayda ibn Husayb Al-Aslamiy rivoyat qilgan hadisi sharifda Payg'ambarimiz sallallohu alayhi vasallam shunday deganlar:

مَنْ كَانَ لَهُ عَلَى رَجُلٍ حَقٌّ، فَمَنْ أَخَّرَهُ كَانَ لَهُ بِكُلِّ يَوْمٍ صَدَقَةٌ

(رواه الامام أحمد عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ رَضِي اللهُ عَنْهُ)

ya'ni: “Kim biror kishiga qarz bergan bo'lsa, so'ng uni biroz muddatga uzaytirsa, kechiktirgan har kuni uchun unga sadaqa savobi yoziladi”,dedilar (Imom Ahmad rivoyatlari).

Qarzdorga muhlat berish yoki qarzni kechish bandaning avf qilinishi va Qiyomatda gunohlaridan o'tilishiga sabab bo'ladi. Payg'ambarimiz sallallohu alayhi vasallam shunday dedilar:

 كان رجلٌ يدايِنُ الناسَ فكان يقولُ لفتَاهُ: إذا أتيتَ مُعْسِرًا فتجاوزْ عنه لعلَّ اللهَ أنْ يتجاوَزَ عنَّا قال: فلَقِيَ اللهَ  فتجاوَزَ عنْهُ

(رواه الامام البخاري عن أبي هريرة رضي الله عنه)

ya'ni: “Bir kishi odamlarga qarz berar edi va xizmatkoriga: “Qarzini uzishga qiynalgan kishining yoniga qarzni so'rab borsang, undan qarzini kechgin, shoyadki Alloh ham bizdan gunohlarimizni kechsa”, – der edi”. Payg'ambarimiz alayhissalom: “U Allohga yo'liqdi va Alloh taolo uning gunohlarini kechdi”, – dedilar (Imom Buxoriy rivoyatlari).

Boshqa hadisi sharifda qarzdorga muhlat bergan yoki qarzni kechgan kishini Alloh taolo soya bo'lmaydigan kunda, ya'ni Qiyomatda soyalantiradi:

مَنْ أَنْظَرَ مُعْسِرًا أَوْ وَضَعَ لَهُ، أَظَلَّهُ اللهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تَحْتَ ظِلِّ عَرْشِهِ، يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ

(رواه الامام مسلم عن أبي اليسر رضي الله عنه)

ya'ni: “Kim kambag'alga muhlat bersa yoki qarzini kechsa, soya bo'lmagan Qiyomat kunida Alloh uni O'z arshini soyasida soyalantiradi” (Imom Muslim rivoyatlari).

Muhtaram jamoat! Kishi moliyaviy faoliyatida boshqalarning qilganiga emas, o'zining bilimiga va imkoniyatiga qarab ish tutishi lozim. “Falonchi piston ishni qilib, buncha pul topibdi, men ham shu ishni qilaman” deb qarzga kirib qolmaslik kerak. Hozirgi qarzdorlarning aksariyati shu qabilda ish tutganlardir.

Qarzdor bo'lib qolganlar qarzlarini uzish birlamchi vazifalaridan biri ekanini bir zum ham esdan chiqarmasliklari, qarzning uzilmay qolishi dunyo va oxiratda sharmandalik ekanini unutmasliklari lozim. Agar bandaning niyati sodiq bo'lsa, qarzini uzishga sidqidildan urinsa, Alloh taolo unga yordam berishi haqdir. Hadisi sharifda shunday deyilgan: “Kim qarzini ado qilishni iroda qilib odamlardan mol olsa, Alloh taolo unga to'lash sabablarini muhayyo qilib qo'yadi, kim talofat etkazishni iroda qilib olsa, Alloh unga talofat etkazadi” (Imom Buxoriy rivoyatlari).

Shuni yaxshi bilish kerakki, odamlardan qarz olib, uni to'lamasdan yoki to'laydigan mol qoldirmasdan dunyodan o'tib ketadiganlar Qiyomatda bu qarzni savoblari bilan to'lab beradi. Chunki u erda to'laydigan pul yo'q, savob esa hammaga kerak bo'lib turgan bo'ladi. Imkoni bo'la turib, qarzni cho'zishni Payg'ambarimiz sallallohu alayhi vasallam “zulm” deb ataganlar:

مَطْلُ الغَنِيِّ ظُلْمٌ

(رواه الإمام البخاري عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه)

Ya'ni: “Boy zimmasidagi qarzini bermasdan cho'zib yurishi zulmdir”, dedilar (Imom Buxoriy rivoyatlari).

Demak, moddiy imkoni bor odam o'z zimmasidagi moliyaviy burchni ado etmay yurishi  zolimlikdir. U bu bilan haqdorlarga ham, o'ziga ham zulm qilgan bo'ladi. Haqdorlar undan o'z vaqtida haqlarini ololmay, zulmga uchraydilar. O'zi esa bu ishi bilan gunohga botib, o'ziga zulm qilgan bo'ladi.

Mabodo qarz olishga majbur bo'lib qolganda ham, olishdan avval o'sha qarzni uzishga imkoni bor-yo'qligini ming bor o'ylab ko'rish kerak. Ko'pchilik “qarz orqali pul topsam bo'ldi, ishim yurishib ketadi”, degan fikrda bo'ladi. Aslida esa pul topganning hammasi ham boyib ketavermaydi. Agar shunday bo'lganida, bugun qarzdorlar bu qadar ko'payib ketmasdi.

Abu Muso raziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: “Nabiy alayhissalom:

إنَّ أعظَمَ الذُّنوبِ عِندَ اللهِ أن يَلْقاه بها عبدٌ بَعْدَ الكبائِرِ التي نهى اللهُ عنها: أن يموتَ رَجُلٌ وعليه دَينٌ لا يَدَعُ له قَضاءً

ya'ni: “Allohning nazdida Alloh qaytargan kabira – katta gunohlardan keyingi eng og'ir gunoh bir kishi zimmasidagi qarzini uzishga narsa qoldirmay vafot etib, U Zotga ro'baro' bo'lishidir”, dedilar (Imom Abu Dovud rivoyatlari).

Birovdan olgan qarzini uzmasdan yoki uni uzishga imkon qoldirmasdan vafot etishdan og'ir narsa yo'qligini bayon qilish uchun bundan ortiq ogohlantirish bo'lmasa kerak.  

Muhtaram azizlar!Qarz bandaning xaqqi bo'lib, bu haqni faqat o'z egasi kechishi mumkin xolos. Uni Alloh taolo kechmaydi. Qarz olib, uni uzmay yurganlar bu haqiqatni yaxshilab anglab olishlari lozim. Samura raziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisi sharifda Nabiy sallallohu alayhi vasallam:

هَا هُنَا مِنْ بَنِي فُلاَنٍ أَحَدٌ؟ قَالَهَا ثَلاَثاً فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ: أَنَا مِنْهُمْ فَقَالَ عَلَيْهِ الصَلاَةُ وَالسَّلاَمُ:إِنَّ صَاحِبَكُمْ مَحْبُوسٌ عَنِ الْجنَّةِ بِدَيْنِهِ

(رواه الامام أحمد سمرة بن جندب رضي الله عنه)

ya'ni: “Bu erda falon qavmdan kim bor?”, – dedilar. Bir kishi: “Men borman”, –dedi. Shunda U Zot: “Sohibingiz qarzi tufayli jannatdan to'silib turibdi”, – dedilar (Imom Ahmad rivoyatlari).

Ro'zg'or tebratish yoki ish yuritish uchun sarmoyaga muhtoj bo'lib qolgan kishiga qarz berish bilan moliyaviy aloqa olib boriladi. Lekin hargiz qarzga olingan pulga mablag' qo'shib berish shariatimizda qat'iy qaytarilgan. Buni shariatda “sudxo'rlik” deb ataladi.

Sudxo'rlik – eng katta gunohlardan. Qur'oni karimda sudxo'rlik bilan shug'ullanuvchilarga dunyo va oxiratda alamli azoblar borligi haqida ogohlantirilgan. Alloh taolo bunday marhamat qiladi:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَأْكُلُوا الرِّبَا أَضْعَافًا مُضَاعَفَةً وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

ya'ni: “Ey, imon keltirganlar! (Bergan qarzlaringizni) ikki baravar va undan ham ko'paytirib, ustama shaklida eb yubormangiz! Allohdan qo'rqingiz! Zora (shunda) tole topsangiz” (Oli Imron surasi, 130-oyat). Hadisi sharifda:

لعنَ رسولُ اللَّهِ صلَّى اللَّهُ عليهِ وسلَّمَ آكلَ الرِّبا وموكلَهُ وشاهديهِ وَكاتبَهُ

(رواه الامام الترمذي)

ya'ni: “Rasululloh sallallohu alayhi vasallam riboxo'rni, uning ediruvchisini, bunga guvoh bo'lgan kishilarni hamda kotibini la'natladilar” (Imom Termiziy rivoyatlari).

