Yo'l qurish – eng savobli amallardan. Bu tushuncha muborak dinimizda ham, milliy qadriyatlarda ham o'z aksini topgan. Qur'oni karim oyatlari, hadisi shariflar, allomalar hikmatlari zamirida ham mana shunday savobli ishlarga targ'ib qilingan.
Binobarin, yo'lsozlik – ulug', shu bilan birga, mashaqqatli kasb. Halqimizning “Yo'l qurish – savob” degan purma'no naqli zamirida ham ana shu hayot haqiqati mujassam, desak, mubolag'a bo'lmaydi. Negaki, kichik bir yo'l yoki ko'prik bunyod etilishi tufayli qanchadan-qancha odamlar mushkuli osonlashib, manzili yaqinlashadi.

Jonajon O'zbekistonimizning yangi qiyofasini barpo etishda, ona Vatanimizning yuksak taraqqiyotini ta'minlashda, hayotimizni yanada obod va farovon etishda yo'lsozlarning ham alohida hissasi bor, albatta.
Yangi O'zbekistonda zamonaviy avtomobil' yo'llarini rivojlantirish, jahon talablariga javob bera oladigan yangi yo'llar qurish, kompleks rekonstruktsiya qilish va ta'mirlash borasida juda ham keng ko'lamli ishlar amalga oshirilmoqda.

Ta'kidlash o'rinliki, avtomobil' yo'llarining asosiy qismi mustaqillik yillarida tubdan ta'mirlandi, rekonstruktsiya qilinib, yangidan barpo etildi. Tarix qarichida arzimagan bo'lib tuyuladigan o'ttiz yillik bu davrda yo'lsozlik sohasida salmoqli ishlar amalga oshirilganini e'tirof etish kerak. Biroq, bugungi kunda olib borilayotgan islohotlar ko'lami shu qadar kengki, yo'lsozlik sohasida amalga oshirilgan ishlar ko'lamidan ham bir necha barorbarga oshiqroq.

Bugunga kunda butun dunyo aholisi qatorida halqimiz ham og'ir sinovli kunlarni boshidan kechirmoqda. Murakkab pandemiya sharoitida ko'plab soha va tarmoqlar rivoji yo'lida jiddiy muammolar vujudga keldi. Ammo mana shunday qiyin vaziyatda ham iqtisodiyotimizning etakchi sohalaridan bo'lgan yo'l qurilishi xodimlari bunyodkorlik ishlaridan aslo to'xtab qolishmadi.
Ayniqsa, yo'lsozlarning say-harakatlari bilan pandemiya davrida ham keng va ravon yo'llar hamda yangi ko'priklarning barpo etilishi ham tadrijiy islohotlarning samarasi bo'lishi bilan birga, muborak dinimiz Islomda ham juda katta xayr-saxovat va savobli amallardan hisoblanadi.

Ma'lumki, inson vafot etganidan so'ng uning savob va gunoh amallari yoziladigan kitobi yopiladi. Ammo shunday savobli ishlar ham borki, ular mo'min-musulmon inson vafot etgandan keyin ham amallar kitobi yopilmasligiga, ayniqsa, savoblari uzluksiz yozilib turishiga, qabridagi hayoti ham chiroyli bo'lishiga asos bo'ladi. Mana shunday savobli ishlardan biri yo'l qurishdir.

Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Inson vafot etsa uchta amalining savobidan boshqa hammasi to'xtaydi. Ular – sadaqai joriya, foydali ilm va ota-ona haqqiga duo qiladigan solih farzand”, - deb marhamat qildilar.
Sadaqai joriya – oqib turadigan, ya'ni savobi mo'minga nafaqat bu dunyoda balki, qabrda ham qiyomatda ham manfaat berib turadigan go'zal ishlar majmuasidir. Jumladan, jamiyat uchun o'ta manfaatli bo'lgan yo'llar va ko'priklarni qurish va ta'mirlash, maktab-madrasa va shifoxona kabilarni barpo etish ishlari ham ulamolarimiz tomonidan sadaqai joriya toifasidagi savobli ishlar, deb e'tirof etilgan.
Shuningdek, bugungi kunda ta'mirtalab yo'llarga shag'al to'kish, ularni asfal'tlash ishlari bilan shug'ullanib, imkoniyati darajasida va savob izlagan kishilar uchun g'animat amallardir. Chunki bu amallar orqali insonga shu yo'ldan o'tuvchilarning har biriga etgan foyda va qulayliklar sababli ajr-savoblar to'xtovsiz amallar kitobiga yozilib turaveradi.

