Abu Hurayra va Anas ibn Molik (roziyallohu anhumo) lar rivoyat qiladilar: “Kunlardan bir kuni Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam) minbarga ko‘tarildilar-da, “Omin” dedilar. Keyin ikkinchisiga ko‘tarildilar-da, “Omin” dedilar. So‘ng tik turdilar-da, “Omin” dedilar. Ushbu holatdan taajjublangan ul zotning sahobalari “Nima uchun “Omin” dedingiz “Ey Allohning Rasuli?” – deb savol qilishdi. Shunda Muhammad (sollallohu alayhi vasallam): “Hozir mening huzurimga Jabroil alayhis salom kelib menga “Ey Muhammad! (sollallohu alayhi vasallam) Sizning ismingiz zikr qilinganda;
Kimki sizga salovat va salom aytmasa, uni burni yerga ishqalansin”– dedi, men “Omin” dedim.
Kimki ota-onasi yoki ulardan birini tiriklik chog‘ida xizmatlarini qilib roziligini topa olmasa va jannatni qo‘lga kirita olmasa, uni ham burni yerga ishqalansin”– dedi, men “Omin” dedim.
Kimki ramazon oyini topsa-yu, bu oyda o‘z gunohlaridan mag‘firat qilinmasa, uni ham burni yerga ishqalansin”– deb duo qildi, men “Omin” – deb javob qildim degan ekanlar (Buxoriy va Termiziy rivoyati)
“Burni yerga ishqalansin”, degan so‘z arab tilida “xor bo‘lsin, yuztuban bo‘lsin degan ma’noda ishlatiladi.
Demak, Ramazon oyidan unumli foydalana olmagan va unda gunohlaridan forig‘ bo‘la olmagan kishining qiyomat kunida holiga voy ekan.
Sharh.Ushbu hadisning sharhiga e’tibor qaratadigan bo‘lsak, unda har bir inson bajarishi lozim bo‘lgan uchta ulug‘ amal haqida so‘z bormoqda.
Birinchisi, Muhammad (sollallohu alayhi vasallam) ga salovat va salom aytishlikning fazilati haqida bo‘lib, Alloh taolo Qur’oni karimning quyidagi oyatida shunday marhamat qiladi: ”Albatta Alloh va uning farishtalari Payg‘ambarga salovat ayturlar. Ey iymon keltirgan bandalar! Sizlar ham unga salovat va salom aytinglar” (Ahzob,56).
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qilgan hadisda Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam): ”Kimki menga bir marta salovat aytsa, Alloh unga o‘n marta salovat aytadi”, dedilar (Buxoriy rivoyati)
Demak, har bir inson Payg‘ambarimizning muborak Muhammad ismlarini eshitganida “Sollallohu alayhi vasallam” deb ul zotning haqlariga salovat va salom aytishligi shariatimizdagi lozim bo‘lgan amallardan biri hisoblanadi.
Ikkinchisi, ota-onaga yaxshilik qilish va ularning rizoligini topishlik borasida bo‘lib, Alloh taolo Qur’oni karimda shunday marhamat qiladi:
”Robbingiz uning o‘zigagina ibodat qilishga va ota-onaga yaxshilik qilishlikka buyurdi”(Isro,23).
Ibn Abbos (roziyallohu anhu) rivoyat qilgan hadisda Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam): ”Qaysi bir mo‘min bandaning ota-onasi musulmon holatida barhayot bo‘lsa, u banda uchun Alloh jannatning ikki eshigini ochib qo‘yadi. Ulardan biri hayot bo‘lsa, bir eshigini ochib qo‘yadi. Agar otasi yoki onasi o‘z farzandidan g‘azablanadigan bo‘lsa, toki ular rozi bo‘lmagunicha Alloh bu farzanddan rozi bo‘lmaydi. Sahobalar savol qildilar: ”Agar ota-ona zulm qilsa-chi? Zulm qilgan bo‘lsa ham”, deb javob qildilar (Buxoriyrivoyati)
Demak, qalbida iymoni mustahkam bo‘lgan har bir banda uchun ota-onasini rizoligini topishlik dinimizda Allohning rizoligini topish bilan barobar bo‘lar ekan.