Demak, pul qarz berib, uni ustamasi bilan ko'paytirib olish shariatimizda harom qilingan. Rizq – insonga Alloh taolo tomonidan berilgan ilohiy ne'mat ekan, uni halol yo'llar bilan izlash lozimdir.

Odamlar o'rtasidagi qarz muomalasida gohida bergan qarzini tilla yoki go'sht kabi mahsulotlarga chaqib qo'yish hollari uchraydi. Ya'ni, berilgan qarzlar pulning inflyatsiyasi tufayli qadri tushishini e'tiborga olib, qarzni olayotganlarida berganlaridan ko'ra ko'proq mablag'ni olishni xohlaydilar. Ba'zi ahli ilmlar buni joiz deb bilsalarda, ammo to'rt mazhab jumhur ulamolari, jumladan, hanafiy mazhabimiz olimlari ham bu ishni nojoiz va shar'an mumkin emasligini ta'kidlaydilar. Chunki, bunda ribo xavfi mavjud. Pulning qadrsizlanishi hamisha bo'lib kelgan. Qarz berayotganda albatta ushbu omillarni hisobga olish kerak. Ya'ni, o'sha vaqtda qarzni o'zi uchun asosiy va barqaror deb bilgan pul birligida berishi kerak.

Shuni ham ta'kidlash kerakki, qarz berilgan pul birligi qarzni to'layotgan vaqtida butunlay muomaladan chiqib ketsa yoki bekor qilinsa, shu holdagina o'sha pulning qarz berilgan vaqtidagi boshqa narsadagi qiymatini talab qilish mumkin bo'ladi. Bir paytlar muomalada bo'lgan rubl' va kupon pullari bunga misol bo'lishi mumkin. Lekin ma'lum bir pul birligida qarz olgan kishi, oldindan kelishmagan holda uni to'lash paytida o'zaro rozilik bilan boshqa pul birligida to'lashi joiz.

So'mda berilgan qarzni boshqa pul birligida, masalan, dollar, evro kabilarda qaytarilishiga kelishib olish nasiya ribosi hisoblanadi. Chunki, bu jinsi har xil pullarni nasiya ayirboshlashga bitim tuzish hisoblanadi. Bu esa shar'an joiz emas. (Muhammad Taqiy Usmoniyning “Buhus fi qozoyo al-fiqhiya al-muosiro” kitobidan foydalanildi).

Muhtaram jamoat! Hozirda ko'pchilik kishilar qarzdorlikdan qanday qutilish mumkinligi haqida savollar bilan murojaat qilishadi. Qarzdorlikdan qutilish uchun avvalo niyatni yaxshi qilish va albatta qarzni uzishga astoydil harakat qilish lozim. Keyin Alloh taolodan qarzini uzishga yordam qilishini so'rash kerak bo'ladi. Ko'plab hadisi shariflarda tez-tez takrorlab yuriladigan duolarni Payg'ambarimiz alayhissalom ta'lim berganlar. Abu Sa'id raziyallohu anhu aytdilar: “Bir kuni Rasululloh sallallohu alayhi vasallam masjidga kirgan edilar, birdan ansorlardan Abu Umoma deb ataladigan kishini ko'rib qoldilar. Shunda U Zot: “Ey Abu Umoma! Masjidda namoz vaqtidan boshqa vaqtda o'tirganingizni ko'ryapmanmi?” dedilar. “Meni g'amlar va qarzlar bosdi, ey Allohning Rasuli!”, dedi. “Sizga agar aytsangiz, Alloh g'amlaringizni ketkazadigan va qarzlaringizni uzadigan kalimalarni o'rgatib qo'yaymi?” dedilar. “Ha, ey Allohning Rasuli!” dedi. Shunda Rasululloh: “Tong ottirsangiz va kechga etsangiz:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْجُبْنِ وَالْبُخْلِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ غَلَبَةِ الدَّيْنِ وَقَهْرِ الرِّجَالِ، قَالَ: فَفَعَلْتُ ذَلِكَ فَأَذْهَبَ اللهُ هَمِّي وَقَضَى عَنِّي دَيْنِي

(رَوَاهُ الامام أَبُو دَاوُدَ)

ya'ni: “Yo Alloh! Sendan g'am bosishi, mahzunlik, ojizlik va dangasalikdan panoh so'rayman! Qo'rqoqlik, baxillik, qarzga botish va odamlarning g'olib kelishidan panoh so'rayman!”deng, dedilar.Shunday qildim, natijada Alloh g'amimni ketkazdi va qarzimni ado qilishga yordam berdi (Imom Abu Dovud rivoyatlari).

Muhtaram azizlar! Shuni ham qayd etib o'tish lozimki, ayrimlar kommunal xizmat, ya'ni elektr energiya, gaz, suv, er solig'i va boshqa to'lovlarni o'z vaqtida to'lamasdan majburiy ijro xodimlarini ovora qilib, aholi bilan jiddiy muomala qilishlariga majbur qilayotganlar borligi achinarli holdir. Aslida ushbu kommunal xizmatlardan foydalanish uchun har bir xonadon shartnoma tuzgan. O'sha shartnomaga ko'ra, o'zimiz ishlatgan narsani to'lovlarini o'z vaqtida ado qilishimiz lozim bo'ladi. Bunga beparvo bo'lish yuqoridagi oyat-hadislarda ogohlantirilgan jazolarga olib kelishini esdan chiqarmaylik.

Shu bilan birga ushbu kommunal xizmat to'lovlari ko'pchilikning – xalqning haqqi sanaladi. Uni turli asossiz bahonalar bilan o'z vaqtida to'lovlarni amalga oshirmaslik yoki hisoblagich jihozlarini teskariga aylantirish, yoxud  har-xil hiylalar ishlatib haq to'lashdan qochishga harakat qilish ayni birovning haqqini, ustiga-ustak, xalqni haqqini eyish ekanini eslatib qo'ymoqchimiz. Bunday shariatga zid ishlar Qiyomat kuni katta javobgarliklarga sabab bo'lishini unutmasligimiz kerak. Havla binti Amr raziyallohu anho Payg'ambarimiz alayhissalomdan rivoyat qilgan hadisi sharifda Rasululloh sallallohu alayhi vasallam:

إِنَّ رِجَالاً يَتَخَوَّضُونَ فِى مَالِ اللَّهِ بِغَيْرِ حَقٍّ، فَلَهُمُ النَّارُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

رَوَاهُ الإِمَامُ البُخَارِي

ya'ni: “Ba'zi bir odamlar Allohning mulki (jamoat pullari)ga xiyonat qiladi. Qiyomat kuni ular jahannamga ravona bo'lishadi” dedilar (Imom Buxoriy rivoyatlari).

Alloh taolo xalqimiz farovonligini yanada ziyoda qilsin! Qarzdorlarga  qarzlarini uzishlari uchun yordam va tavfiq ato aylasin! Omin!

 

Muhtaram imom-domla! Kelgusi juma ma'ruzasi “Yaxshilik va taqvo yo'lida hamkorlik qiling!”mavzusida bo'ladi, inshaalloh.

 

Boshqa maqolalar
Maqolalar

Payg‘ambarlik vahiy bilan namoyon bo‘ladi

10.08.2026   13512   15 min.
Payg‘ambarlik vahiy bilan namoyon bo‘ladi

Rabbining elchisi ekanini tasdiqlash uchun har payg‘ambarga ham xos kitob nozil bo‘lishi shart emas

 

Olimlar payg‘ambarni bunday ta’riflagan: «Payg‘ambar – shariat vahiy qilingan inson». Demak, payg‘ambarlik Alloh taoloning O‘zi bandalari orasidan tanlab olgan zotga vahiy nozil qilishi orqali yuzaga chiqadi. Alohida kitob tushishi payg‘ambarlik shartlariga kirmaydi. Bunga quyidagi dalillar dalolat bo‘ladi.
 

1. Payg‘ambarlik xabari vahiy orqali yetkaziladi. Alloh taolo biror bandasini payg‘ambarlik yo elchilikka tanlar ekan, unga saylanganini bildirib qo‘yadi. Bu bildirish nubuvvat va risolatning asosi bo‘lgan vahiyning bir turidir. Undan keyin Alloh taolo o‘sha payg‘ambarga kitob nozil qilishi ham, qilmasligi ham mumkin.


Nubuvvat xabari ba’zan kitob tushishi bilan boshlanadi. Masalan, Muhammad sollallohu alayhi vasallamga ilk vahiy bo‘lib Alaq surasining «Yaratgan Zot bo‘lmish Parvardigoringiz nomi bilan o‘qingoyati nozil qilingan. Biroq payg‘ambarlik ko‘pincha kitob tushishidan boshqa yo‘llar bilan boshlangan va aksar payg‘ambarlarda shunday bo‘lgan.


2. Nubuvvatning tasdig‘i payg‘ambarning so‘zlari va u keltiradigan mo‘jizalarga bog‘liq. Alloh taolo tanlagan bandasiga payg‘ambarlik berganidan keyin odamlar orasida bu nubuvvat va risolatning haqiqiyligi faqat ikki hodisa bilan sobit bo‘ladi:


Birinchisi: Payg‘ambar o‘z ummatiga: «Alloh taolo meni sizlarga payg‘ambar va elchi qilib yubordi», deb e’lon qiladi.


Ikkinchisi: Alloh taolo ushbu da’voni tasdiqlash uchun o‘sha zot orqali mo‘jiza ko‘rsatadi.


Payg‘ambarning «Men Allohning elchisiman, Alloh meni sizlarga nabiy qilib yubordi» degan so‘zlari tilovat qilinmaydigan vahiy (ya’ni, muqaddas kitobning bir qismi) bo‘lib, payg‘ambarlikning, elchilikning, shariat va dinga oid barcha hukmlarning haqligini e’tirof etish mana shu so‘zning tasdig‘iga tayanadi.


3. Kitobning ilohiyligi g‘ayri matluv (tilovat qilinmaydigan) vahiy bilan tasdiqlanadi: Alloh taolo biror elchisiga kitob nozil qilganida, u payg‘ambarga tushishi hamono «Allohning huzuridan tushgan kitob» bo‘lib qolmaydi, ya’ni odamlar buni birdan bila qolmaydi. Bu kalom Alloh taoloning huzuridan tushganini sobit qilish elchining «Bu kitob Alloh taoloning huzuridan nozil qilingandir» degan so‘zlari orqali amalga oshadi.


Demak, rasullarning bu guvohligi Alloh taolo ularga bildirgan tilovat qilinmaydigan vahiydir. Kitob ko‘rinishidagi tilovat qilinadigan vahiyning haqligi mana shu tilovat qilinmaydigan vahiy ustiga bino bo‘ladi.


4. Agar payg‘ambarlik faqat kitob tushishi bilan amalga oshadi, deb hisoblansa, unda o‘ziga kitob nozil qilinmagan barcha haq payg‘ambarlarning nubuvvati botil bo‘lib qolgan bo‘lardi. Shuningdek, bunday payg‘ambar minglab mo‘jizalar ko‘rsatib, rostgo‘yligiga minglab dalillar keltirsa ham, hech kim unga imon keltirishga majbur bo‘lmas va bu gunoh sanalmas edi.


Vaholanki, Alloh taolo alohida kitob tushirmasdan minglab payg‘ambarlar yuborgani barchaga ma’lum va ijmo’ qilingan (barcha ulamolar bir ovozdan tasdiqlagan, haq deb ittifoq qilgan) haqiqatdir. Alloh u zotlarga yo tilovat qilinmaydigan vahiy orqali bildirilgan hukmlarga amal qilishni, yo o‘zidan oldingi payg‘ambarlarning kitobiga muvofiq ish tutishni buyurgan. Masalan, Muso alayhissalomdan keyin Bani Isroilga yuborilgan payg‘ambarlar Tavrotga amal qilinishiga mas’ul edi. Alloh taolo Iso alayhissalom haqida bunday deydi: «Iso ibn Maryam: «Ey Bani Isroil, albatta, men o‘zimdan oldin kelgan Tavrotni tasdiqlovchi va mendan keyin keluvchi Ahmad ismli Rasulning bashoratini beruvchi, Alloh sizlarga yuborgan Payg‘ambarman», deganini eslang. (Ahmad) ularga haq bilan kelgan vaqtda esa, bu ochiq-oydin sehrdir dedilar» [Sof surasi, 6-oyat].


Iso alayhissalomga ham Bani Isroilning boshqa payg‘ambarlari kabi Tavrot hukmlariga amal qilish buyurilgan edi. Payg‘ambarlarga kitob tushmagan bo‘lsa-da, ularni yolg‘onchiga chiqargan qavmlarni Alloh taolo turli azoblarga mubtalo qildi va bu jazolarning bir qismini Qur’oni karimda bayon etib ham o‘tdi.


