Sayt test holatida ishlamoqda!
10 Avgust, 2026   |   27 Safar, 1448

Toshkent shahri
Tong
03:57
Quyosh
05:27
Peshin
12:30
Asr
17:25
Shom
19:33
Xufton
21:02
Bismillah
10 Avgust, 2026, 27 Safar, 1448

Ramazon – tarbiya mavsumi

04.05.2020   7315   11 min.
Ramazon – tarbiya mavsumi

Bismillahir rohmanir rohim. Muqaddas Islom dinimizning besh arkonidan biri bo‘lmish Ramazon ro‘zasi insoniyatni barkamollikka yetaklashda o‘ziga xos xususiyatlari bilan ajralib turadi. Inson ro‘zadorligi tufayli ham ruhiy, ham jismoniy poklikka erishadi, sabr qanoati yana ham ortadi va to‘rt buyuk ne’mat - moddiy, sihhiy, ma’naviy va axloqiy ne’matlar sohibiga aylanadi.

Bu qutlug‘ va barakotli oyda, inshoalloh gunohlar yuvilib, tavbalar, ixlos bilan qilingan duolar mustajob bo‘lg‘ay. Har bir ro‘zador bu oyda ruhan poklanib ezgu niyatlar qilmog‘i, axloq odobi ila boshqalarga ibrat ko‘rsatmog‘i, mehr-muruvvatli bo‘lmog‘i darkor. Toat ibodatlar, xayrli amallar, tutilayotgan ro‘zalar xolis Allohning roziligi uchun bo‘lmog‘i lozim. Shunda Parvardigor ularning evaziga ulkan ajpy savoblar ato aylashi muqarrar, inshoalloh.

Ma’lumki, har bir ibodat va amallarda bo‘lgani kabi ro‘zaning ham shartlari, farzlari va qonun-qoidalari mavjud. Tong sahardan shomgacha ro‘za tutish niyati bilan yeyish, ichishdan saqlanish ro‘zaning ado etilishi uchun zarur bo‘lgan farzlaridir. Lekin salafi solihinlar bulardan tashqari yana olti shartni ham tayin qilganlarki, bular ro‘zadorning ro‘zasini mukammal, benuqson va maqbul bo‘lishi shartlaridir.

Birinchisi - ko‘zni shariat man qilgan narsalarga qaratishdan saqlamoq. Xususan, nomahramlarga shahvat bilan qarash ham shular jumlasidandir. Alloh taolo Qur’oni karimda erkak va ayollarni o‘zlariga nomahram bo‘lgan kimsalarga qarashdan qaytargan: “(Ey, Muhammad!) Mo‘minlarga ayting, ko‘zlarini (nomahram ayollardan) quyi tutsinlar...”, “Mo‘minalarga ham ayting, ko‘zlarini (nomahram erkaklardan) quyi tutsinlar...” (Nur surasi, 30-31oyatlar). Ayniqsa, ro‘zador kishi bu narsaga katta ahamiyat berishi zarur. Aks holda ro‘zaning savobini ketkazib, mukammal bo‘lishiga putur yetkazadi. Shuningdek, noshar’iy o‘yin-kulgilar, behuda tomoshalar, ayniqsa, odob-axloqqa zid bo‘lgan ko‘rsatuv va filmlarni ko‘rishdan tiyilish lozim bo‘ladi. Payg‘ambarimiz sallollohu alayhi vasallam hadislarining birida: “Kiyomat kuni barcha ko‘zlar yig‘lab turadi. Ammo, Alloh harom qilgan narsalardan yumilgan ko‘z, Alloh yo‘lida bedor bo‘lgan ko‘z va Alloh taolodan qo‘rqib, pashshaning boshichalik yosh chiqargan ko‘z bundan mustasnodir”, - deb marhamat qilganlar.