Uchinchisi, ramazon oyining fazilati va ro‘za tutishning ajru-savobi naqadar ulug‘ ekanligi haqidadir. Alloh taolo Qur’oni karimda shunday marhamat qiladi: “Ey iymon keltirganlar, sizdan avvalgilarga farz qilinganidek, sizlarga ham ro‘za farz qilindi, shoyadki, taqvo qilsangiz” (Baqara,183). Ushbu oyatdan ma’lum bo‘ladiki ro‘za tutmoqlik Odam (alayhi salom) dan to Muhammad (sollallohu alayhi vasallam) davrlarigacha yashab o‘tgan barcha Payg‘ambar va ular orqali jamiiki bashariyat ahliga farz qilingan.
Darhaqiqat, ramazon oyi mo‘minlar uchun rahmat va mag‘firat oyi bo‘lib, ushbu oyni g‘animat bilish va undan samarali foydalana olishlik biz bandalar uchun lozim amallardan biri sanaladi.
Zero, ramazon cheksiz fazilatlarga ega bo‘lgan ulug‘ bir oy bo‘lib, ularning ba’zi-birlarini quyida zikr qilib o‘tamiz:
Alloh taolo kirib kelayotgan ramazon oyini barchamizga muborakbod etsin. Bu oyda qiladigan barcha solih amallarimizni o‘z dargohida husni qabul aylab, ramazon oyining barokoti, hamda duolarimizni sharofatidan elu-yurtimizni va barcha musulmon ahlini har xil kasallik va fitnalardan o‘z panohida asrasin.
Abror ALIMOV,
Toshkent shahar “Huvaydo”
jome masjidi imom-xatibi
Insoniyat tarixida ayrim makonlar borki, ular faqat geografik nuqta emas, balki ruhiy tarbiya va ma’naviy uyg‘onish markazi hisoblanadi. Ana shunday muqaddas maskanlarning eng ulug‘i – Masjidul harom va uving qalbi bo‘lgan Ka’bai muazzamadir. Millionlab musulmonlar har yili turli millat, til va madaniyatdan qat’i nazar, bir maqsad – Alloh taoloning roziligiga erishish uchun ushbu muborak joyga yo‘l oladilar. Haj – Islomning beshinchi rukni bo‘lib, u oddiy sayohat yoki rasmiy marosim emas. Haj insonning qalbini poklaydigan, nafsini tarbiyalaydigan, uni yanada mas’uliyatli va taqvodor shaxsga aylantiradigan buyuk ibodatdir. Aslida, haqiqiy haj – insonning ichki dunyosini o‘zgartiruvchi hajdir.
Qur’oni karimda Alloh taolo shunday marhamat qiladi: «Albatta, odamlar (ibodati) uchun qurilgan birinchi uy Bakkada (Makkada) muborak va olamlar uchun hidoyat (manbai) bo‘lgan (Ka’ba)dir» (Oli Imron surasi, 96-oyat). Ushbu muborak oyat Ka’batullohning insoniyat tarixidagi yuksak o‘rnini ko‘rsatadi. U nafaqat musulmonlarning qiblasi, balki tavhid ramzi hamdir. Yer yuzida turli sivilizatsiyalar paydo bo‘lib, yo‘qolib ketgan bo‘lsa-da, Ka’ba asrlar davomida insoniyatni yagona Robbga ibodat qilishga chaqirib kelmoqda.
Tarixiy manbalarda Ka’baning bir necha bor qayta ta’mirlangani zikr qilinadi. Odam alayhissalomdan tortib, Ibrohim va Ismoil alayhissalomlargacha, hatto Quraysh qabilasi va Abdulloh ibn Zubayr roziyallohu anhular davrigacha uning qayta qurilgani haqida rivoyatlar keltirilgan. Bu holat Ka’baning insoniyat ongida nechog‘li muqaddas o‘rin tutishini anglatadi.
Ko‘pchilik hajni faqatgina farz amalini ado qilib qo‘yish deb tushunadi. Aslida esa haj – insonning axloqiy va ma’naviy kamolotini sinovdan o‘tkazadigan ulkan maktabdir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam marhamat qilganlar: «Mabrur hajning mukofoti faqat jannatdir» (Muttafaqun alayh). Lekin har qanday haj ham «mabrur» (qabul bo‘lgan) bo‘lavermaydi. Ulamolar mabrur hajni — xolis niyat bilan, halol moldan, gunoh, riyo va xo‘jako‘rsinlikdan uzoq holda ado etilgan ibodat deb ta’riflaydilar. Demak, hajdan maqsad faqat Ka’bani ko‘rish yoki el qatori «hoji» degan nom olish emas. Balki insonning ichki dunyosi o‘zgarishi, gunohlardan chin dildan tavba qilishi va hayotini yangi, pok bosqichdan boshlashi muhimdir.
Bilishimiz kerak bo‘lgan eng muhim masalalardan biri — hajga ketishdan avval chin dunyodan tavba qilish va odamlar haqini ado etishdir. Zero, zimmasida qarzi yoki o‘zganing haqi bo‘lgan inson haj qilishdan avval ularni egalariga qaytarishi lozim. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam bu borada shunday deganlar: «Boy (qodir) kishining qarzini bermay paysalga solishi zulmdir» (Imom Buxoriy rivoyati). Afsuski, bugungi kunda ayrimlar hajni obro‘, tijorat yoki ijtimoiy maqom vositasiga aylantirib yubormoqda. Islom shariatida pora, tanish-bilishchilik yoki nohaq yo‘llar bilan hajga borish qattiq qoralanadi. Bunday yo‘llar ibodatning ruhiy mohiyatini butunlay yo‘qqa chiqaradi. Islomda ibodatning qabul bo‘lishi uchun uning tashqi dabdabasi emas, balki ixlos, taqvo va halollik asos qilib olinadi.
Haqiqiy hoji hajdan qaytgach, uning xulqida, oilaviy va ijtimoiy hayotida ijobiy o‘zgarishlar sezilishi kerak. Ulug‘ tobein Hasan Basriy rahmatullohi alayh aytadilar: «Mabrur haj — insonning hajdan dunyoga befarq (zohid), oxiratga esa rag‘batli holda qaytishidir». Agar inson tabarruk safardan qaytganidan keyin ham g‘iybat, takabburlik, manmanlik, tarozidan urish va nohaqlikni tark etmasa, u hajning haqiqiy mazmun-mohiyatini anglab yetmagan bo‘ladi. Haj musulmon kishiga sabrni, tartib-intizomni, kamtarlik va birodarlikni o‘rgatadi. Ehromga kirgan paytda boy bilan kambag‘al, rahbar bilan oddiy ishchi bir xil kiyimda, yonma-yon turadi. Bu esa insonlar o‘rtasidagi barcha sun’iy farqlarni yo‘qotib, Alloh huzuridagi haqiqiy tenglik g‘oyasini namoyon etadi.
Hazrati Umar roziyallohu anhu Hajarul asvadni o‘payotib, tarixga muhrlangan ushbu so‘zlarni aytgan edilar: «Sen faqat bir toshsan, na foyda va na zarar yetkaza olasan. Agar Rasululloh sollallohu alayhi vasallam seni o‘pganlarini ko‘rmaganimda, seni aslo o‘pmas edim». Bu teran fikr Islomda ibodatlar faqatgina sof aqida va sunnatga asoslanishini ko‘rsatadi. Musulmon kishi Hajarul asvadni qandaydir sehrli kuch deb emas, balki Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning sunnatlariga bo‘lgan cheksiz muhabbat va ehtirom ramzi sifatida ziyorat qiladi.
Haj — musulmon ummatining eng buyuk ma’naviy qurultoyidir. U insonni tashqi jihatdan emas, balki ichki olamini tubdan o‘zgartirish uchun farz qilingan. Haqiqiy haj insonni kamtar, halol, mas’uliyatli va taqvodor qiladi. Bugun musulmon jamiyatimizda hajning faqat tashqi rasmiyatchiligiga emas, balki uning ma’naviy-ruhiy mohiyatiga ko‘proq e’tibor berishimiz zarur. Chunki Ka’bani shunchaki ko‘z bilan ko‘rishdan ham muhimrog‘i — qalb ko‘zini ochish va uni poklashdir. Haqiqiy mabrur haj esa insonni gunohlardan uzoqlashtirib, Yaratuvchisiga yaqinlashtiradi.
Jamol Mavlonov,
Buxoro shahridagi «Masjidi Kalon» jome masjidi imom-xatibi