5. Kitoblar va sahifalar faqatgina ba’zi payg‘ambarlar va nabiylarga nozil qilingani, ularning aksariyatiga esa hech qanday kitob ham, sahifa ham tushmagani ijmo’ qilingan haqiqatdir. Ularga faqat vahiyning o‘zi – kitobsiz, sahifasiz – nozil qilingan. Shu bilan payg‘ambarligi mukammal, nubuvvati sobit bo‘lgach, ular yuborilgan qavmlar uchun hujjat-dalil tayyor holatga kelgan va endi odamlar imon keltirish va ergashishga majbur bo‘lgan.


6. Mana Bu qissa Shuaro, Naml, Qasas, Toha va Noziot suralarida bayon qilingan bo‘lib, voqealar Muso alayhissalomga Tavrot nozil qilinishidan oldin yuz bergan. Alloh taolo ushbu qissada Musoning bir qibtiyni (qibtiylar – qadimgi Mirs xalqi) o‘ldirib qo‘ygani sababli Fir’avn va uning qavmidan qochib, Misrdan chiqib ketganini, Madyan tomon yo‘l olganini va u yerdagi solih kishining qiziga uylanganini zikr qiladi. Keyin u ahli ayoli bilan Misrga qaytayotganda Tur tog‘i tomonida bir olovni ko‘rib qoladi. Alloh taolo aytadi: «Bas, u(olov)ga kelganida, nido qilindi: «Ey Muso! Albatta, Men O‘zim sening Rabbingdirman. Kavushlaringni yech. Chunki sen muqaddas Tuvo vodiysidasan. Men seni ixtiyor qilib oldim. Vahiy qilinadigan narsaga quloq os. Albatta, Men, O‘zim, Allohdirman. Mendan o‘zga iloh yo‘q. Bas, Menga ibodat qil va meni zikr etish uchun namozni to‘kis ado et» [Toha surasi, 11-14-oyatlar].


Alloh azza va jalla unga payg‘ambar ekanini xabar qildi va unga vahiy qilinayotgan narsaga quloq tutishni, ibodat qilish va namozni ado etishni buyurdi. So‘ng Haq taolo ikki mo‘jiza bo‘lishi uchun unga qo‘lidagi asoni tashlashni, keyin esa qo‘lini qo‘yniga qo‘yishni buyurdi. Shundan keyin buyuk Zot unga Fir’avn huzuriga borishni amr etdi: «Biz senga buyuk mo‘jizalarimizni ko‘rsatish uchun (shunday qildik). Fir’avnga bor, albatta u tug‘yonga ketdi», dedi». [Toha surasi, 23-24-oyatlar].


So‘ngra Alloh taolo Muso alayhissalom bilan Fir’avn o‘rtasida nimalar bo‘lganini zikr qiladi.


Demak, Fir’avnga Muso alayhissalomning da’vati yetib borishi va bu da’vatga ulkan mo‘jizalar hamroh bo‘lishi bilan hukmdor uchun hujjat qoyim bo‘lgan edi. Vaholanki, u paytda Muso alayhissalomga hali Tavrot nozil qilinmagandi. Chunki, Tavrot u zot Bani Isroil bilan birga Misrdan chiqib ketgani va Fir’avn g‘arq qilinganidan keyin nozil bo‘lgan. Bu Qasas surasidagi oyatlarda bayon etilgan.


Shunday qilib, hujjat vahiy nozil bo‘lganidan keyin da’vatning yetib borishi va unga mo‘jizalar hamrohlik qilishi bilan qoyim bo‘ladi. Faqat kitob bilangina qoyim bo‘lganida edi, Fir’avn uchun hujjat kuchga kirmagan va Alloh taolo tomonidan unga va qavmiga dalilsiz azob berilgan bo‘lar edi. bu esa, Al-Adl bo‘lgan Allohning sifatiga umuman to‘g‘ri kelmaydi.


Yuqorida zikr qilganlardan kelib chiqib aytish mumkinki, vahiylarning hammasi ham tilovat qilinadigan emas, balki ba’zida kitobsiz va sahifasiz ham bo‘lishi mumkin. Payg‘ambarlikning yuzaga chiqishi va sobit bo‘lishida asosiy mezon – vahiyning nozil bo‘lishi. Kitob esa Alloh taolo elchilari orasidan saralab olgan zotlarga xoslab berilgan vahiydir.