Ikkinchisi - tilni behuda, yolg‘on, giybat va gunoh sanalmish turli xildagi gap so‘zlardan tiymoq. Demak, tilni shariat man qilgan so‘zlar uchun ishlatish ro‘zaning mukammal bo‘lishiga putur yetkazadi. Rasululloh sallallohu alayhi vasallam: “Kimki yolg‘on gapirishni va unga amal qilishni tark etmasa, uning faqat yeb ichishini tark qilishiga Alloh muhtoj emas”, - deganlar (Imom Buxoriy rivoyati). Hadislarda ikki ayol kishi birovlarni g‘iybat qilib, oxir-oqibat holdan toyib, Rasululloh sallallohu alayhi vasallamga odam yuborib og‘iz ochishga izn so‘raganlari, Rasululloh sallallohu alayhi vasallam esa ularga bir kosa berib, unga qayt qilishni buyurganlari, shunda ikkala ayol ham kosani to‘ldirib qon qusganlari va bu birovlarni g‘iybat qilganliklari sababli shunday bo‘lganligi haqidagi rivoyat ham ma’lumdir.

Uchinchisi - quloqni befoyda va bema’ni gap so‘zlarni eshitishdan saqlamoq. Zero, gapirish harom qilingan so‘zlarni eshitish ham haromdir. Alloh taolo Qur’oni karimda gapiruvchi bilan unga quloq soluvchi barobar ekanligini bayon qilib: “Alloh sizlarga Kitobda: “Allohning oyatlari inkor etilayotgani va mazax qilinayotganini eshitsangiz, to boshqa gapga o‘tmagunlaricha, ular bilan birga o‘tirmangiz!” – deb, (oyat) nozil qilgan edi. Albatta, sizlar unda (birga o‘tirganda), ular bilan (gunohda) tengsiz”, degan (Niso surasi, 140-oyat). Payg‘ambarimiz sallallohu alayhi vasallam: “G‘iybat qiluvchi bilan unga quloq solib o‘tiruvchi kishi gunohda sherikdirlar”, - deb marhamat qilganlar.

To‘rtinchisi - boshqa barcha a’zolarni ham gunohdan saqlamoq. Masalan, qo‘l bilan birovga ozor berish, oyoq bilan gunoh ishga borish va hokazo. Kunduzi ro‘za tutib, iftorda harom narsalar bilan og‘iz ochish, halol taomni ham haddan ortiq ko‘p yeyish kabilar ham shular jumlasidandir.

Beshinchisi - iftorda ko‘p ovqat yemaslik va kunduzi ko‘p uxlamaslik. Solihlar ushbularni ro‘zaga shart qilishlarida ko‘p hikmat bor. Zero, Alloh taolo ro‘zani insonga ochlikni his qilib turishi uchun mashru’ qilgandir. Kunduzi bir oz och yurib, iftordan keyin ko‘p ovqat yeyish birinchidan, ro‘zaning hikmatiga zid. Ikkinchidan, oshqozonga og‘irlik qilib, oqibatda inson salomatligiga salbiy ta’sir qilishi mumkin. Kunduzni uyqu bilan o‘tkazish ham ro‘zaning savobini ketkazadi. Chunki, ko‘p uxlash ham kishi umrini zoye o‘tkazishiga sabab bo‘ladi. Ramazon oyida savobli amallar bilan mashg‘ul bo‘lish o‘rniga, uni g‘aflatda o‘tkazish ham ayni nodonlikdir. Lekin, kechalarni bedor o‘tkazish niyatida kunduzi bir oz dam olsa zarari yo‘q.

Oltinchisi - iftordan keyin ro‘zasining qabul bo‘lgan, bo‘lmaganligini o‘ylab xavf (qo‘rqinch) va rajo (umid)da bo‘lmoq. Agar inson qilgan amalidan g‘ururlanib, tutgan ro‘zasidan maqtansa savobi bo‘lmaydi. Shuning uchun qilgan ibodati va tutgan ro‘zasida yo‘l qo‘ygan xato va kamchiliklari uchun istig‘for aytib, Alloh taologa yolvorib, uni O‘z dargohida qabul aylashini so‘rash lozim.

Yuqorida sanab o‘tilgan shartlarga rioya qilgan holda ado etilgan ro‘za mukammal ro‘zadir. Salafi solihlarning ro‘zalari ana shunday komil va go‘zal ro‘za edi.

