Voqea – qiyomat nomlaridan biri. Voqea surasida qiyomat qoim bo‘lganda ro‘y beradigan hodisalar bayon etilgan, oxiratda bandalar oladigan mukofotlari, jannat ne’matlari, do‘zax ahlining azob-uqubatlari tafsiloti keltirilgan.
Ibn Asokir naql qilishicha, Abdulloh ibn Ma’sud roziyallohu anhu vafot etishi arafasida betob bo‘lib qoldi. Usmon ibn Affon roziyallohu anhumo uni ko‘rgani borib, hol-ahvol so‘radi:
– Nimadan shikoyating bor?
– Gunohlarimdan.
– Nimani xohlaysan?
– Parvardigorim rahmatini.
– Senga tabib buyuraymi?
– Tabib (ya’ni, Alloh) meni betob qildi.
– U holda senga sovg‘a-salom buyurtiraymi?
– Hojati yo‘q.
– Senga kerak bo‘lmasa, qizlaringga qoladi.
Ibn Mas’ud roziyallohu anhu bunga javoban bunday dedi:
– Qizlarim kambag‘al bo‘lib qolishlaridan qo‘rqyapsanmi? Men ularga har kecha Voqea surasini o‘qishni buyurganman. Chunki Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Kim har kecha Voqea surasini o‘qisa, zinhor qashshoqlikka uchramaydi”, deganlarini eshitganman.
Tunda Voqea surasini boshidan oxirigacha ixlos bilan o‘qigan odam qashshoqlik ko‘rmaydi: rizqi keng bo‘ladi, kasb-koriga baraka kiradi. Tajribada sinab ko‘rganlar buning haqiqat ekanini ta’kidlashgan.
Voqea surasi keng rizqqa sabab bo‘lishi haqida bundan boshqa rivoyatlar ham bor. Jumladan, Anas ibn Molik roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Voqea boylik surasidir. Uni (o‘zingiz) o‘qing, farzandlaringizga ham o‘rgating”, deganlar (Ibn Mardavayh rivoyati).
O‘MI matbuot xizmati
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV