Voqea – qiyomat nomlaridan biri. Voqea surasida qiyomat qoim bo‘lganda ro‘y beradigan hodisalar bayon etilgan, oxiratda bandalar oladigan mukofotlari, jannat ne’matlari, do‘zax ahlining azob-uqubatlari tafsiloti keltirilgan.
Ibn Asokir naql qilishicha, Abdulloh ibn Ma’sud roziyallohu anhu vafot etishi arafasida betob bo‘lib qoldi. Usmon ibn Affon roziyallohu anhumo uni ko‘rgani borib, hol-ahvol so‘radi:
– Nimadan shikoyating bor?
– Gunohlarimdan.
– Nimani xohlaysan?
– Parvardigorim rahmatini.
– Senga tabib buyuraymi?
– Tabib (ya’ni, Alloh) meni betob qildi.
– U holda senga sovg‘a-salom buyurtiraymi?
– Hojati yo‘q.
– Senga kerak bo‘lmasa, qizlaringga qoladi.
Ibn Mas’ud roziyallohu anhu bunga javoban bunday dedi:
– Qizlarim kambag‘al bo‘lib qolishlaridan qo‘rqyapsanmi? Men ularga har kecha Voqea surasini o‘qishni buyurganman. Chunki Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Kim har kecha Voqea surasini o‘qisa, zinhor qashshoqlikka uchramaydi”, deganlarini eshitganman.
Tunda Voqea surasini boshidan oxirigacha ixlos bilan o‘qigan odam qashshoqlik ko‘rmaydi: rizqi keng bo‘ladi, kasb-koriga baraka kiradi. Tajribada sinab ko‘rganlar buning haqiqat ekanini ta’kidlashgan.
Voqea surasi keng rizqqa sabab bo‘lishi haqida bundan boshqa rivoyatlar ham bor. Jumladan, Anas ibn Molik roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Voqea boylik surasidir. Uni (o‘zingiz) o‘qing, farzandlaringizga ham o‘rgating”, deganlar (Ibn Mardavayh rivoyati).
O‘MI matbuot xizmati
Gunohga sabab bo‘lmasa, otaonaning buyurganlarini albatta bajarish; ota-onaga muloyim so‘zlash; uyga kirganlarida, hurmatlari uchun o‘rnidan turish; har tong salom berish, uyqudan oldin xayrli tun tilash; mol-mulklarini saqlash; so‘ragan narsalarini berish; ulardan maslahat so‘rash; ota-ona haqiga duo va istig‘for aytish; ular mehmon kutishsa, yonlarida muntazir bo‘lib turish; ularning aytishlarini kutmay, ularni xursand qiladigan ishlarni bajarish; ularning huzurlarida ovozni baland ko‘tarmaslik; gaplarini bo‘lmaslik; izn berishmagan joyga bormaslik; uxlayotganlarida bezovta qilmaslik; ahli ayoli, farzandlarini ulardan ustun qo‘ymaslik; ota-ona xatoga yo‘l qo‘ysalar, bilmaslikka olish, darhol kechirib, unutish; kulgili gap bo‘lsa ham, ularning huzurlarida o‘zini tutish; ular yaxshi ko‘radigan taomni ilinish; ulardan oldin taomga qo‘l cho‘zmaslik; ularning oldilarida cho‘zilib yotmaslik, oyoq uzatmaslik; uyga ulardan oldin kirmaslik, oldilariga tushib yurmaslik; chaqirganlarida tezlik bilan javob berish; ularning hayotliklarida ham, vafot etganlaridan keyin ham do‘stlarini hurmat qilish; ota-onasining hurmatini qilmaydiganlar bilan do‘stlashmaslik; ularning haqlariga duo qilish; vafotlaridan keyin Allohning quyidagi kalomini ko‘p aytish: «Ey, Rabbim! Meni ular go‘daklik chog‘imda tarbiyalaganlaridek, Sen ham ularga rahm qilgin!» (Isro surasi, 24-oyat).
Ibrohimjon INOMOV tayyorladi.
“Islom nuri” gazetasining 2026 yil 10-sonidan
http://hidoyatuz.taplink.ws