Muborak Ramazon oyining avvali rahmat, o‘rtasi mag‘firat, oxiri – “itqun minanniyron”, ya’ni “do‘zaxdan ozod qilish kunlari” deb ataladi. Darhaqiqat, Allohning rahmatiga erishgan kishining gunohlari kechiriladi, gunohdan poklangan kishi esa, do‘zaxdan qutilib, jannatga doxil bo‘ladi. Qolaversa, Ramazon oyining yana bir fazilati shundan iboratki, Alloh taolo bu oyning ichiga “Qadr kechasi”ni yashirgan.

Bu muborak kechaning qadr deb nomlanishida ikki xil ma’no bor. Birinchisi, uning qadri baland, u muborak - ming oydan afzal kechadir. Ikkinchisi, bu kechada bandalarning kelasi yil qadr kechasigacha bo‘lgan taqdirlari lavhul mahfuzdan olinib, farishtalarga yozdiriladi. Bu haqda Qur’oni karimda shunday bayon qilingan: “Albatta, Biz uni (Qur’onni) muborak kechada nozil qildik. Darhaqiqat, Biz ogohlantiruvchidirmiz. U (muborak kechada) barcha hikmatli ishlar ajrim qilinur” (Duxon surasi, 3-4-oyat). Shuning uchun bu kechada, ibodat va duo bilan mashg‘ul bo‘lish alohida fazilatga ega. Rasululloh sallallohu alayhi vasallam bu haqda: “Har kim Qadr kechasida chin ixlos va imon bilan Alloh uchun bedor bo‘lib, ibodat qilsa, uning qilgan avvalgi barcha gunohlari kechiriladi”, - deb marhamat qilganlar (Muttafaqun alayh).

Ramazoni sharif Parvardigor bandalariga O‘z rahmat va barakotini nozil qiladigan oydir. Bu oyning ta’rifi va unda amalga oshirilishi lozim bo‘lgan ishlar haqida Rasululloh sallallohu alayhi vasallam bayon qilib, jumladan: “Bu xayr-ehson ulashiladigan oydir. Ramazon oyida mo‘minlarning rizqi ziyoda bo‘ladi. Kimki bu oyda ro‘zadorga iftorlik qilib bersa, uning gunohlari kechiriladi va do‘zaxdan ozod bo‘ladi. Shuningdek, unga ham ro‘zadorning savobidan hech qancha kam bo‘lmagan holda savob beriladi”, - deganlar. Shunda sahobalar: Ey, Rasululloh! Biz hammamiz ham ro‘zadorga iftorlik qilib bera olmaymiz-ku, - deyishdi. Shunda Rasululloh sallallohu alayhi vasallam ularning o‘ksik ko‘ngillarini ko‘tarib: “Alloh taolo bu savobni ro‘zadorga bir qultum sut yoki bir dona xurmo yoki bo‘lmasa bir ho‘plam suv bilan iftorlik qilib bergan kishiga ato etadi. Ammo, kimki ro‘zadorning qornini to‘ydirsa, Alloh taolo unga havzu kavsaridan bir qultum suv ichiradiki, u to jannatga kirguncha chanqoq nimaligini bilmaydi...” - deb marhamat qildilar (Imom Bayhaqiy rivoyati).

Demak, Ramazon oyi musulmonlarni xayru saxovatli bo‘lishga, bir-birlariga mehr-muruvvat ko‘rsatishga undaydigan oydir. Ibn Abbos raziyallohu anhu shunday deganlar: “Rasululloh sallallohu alayhi vasallam odamlarning eng saxiyrog‘i edilar. Ayniqsa, Ramazon oyida yanada saxiy bo‘lib ketar edilar. Tonggi sabo barchaga xush kayfiyat baxsh etgani kabi, Rasululloh sallallohu alayhi vasallamning saxovatlaridan ham barcha bahramand bo‘lar edi” (Muttafaqun alayh).