Yo'llar ellarni-ellarga, manzillarni-manzillarga tutashtiruvchi muhim vositadir. Davlatimiz tomonidan yo'l qurilishi sohasiga qaratilayotgan jiddiy e'tibor hududlarni obodonlashtirish, yo'lovchi va haydovchilarga birdek qulaylik yaratish, odamlarning mushkuli oson, turmush darajasi esa yanada farovon bo'lishiga xizmat qiladi, albatta.
Akmalxon AHMYeDOV,
O'zbekiston musulmonlari idorasi mutaxassisi
Shuncha mo‘jizalarni ko‘rib ham ba’zi odamlar iymon keltirmaydilar. Ayrimlarga dinga bo‘yin egish yoqmaydi. Hamma narsa o‘zining xohishicha bo‘lishini istaydi. Alloh taolo o‘rnatgan adolat hammaga ham yoqavermaydi.
Iymon keltirmaydiganlar boshqalarning haqqini tortib olish evaziga bo‘lsa-da, huzur qilib qolishni ma’qul ko‘radilar. Buning uchun esa o‘zlariga mos qonun-qoidalar o‘ylab topadilar. O‘zlariga barcha imtiyozlarni berib, qolganlardan tortib olishga harakat qiladilar. Buning uchun esa avvalo Allohning borligini inkor etishlari kerak bo‘ladi.
Ayrimlar ne’matlarga ko‘milib yashasalar ham ne’mat bergan Zotni unutadilar. Mol-dunyolari qayerdan, qanday keldi, bu haqida o‘ylab ham ko‘rmaydilar. Nafs balosi ko‘zlarini ko‘r qilib qo‘ygan bo‘ladi. Ular o‘zlariga ato qilingan ne’matlarning shukrini ado qilmaydilar, buni inkor etadilar.
Hamma narsaga o‘z kuchlari bilan erishganlarini, shuning uchun ham xohlagancha sarf qilishlarini aytib, aslida haqiqiy in’om qiluvchi bo‘lgan Allohni inkor etadilar. Ular moddiyatchi bo‘lsalar ham ularga aytadigan gapimiz bor: sizlar hech bir narsa o‘z-o‘zidan paydo bo‘lib qolmaydi deysizlar. Qo‘llaringizdagi mol-dunyoni o‘zingiz qo‘lga kiritganingizni aytasizlar. O‘z-o‘zidan mol-dunyo paydo bo‘lmaydi deysizlar. Lekin nega shu e’tiqodingiz butun borliqqa kelganda oqsaydi? Nega butun borliq ham o‘z-o‘zidan paydo bo‘lishi mumkin emasligini anglamaysizlar? Aksincha borliqni shunchaki tasodifan paydo bo‘lib qolgan deysizlar.
Bunday kimsalar boshlang‘ich moddadan butun olam yaralgan va rivojlangan deydilar. Biroq o‘sha moddani kim yaratganini, qaysi kuch uni harakatga keltirganini o‘ylab ham ko‘rmaydilar.
Undaylar ko‘z o‘ngida ilohiy mo‘jiza sodir bo‘lsa ham iymon keltirmaydilar. Hatto g‘arb mamlakatlarida bugungi kunda ilm-fan bilan dinni ajratish holatlari kuzatilmoqda. Buning sababi uzoq davom etgan nasroniylik dinining ilm-fan bilan chiqisha olmagani bo‘lishi ham mumkin.
Cherkovlar yaqin-yaqingacha odamlarni ilm-fandan to‘sib kelgan. Hatto yahudiylarning muqaddas kitobida kelishicha Odam alayhissalom yeb qo‘ygan meva ma’rifat daraxtining mevasi bo‘lib, undan yeyish jinoyat sanalgan. Ya’ni ilm-fan bilan shug‘ullanish ularda gunoh sanalgan. Biror ilmiy kashfiyot qilganga Allohning qahri keladi deb bilishgan.
Mana shunday qarashlar sabab cherkov va olimlar o‘rtasida uzoq davom etgan va hozirgacha ta’siri bilinib turadigan urushlar yuzaga kelgan. Yevropada o‘n beshinchi asrlarda yerning sharsimon ekanligini aytgan odamlarni tiriklayin yoqishga hukm qilingan.
Ammo, Islom dinida bunday emas. Odam alayhissalom jannatda shaytonning vasvasasi bilan taqiqlangan mevani yeb qo‘yganlar. Natijada u yerdan quvilganlar. Shayton hozir ham dunyo matohlarini insonlarga ziynatlab ko‘rsatadi.
Shayx Muhammad Mutavalli Sha’roviy rahimahullohning
"Allohning borligiga aqliy dalillar" kitobidan