7. Payg‘ambarlik kitob tushishi bilan emas, balki vahiy nozil bo‘lishi bilan amalga oshishiga va vahiylarning hammasi ham tilovat qilinadigan emasligiga dalolat bo‘ladigan jihatlardan yana biri – Alloh taoloning biror kitobi borligi ma’lum bo‘lmagan va Alloh taolo kitob ato etmagan payg‘ambarlari bilan so‘zlashganidir. Biz bu so‘zlashuvlarni Haq taolo so‘nggi Kitobida zikr qilgani tufayli bilganmiz. Quyida Qur’oni Karimda Alloh taoloning kitob nozil qilinmagan payg‘ambarlari bilan so‘zlashgani haqida hikoya qilingan voqealardan namunalar keltiramiz.


1. Odam alayhissalom bilan. Alloh taolo aytadi: “Va: “Ey Odam, sen o‘z jufting ila jannatda maskan top. Unda nimani xohlasalaringiz, yenglar, osh bo‘lsin, faqat mana bu daraxtga yaqin kelmanglar, bas, u holda zolimlardan bo‘lasizlar”, dedik” [Baqara surasi, 35-oyat].

Haq taolo dedi: “Rabbi ularga nido qilib: «Sizlarni ana o‘sha daraxtdan qaytargan emasmidim va, albatta, shayton ikkovingizga ochiq-oydin dushmandir, demaganmidim?!» dedi» [A’rof surasi, 22-oyat].

Bu voqealar ular Yerga tushirilishidan oldin, jannatda bo‘lganida yuz bergan.

Ular Yerga tushirilganidan keyin Alloh taolo bunday degan: “Odam o‘z Rabbidan so‘zlarni qabul qilib oldi, keyin U Zot uning tavbasini qabul qildi. Albatta, U tavbani qabul qiluvchi va rahmli Zotdir” [Baqara surasi, 37-oyat].

Bu ham Odam alayhissalomga biror kitob nozil qilinmasdan oldin bo‘lgan ishlar sirasidandir.


2. Nuh alayhissalom bilan. Haq taolo Nuh alayhissalom bilan uning qavmi o‘rtasida kechgan voqealarni zikr qilganidan keyin bunday deydi: “Va Nuhga: «Qavming orasidan avval imon keltirganlardan boshqa hech kim imon keltirmas va ularning qilmishlaridan qayg‘uga tushmagin. Bizning rioyatimiz va vahiyimiz ila kema yasagin hamda zulm qilganlar to‘g‘risida Menga gap ochmagin, albatta, ular g‘arq bo‘lguvchilardir», deb vahiy qilindi. U kema yasamoqda. O‘z qavmidan bo‘lgan zodagonlar qachon oldidan o‘tsalar, uni masxara qildilar. U: «Agar bizni masxara qilsangiz, biz ham xuddi siz bizni masxara qilganingizdek sizlarni masxara qilamiz. Bas, yaqinda kimga sharmanda qiluvchi azob kelishini va kimning ustiga muqim azob tushishini bilib olursiz», dedi. Toki Bizning amrimiz kelib, tannur favvora otganda: «U (kema)ga har narsadan bir juftdan va ahlingdan avval so‘z ketmaganini va imon keltirganlarni ol», dedik. U bilan birga imon keltirganlar juda oz edi. U: «Kemaga mininglar, uning yurishi ham, turishi ham Allohning ismi ila bo‘lur. Albatta, Rabbim mag‘firatli va rahmlidir», dedi. U (kema) ularni tog‘lardek to‘lqinda olib ketayotganida, Nuh bir chetda turgan o‘g‘liga: «Ey o‘g‘lim, biz bilan birga (kemaga) mingin, kofirlar bilan birga bo‘lmagin», dedi. U (o‘g‘il): «Toqqa joylashib olsam, meni suvdan saqlaydi», dedi. U esa: «Bugun Allohning amridan saqlovchi yo‘qdir. Kimga rahm qilsagina (saqlar)», dedi. Shunda ular orasini to‘lqin to‘sdi va u (o‘g‘il) g‘arq bo‘lganlardan bo‘ldi. «Ey Yer, suvingni yutgin, ey osmon, o‘zingni tutgin», deyildi. Suv quridi. Farmon bajarildi va (kema) Judiy (tog‘i)ga joylashdi. «Zolim qavmlar yo‘qolsin!» deyildi. Nuh Rabbiga nido qilib: «Rabbim, albatta, o‘g‘lim ahlimdandir, albatta, va’dang haqdir va Sen hukm qilguvchilarning eng hikmatlisisan», dedi. U Zot: «Ey Nuh, albatta u (o‘g‘il) ahlingdan emas. Albatta, u yaxshi amal emasdir. O‘zing bilmagan narsani zinhor so‘ramagin. Men senga johillardan bo‘lmasligingni nasihat qilaman», dedi. U: «Rabbim, men o‘zim bilmagan narsani Sendan so‘ramoqdan panoh tilayman. Agar meni mag‘firat qilmasang va menga rahm ko‘rsatmasang, ziyon ko‘rguvchilardan bo‘laman», dedi. «Ey Nuh, Bizdan senga va sen bilan birga bo‘lgan ummatlarga tinchlik va barakotlar ila (kemadan) tushgin. Yana bir ummatlar bo‘lur, ularni biroz huzurlantirurmiz, so‘ngra ularni bizdan bo‘ladigan alamli azob tutar», deyildi” [Hud surasi, 36-48-oyatlar].


So‘ng Alloh taolo Payg‘ambari Muhammad sollallohu alayhi vasallamga dedi: “Ana shu g‘ayb xabarlarini sizga vahiy qilmoqdamiz. Bundan oldin ularni siz ham bilmas edingiz va qavmingiz ham. Bas, sabr qiling, albatta, oqibat taqvodorlarnikidir” [Hud surasi, 49-oyat].


Xo‘sh, Alloh taoloning Nuh alahissalomga bu vahiysi va unga qaratilgan xitobi biror kitobda kelganmidi?! Yoki bu Alloh taolo unga to‘g‘ridan to‘g‘ri so‘zlagan xitob bo‘lib, u yerda o‘qiladigan hech qanday kitob bo‘lmaganmidi?!


Ushbu oyatlarning uslubi va undagi nidoning yo‘sini Alloh taoloning Nuh alayhissalomga to‘g‘ridan to‘g‘ri xitob qilganini, o‘qiydigan biror kitobni nozil etish orqali amr etmaganini ko‘rsatadi.


3. Yusuf alayhissalom bilan. U quduq tubida yotganda Alloh taolo vahiy qilib, hali akalariga ularning qilmishlari haqida xabar berajagini aytdi: “Bas, uni olib ketishgach va uni quduqning qa’riga tashlashga kelishib olishgach (uni amalga oshirdilar), (Biz) unga: «Bu ishlari to‘g‘risida ularga (kezi kelganda), albatta, xabar berursan, vaholanki, ular (Yusuf ekaningni) sezmaydilar», deb vahiy qildik.” [Yusuf surasi, 15-oyat]. Keyinchalik u Misr azizi (Bosh vaziri) bo‘lganidan keyin ularga bu haqda xabar berdi.


Xo‘sh, u quduqda bo‘lganida kelgan bu vahiy haqiqiy vahiy bo‘la turib, tilovat qilinadigan vahiymidi (muqaddas kitobning bir qismi edimi)? Yo‘q, u g‘ayri matluv vahiy edi.


Alloh taolo payg‘ambarlariga xitobni tilovat qilinadigan vahiy ko‘rinishida (kitob holida) tushirmagani borasidagi oyatlar bular bilan cheklanmaydi. Qur’oni karimda bunday oyatlar juda ko‘p bo‘lib, eslatib o‘tish maqsadida ozginasini keltirish bilan kifoyalandik, xolos.


Demak, payg‘ambarlikning asosi alohida bir kitob nozil bo‘lishiga emas, balki bevosita Alloh taoloning tanlangan bandasiga vahiy yuborishiga bog‘liqdir. Qur’oniy qissalar va tarixiy dalillar ko‘rsatganidek, vahiylar faqatgina kitob shaklidagi (tilovat qilinadigan) matnlardan iborat bo‘lmay, ko‘p hollarda payg‘ambarlarga to‘g‘ridan to‘g‘ri bildirilgan (tilovat qilinmaydigan) ilohiy xitoblar ko‘rinishida kelgan. Shu sababli insoniyatga haqiqatni yetkazish va ularga qarshi ilohiy hujjatni qoyim qilish uchun faqatgina vahiyning o‘zi yetarli bo‘lgan, kitob esa Alloh taolo O‘zi xohlagan elchilarigagina ato etgan maxsus vahiydir.

Nurmuhammad Matkarimov,

O‘zbekiston musulmonlari idorasi

Hadis ilmi maktabi o‘qituvchisi,

Imom Buxoriy xalqaro ilmiy tadqiqot

markazi ilmiy xodimi


Mazkur maqolaga 

.Din ishlari bo‘yicha qo‘mitaning 2026 yil 7 iyuldagi 02/2 -sonli xulosasi olingan

Maqolalar