Mo‘min-musulmonlar Ramazon oyida ezgu amallarni ko‘proq qilishga oshiqishlari lozim bo‘ladi. Ezgu amallar deganda avvalo, chin ixlos e’tiqod, ibodatda bardavom bo‘lish, shuningdek, o‘zgalarga xayru saxovat ko‘rsatish va ularni sabr toqat ila ado etish tushuniladi. Ramazon oyida qilingan ezgu ishlarning savobi haqida Rasululloh sallallohu alayhi vasallam: “Kimda-kim Ramazon oyida biror-bir nafl amalni bajarsa, u farz amalni ado qilgan bilan teng bo‘ladi. Kimda kim bu oyda bir farz amalni bajarsa, yetmishga farz amalni ado qilgan bilan teng bo‘ladi”, - deganlar. Shunga ko‘ra zakot va nafl sadaqalarni Ramazon oyida ado etish juda fazilatlidir. Umar ibn Abdulaziz raziyallohu anhu: “Namoz senga jannatning yo‘lini ko‘rsatsa, ro‘za uning eshigiga olib boradi. Sadaqa esa seni ichkariga olib kiradi”, deganlar.

Alloh taolo ro‘zador kishilar uchun jannatda maxsus bir darbozani yaratib qo‘ygan bo‘lib, bu haqda Sahl ibn Sa’d raziyallohu anhu Rasululloh sallallohu alayhi vasallamdan shunday rivoyat qiladilar: “Albatta, jannatda bir darboza borki, u Rayyon deb ataladi. Qiyomat kuni undan faqat ro‘za tutganlargina kiradi, boshqa hech kim kirmaydi. “Ro‘za tutganlar qayerda?” - deyiladi. Shunda ular o‘rinlaridan turib o‘sha darbozadan jannatga kiradilar. Kirib bo‘lganlaridan so‘ng darboza yopiladi va boshqa hech kim kirolmaydi” (Muttafaqun alayh).

Ramazon ro‘zasining ahamiyati yana shundan iboratki, u tufayli biz o‘z nafsimizni tarbiya qilamiz, uni sabrga o‘rgatamiz, toat-ibodatda chiniqtiramiz. Chunki ro‘zada uchta xususiyat mavjudki, ana shu xususiyatlar tufayli ro‘zador mustahkam sabru qanoatga ega bo‘ladi. Birinchidan, ro‘za ibodatdir. To‘liq bir oy ro‘za tutish uchun kishiga katta sabr toqat kerak bo‘ladi. Ikkinchidan, ro‘zador tutgan ro‘zasi mukammal bo‘lishini istab katta-yu kichik gunohlardan o‘zini tiyishga to‘g‘ri keladi. Albatta, gunohlardan tiyilish uchun ham katta sabru qanoat talab qilinadi. Uchinchidan, ro‘za ibodati ochlik va tashnalik kabi qiyinchiliklarga sabr qilishni talab etadi. Ushbu talablarni mukammal bajargan nafs yomonliklardan yiroq, yaxshiliklar sari intiluvchan bo‘ladi, muhtojlarga mehr-muruvvat ko‘rsatishga, Alloh taologa itoat qilishga ko‘nikma hosil qiladi. Sabr haqida Hazrati Abu Hurayra raziyallohu anhu: “Kimga sabr qilish ne’mati ato qilingan bo‘lsa, u hech qachon savobdan mahrum qolmaydi. Chunki Alloh taolo Quroni karimda: “Albatta, sabr qiluvchilarga (oxiratda) mukofotlari behisob berilar”, - deb marhamat qilgan”, - deganlar.

Alloh taolo ulug‘ fazilatlarga ega bo‘lgan, rahmat va mag‘firat oyi bo‘lmish Ramazon oyini barchalarimizga muborak qilib, bu oyda qiladigan ibodatlarimizni mukammal ado etishga muyassar aylasin.

O‘zbekiston musulmonlari idorasi

raisining birinchi o‘rinbosari

Homidjon ISHMATBЕKOV

 

Boshqa maqolalar

JIHOD – QUROLLI TO‘QNASHUVMI YOKI NAFS ISLOHI? ASRIY TUSHUNCHANING BUGUNGI TALQINI

05.08.2026   10472   12 min.
JIHOD – QUROLLI TO‘QNASHUVMI YOKI NAFS ISLOHI? ASRIY TUSHUNCHANING BUGUNGI TALQINI

Dinimizning ko‘zga ko‘ringan barcha ulamolari “jihod” so‘ziga quyidagicha ta’rif berganlar:
“Jihod” so‘zi lug‘atda inson tomonidan barcha imkoniyatni ishga solib harakat qilish ma’nosini anglatadi.
Istilohda esa, dini, vatani, oilasi, obro‘si va moli himoyasi uchun shariat ruxsat bergan yo‘llar bilan amalga oshiriladigan kurash harakatlarini anglatadi.
Shundan kelib, musulmon odam jihod qilmoqchi bo‘lsa, o‘zining barcha kuch-quvvat, aql-zakovati va moddiy imkoniyatlarini Alloh yo‘lida, Uning dini uchun sarflashi kerak.
Ta’kidlash lozim, “jihod” so‘zi lug‘atda urush ma’nosini anglatmaydi. Urushni arab tilida boshqa so‘zlar bilan ifoda etiladi. Asosan, urush ma’nosini anglatish uchun arab tilida “qitol”, “harb” so‘zlari ishlatiladi.
Darsini o‘zlashtirish uchun barcha imkoniyatlarini ishga solib harakat qilayotgan tolibi ilm “mujtahid talaba” deb ataladi. Binobarin, uni ilmiy jihod qilmoqda desa bo‘ladi.
Shar’iy masalalarni yechishda bor imkonini ishga solib harakat qilgan ulkan olimlar ham “mujtahid” deb atalgan. Unday kishilar shar’iy ilmlarni ravnaq toptirish va tarqatishda jihod qilganlar.
Xulosa qilib aytganda, “jihod” so‘zining lug‘atdagi xususiyatidan kelib chiqib, jihodning turlari ko‘p va o‘shalarning ichida dushmanga qarshi joni, vatani va dinini saqlash uchun jon-jahdi bilan jang qilish ham jihod deyilgan.
Islomning dastlabki bosqichida mushriklar bilan aqidaviy tortishuv qilib turgan payg‘ambarimiz Muhammad alayhissalomga Alloh taolo Furqon surasida quyidagi xitobni qiladi: “Kofirlarga itoat etma! Ularga qarshi u(Qur’on) bilan katta jihod qil!”.
Demak, Qur’on bilan katta jihod qilingan. Bunda urush olib borish ma’nosi yo‘qligini anglash zarracha aqli bor odam uchun qiyin emas.
Islomda jihod ma’nosi, avvalo, urush emas, balki Allohning diniga so‘z bilan da’vat qilish ma’nosida yuzaga kelgan va bu ma’no shu mavzuda asos bo‘lib qolgan.
Imom Termiziy, Imom Ibn Hibbon va Imom Daylamiy rivoyat qilgan hadisi sharifda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Jihodning afzali Alloh taolo uchun havoi nafsingga qarshi jihod qilmog‘ingdir”, deganlar.
“Jome’ul ahodis” kitobida (J. 4. B. 741) keltirilgan hadisi sharifda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam:
قَدِمْتُمْ مِنْ خَيْرِ مَقْدَمٍ نَ الْجِهَادِ الْأَصْغَرِ إِلَى الْجِهَادِ الْأَكْبَرِ مُجَاهَدَةَ الْعَبْدِ هَوَاهُ
“Kichik jihoddan katta jihodga, bandaning havoi-nafsiga qarshi qiladigan jihodiga xush keldingiz!” deganlar.
Bundan insonning havoyi nafsi yo‘liga kirmaslik, uni yengib, shariatga muvofiq yashash uchun jon-jahdi ila qilgan harakati ham jihod ekani, jihod bo‘lganda ham afzal jihod ekani kelib chiqadi.
Imom Buxoriy va boshqa muhaddis olimlar rivoyat qilgan hadisi sharifda quyidagilar aytiladi:
جَاءَ رَجُلٌ إلى النبيِّ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ سْتَأْذِنُهُ في الجِهَادِ فَقالَ: أَحَيٌّ وَالِدَاكَ قالَ: نَعَمْ قالَ: فَفِيهِما فَجَاهِدْ
«Bir kishi Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning huzurlariga u zotdan jihodga izn so‘rab keldi. Shunda u zot unga:
“Ota-onang bormi?” dedilar.
“Ha”, dedi.
“Unday bo‘lsa, ikkovlari (xizmati)da jihod qil!” dedilar».
Demak, ota-onaning xizmatini qilish ham jihod bo‘lishi mumkin.
Qolaversa, Payg‘ambarimiz alayhissalom har doim ishlarni tinch yo‘li bilan hal qilishga chaqirganlar. U zot doimo mojaroli holatlarni chiroyli hikmat bilan isloh qilganlari va o‘rtada tinchlik o‘rnatganlari bilan mashhurdirlar. Payg‘ambarimiz alayhissalom doimo insonlarni ozor berishdan, boshqalarga zarar yetkazishdan qaytarganlar.
Musulmonning qoni va moli haromligi, ya’ni tajovuz qilish mumkin emasligi, joni daxlsizligi haqida quyidagilarni aytganlar:
فإنَّ دِمَاءَكُمْ وأَمْوَالَكُمْ وأَعْرَاضَكُمْ وأَبْشَارَكُمْ علَيْكُم حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَومِكُمْ هذا في شَهْرِكُمْ هذا في بَلَدِكُمْ هذا
“Zero, sizlarning qonlaringiz, mol-mulklaringiz va obro‘laringiz bir-biringizga xuddi ushbu (arafa) kuningiz, ushbu (Zulhijja) oyingiz va ushbu (Makkai mukarrama) shahringiz hurmati kabi hurmatlidir (ya’ni, o‘zganing qonini to‘kish, norozi qilib molini olish va obro‘sini to‘kish haromdir)” (Imom Muslim rivoyati).
Nafaqat, musulmonni balki, boshqa dindagi kishilarni ham nohaq o‘ldirish Islomda katta gunoh va og‘ir jinoyat hisoblanadi. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam aytadilar:
مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا لَمْ يَرَحْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ وَإِنَّ رِيحَهَا لَيُوجَد مِنْ مَسِيرَةِ أَرْبَعِينَ عَامًا
“Kim bir muohadni (musulmonlar bilan o‘rtalarida ahd bo‘lgan g‘ayridin kishini) nohaq o‘ldirsa, u jannatning hidini ham topolmaydi. Holbuki, uning hidi qirq yillik masofadan kelib turadi” (Imom Buxoriy rivoyati).
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam boshqa bir hadislarida:
الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللهُ عَنْهُ
“Tili va qo‘lidan boshqalar aziyat chekmagan kishi haqiqiy musulmondir. Alloh taolo qaytargan narsalardan chetlangan inson haqiqiy hijrat qiluvchidir”, deganlar (Imom Buxoriy rivoyati).
Boshqa bir hadisda esa bunday keladi:
عَنْ أُمِّ أَنَسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهَا أَنَّهَا قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللهِ أَوْصِنِي قَالَ اُهْجُرِي الْمَعَاصِي فَإِنَّهَا أَفْضَلُ الْهِجْرَةِ وَحَافِظِي عَلَى الْفَرَائِضِ فَإِنَّهُ أَفْضَلُ الْجِهَادِ وَأَكْثِرِي مِنْ ذِكْرِ اللهِ فَإِنَّكِ لَا تَأْتِينَ لِلَّهِ بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ كَثْرَةِ ذِكْرِهِ.
“Ummu Anas roziyallohu anho Rasululloh sollallohu alayhi vasallamdan nasihat qilishni so‘raydilar. Shunda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: Gunohlardan tiyilgin, o‘sha hijratning eng kattasidir. Farzlarga rioya qilgin, o‘sha jihodning eng afzalidir. Zikrni ko‘paytirgin, Qiyomat kuni Alloh taoloning huzuriga borganingda unga eng mahbub amal shu bo‘ladi”, deyilgan (Imom Tabaroniy rivoyati).
Mashhur alloma Muhammad Said Ramazon Butiy rahimahulloh “jihod”ni noto‘g‘ri talqin qiladiganlarga raddiya sifatida yozgan “al-Jihod fil Islom” nomli kitobida bunday degan: “Men bu asrda ba’zi bir doiralar nazdida yangi Islom tug‘ilayotganini mulohaza qilmoqdaman. U Allohning huzuridan vahiy bo‘lib tushmaydi. Lekin ba’zi odamlarning fikrlari va mijozlaridan kelib chiqadi. Uning hukmlari shar’iy dalillar hukmi ila birlashmaydi va shar’iy hujjatlarga bo‘ysunmaydi. U faqat ba’zi shaxs va jamoalarning taassubidan yoki shahvatu havoyi nafsidan kelib chiqadi”.
Jang asosida olib boriladigan jihod ikki qismdan iborat:
1. Talab jihodi – farzi kifoya. U hozir yo‘qligiga ulamolar ittifoq qilishgan. Chunki hozirda davlatlar o‘rtasida o‘zaro tinchlik bitimi mavjud bo‘lib, urushmaslikka kelishilgan.
2. Mudofaa jihodi – farzi ayn. U dushmanlar musulmonlar yashaydigan yurtga urush qilib, bostirib kirsa, himoya uchun farz bo‘ladi.
Ma’lumki, jihodning o‘ziga yarasha qoidalari bor. Birinchidan, jihodga safarbar qilish uchun “Xalifa” bo‘lishi lozim. Vaholanki, xalifalik masalasi tarixda qolgani barchaga ma’lum.
Qolaversa, jihod joriy bo‘lishi uchun ummatning ijmosi ham talab etiladi. Bular chaqirayotgan “jihod”ga Islom ummatining deyarli barchasi qarshi ekani kundek ravshan.
Demak, hozirgi kunda mazkur ko‘rinishdagi jihodga chaqirayotganlarning chaqiriqlari hech qanday asosga ega emasligini anglab olmoq lozim bo‘ladi. Zero, men jihod qilaman deb o‘zga yurtlarda begunoh insonlarga qarshi qurol ko‘tarib, ularning tinchligiga raxna solib, qotillik qilayotgan yoki o‘zi o‘lsa, shahid emas, balki johiliyat o‘limida o‘lib ketish ehtimoli mavjud.
Bugungi kunda jihodga targ‘ib qilayotgan guruhlar qaysi siyosiy kuchlarga xizmat qilayotganlarini o‘zlari ham bilmaydi. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim noma’lum bayroq ostida jang qilsa va bu yo‘lda o‘ldirilsa, demak, u johiliyat o‘limini topibdi”, deganlar.
Kim noma’lum bayroq ostida, u bayroq kimning qo‘lida ekanini, uning maqsadi qandayligini bilmagan holda jang qilsa va shu yo‘lda o‘lsa, u johiliyatda o‘lgandek bo‘ladi.
Dinimiz hatto urush ostida bo‘lgan va dushman yerida yashagan, lekin jangovorlik sifatiga ega bo‘lmagan insonlarning o‘ldirilishiga ham ruxsat bermaydi. Jihodga chaqirayotganlarning aksariyati xalqi musulmon bo‘lgan o‘lkalarda begunoh insonlar o‘ldirilayotgan, nishonga olinayotgan hujumlarga shar’an ruxsat ko‘zi bilan qarashi juda achinarlidir.
Niso surasida bir mo‘min kishini qasddan o‘ldirganlar jahannam azobiga duchor bo‘lishi xabar berilgan.
﴿وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا﴾
“Kim bir mo‘minni qasdan o‘ldirsa, uning jazosi jahannamdir. Unda abadiy qolur. Unga Allohning g‘azabi va la’nati yog‘ilur. Va Alloh unga ulkan azobni tayyorlagandir” (Niso surasi, 93-oyat).
Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Dunyoning yo‘q bo‘lib ketishi Alloh nazdida bir mo‘minning nohaq o‘ldirilishidan ko‘ra yengilroqdir” deb bu jinoyatning oqibati qanchalik yomon ekaniga ishora qilganlar (Ibn Moja rivoyati).
Buzg‘unchi toifalar o‘zlariga tegishli veb-sahifa va ijtimoiy tarmoqlarda “shahidlik”, “jihod”, “hijrat”, “takfir”, “xalifalik” kabi tushunchalarni buzib talqin qilishi natijasida ayrim yoshlarni o‘zlarining tuzoqlariga ilintirishga muvaffaq bo‘layotgani achinarli hol, albatta.
Muhammad Said Ramazon Butiy rahimahulloh aynan nizoli hududlarning ichida bo‘lgan va terrorchilar xususida bunday degan: «Ular bir vaqtning o‘zida biror aybi yo‘q musulmonlarni kechasi bo‘g‘izlab ketishni “shariat ruxsat bergan ish” deydilar. Ular oddiy yo‘lovchilar to‘la samolyotni ichidagi aybsiz insonlar bilan qo‘shib portlatib yuborishni ham “shariatda bor ish” deydilar. Har kim ko‘zlarini yumib, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam bugun oramizda yuribdilar, deb xayol qilsin. U zot shunday razil ishlarga rozi bo‘larmidilar?!».
Dinimizda begunoh insonning qonini to‘kish buzg‘unchilikning eng qabihi, katta qabohat hisoblanadi. Islom hatto chumoliga ham ozor berishdan qaytaradi. Bunday vahshiylikni qilayotganlar dindorlik haqida qancha lof urmasin, qilgan yovuzliklari bu da’volari soxta ekanini fosh etmoqda.
Ba’zi olimlar jihodni uch turga bo‘ladilar:
1. Badan bilan, ya’ni har qanday harbiy vositalar bilan vatan, millat-din va xalq himoyasi uchun kofir-dushmanlarga qarshi jihod qilinadi. Bu jihodni faqat davlat rahbarlarigina amalga oshiradi, boshqarib boradi. Hozir, ming afsuski, ko‘plab musulmonlar jihod deganda faqat shu – davlat zimmasidagi vazifani tushunadi, xolos.
2. Ommaviy axborot vositalari oroqali Islomni insoniyatga yetkazish. Bu tur jihodni ulamolar qiladilar. Ulamolardan mahrum zamonlarda yashagan oddiy musulmonlarning, missionerlar va bid’at ahlining hujumlaridan himoyalanish uchun avval yashab o‘tgan ahli sunna olimlarining asarlarini, nasihatlarini kitoblar orqali, ommaviy axborot vositalari va nashrlar orqali butun dunyoga tarqatishlari, eshittirishlari kerak.
Islomning ichki va tashqi dushmanlarining buzg‘unchi, yolg‘on va soxta tashviqotlariga qarshi kurashishda ahli sunna val jamoa olimlari e’tirof etgan dinning sof ta’limotini yoyishdagi uslub bugungi kunda ham dolzarb hisoblanadi.
3. Duo bilan qilinadigan jihod. Bu jihod umumiy tarzda barcha musulmonlarga hamisha farzi ayndir. Yuqorida keltirilgan jihod turlari farzi kifoyadir. Shu uchinchi jihodga beparvo bo‘lish katta gunohdir.
Jihod – inqilob qilish, amirlarga, boshliqlarga qarshi chiqish va isyon qilish, buzish, sindirish-qiyratish, portlatish va vayron qilish degani emas. Bunday harakatlar fitna bo‘lib, Islom va boshqa musulmonlar uchun kulfat keltiradi. Musulmonlarning ezilishiga, hibsga tushishiga va din, iymon ilmlarining taqiqlanishiga yo‘l ochadi.


O‘tkirbek Sobirov
O‘zbekiston musulmonlari idorasi mas’ul xodimi
Toshkent islom instituti o‘qituvchisi