Alloh taolo bizning baxtiyor, qulay yashashimiz uchun tayyorlab, jihozlab bergan bu sayyorani ifloslantirmasligimiz, unda buzg‘unchilik qilmasligimiz yoki unga nisbatan yomon muomalada bo‘lmasligimiz lozim. Aks holda yerdagi buzg‘unchilik, tabiatni asramaslik dahshatli falokatlarga olib keladi. Darhaqiqat, bugungi kunda sayyoramizda bo‘layotgan ko‘plab falokatlarni ko‘rib turibmiz. Masalan, suvlarning ifloslanishi, haroratning ko‘tarilishi, atmosferaga turli zaharli gazlarning ko‘p miqdorda chiqarilishi va hokazo. Oldinlari bu kabi noxush olatlar kuzatilmagan edi. Alloh taolo Qur’oni Karimda shunday marhamat qiladi:
وَلاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفاً وَطَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللّهِ قَرِيبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِينَ
“Va isloh qilingandan keyin yer yuzida fasod qilmang va Undan qo‘rqib tama’ ila duo qiling. Albatta, Allohning rahmati yaxshilik qiluvchilarga yaqindir” (A’rof surasi, 56-oyat).
Alloh taolo Yerni biz bandalari uchun yashashga yaroqli qilib qo‘ydi. Yer ilk yaratilayotgan paytda yashashga yaroqli emasdi. Balki u gazsimon holda edi. Keyin Robbimiz Yerni yaratib, uning havosini musaffo, suvlarini chuchuk, tog‘larini qoziq, bosimlarini inson tanasiga moslab qo‘ydi.
Tadqiqotchi Fransiska de Shatel shunday deydi: “Muhammad sollallohu alayhi vasallam tabiatni muhofaza qilish fanining yetakchilaridandir. Chunki biz u kishining hadislariga yaxshilab e’tibor bersak, bu sohaga oid tadbirlar haqida so‘z yuritilganini, u zot tabiatni asrashga qattiq chorlaganlarini ko‘ramiz. Balki u kishi o‘z zamonida egologiyani asrab-avaylashda peshqadam bo‘lganlar. Ha, u zot tabiatni asrash, uni to‘g‘ri tarzda rivojlantirish, tabiat resurslaridan oqilona foydalanish borasida yetakchi, inson va tabiat o‘rtasidagi muvozanatni saqlashga intiluvchilardan edilar. U zot inson hayotini tabiat bilan uyg‘un shaklda tartibga solish bo‘yicha ajoyib ko‘rsatmalarni taqdim etganlar”.
Darhaqiqat, Nabiy sollallohu alayihi vasallam bizga yo‘llarni, ko‘chalarni ozoda tutish, yo‘ldan aziyat beruvchi narsalarni olib tashlashga buyurib, bu ish sadaqaning bir turi ekanligini ta’kidlaganlar. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam Imom Buxoriy va Imom Muslim rivoyat qilgan hadisda shunday deganlar: “Yo‘ldan aziyat beruvchi narsaning olib tashlashing ham sadaqadir”.
Aytish mumkinki, Nabiy sollallohu alayhi vasallam payg‘ambar etib yuborilgan davr insoniyat aqlini qamragan johiliyat zamoni edi. Odamlar hayvonlarga qiymatsiz, his-tuyg‘usiz maxluqlar deb qarashardi. Lekin Nabiy sollallohu alayhi vasallam mo‘minlarni o‘sha hayvonlarga e’tiborli bo‘lishga chaqirdilar, shunga buyurdilar. Hatto mushuklarni yaxshi ko‘radigan, ularga mehr ko‘rsatadigan sahobaning bu ishini qo‘llab, taqdirlab, uni “Abu Hurayra” (mushuk otasi) deb nomlaganlar. Shuning uchun ham bu Payg‘ambar butun olamlarga rahmat bo‘lishga haqlidirlar:
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ
“Biz seni faqat olamlarga rahmat qilib yubordik” (Anbiyo surasi, 107-oyat).
Qur’oni Karimda bundan o‘n to‘rt asr oldin o‘simliklar zikr qilinib, “karamli” deya vasf etilgan. Alloh taolo shunday marhamat qilgan:
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
“Ular yerga qaramaydilarmi?! Biz unda go‘zal navlardan qanchalarini undirib qo‘yibmiz” (Shuaro surasi, 7-oyat).
Alloh taolo boshqa bir oyatda bunday degan:
وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
“Va osmondan suv tushirib, u bilan un(yer yuzi)da turli go‘zal va foydali juftlarni o‘stirib qo‘ydik”. (Oyatda “o‘simliklarni o‘stirib qo‘ydik”, deyilmasdan, “karamli (go‘zal va foydali) juftlarni o‘stirib qo‘ydik”, deb aytilmoqda. Bu yerda, avvalo, o‘simliklardagi go‘zallik va foydaga ishora qilinyapti, qolaversa, ular juft bo‘lishi ham bildirib qo‘yilyapti. Allohning kitobida o‘n besh asr ilgari zikr etilgan bu haqiqatga ilm yaqindagina yetdi. Har bir o‘simlikda erkak va urg‘ochi xo‘jayralar bo‘lib, ular bir-biri bilan chatishgandagina meva hosil bo‘lishi endi tushunib yetildi. O‘simliklarni bunday qilib yaratishga faqat Alloh qodirdir.) (Luqmon surasi, 10-oyat).
Yana tadqiqotchining fikrlariga e’tibor qarataylik: “Muhammad sollallohu alayhi vasallam atrof-muhitga, xususan, yerga ko‘p ahamiyat qaratardilar. Tuproqni poklovchi deb e’lon qilgan edilar. Darhaqiqat, bugun olimlar tuproq tarkibida zararli bakteriyalarni o‘ldiradigan moddalar borligini ta’kidlashmoqda”.
Payg‘ambarimiz sollalohu alayhi vasallam bir muborak hadisda: “Men uchun yerning hammasi sajda qiladigan joy va poklovchi qilib berildi” deganlar. Bu hadisda tuproqning pokligiga, uni muhofaza qilish zarurligiga ajoyib tarzda ishora qilinmoqda. Chunki mo‘min-musulmon odam tuproq ustida namoz o‘qiydi. Shu bois uni iflos qilmaslik lozimdir.
Ibn Abbos roziyallohu anhumodan rivoyat qilingan hadisda Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam qo‘yini yerga yotqizib, oyog‘ini uning yuziga qo‘yib olib, pichog‘ini o‘tkirlayotgan kishini bu ishdan qaytarib, shunday deganlar: “Shu ishni oldin qilsang bo‘lmaydimi? Uni ikki marta o‘ldirishni xohlaysanmi?!” Tabaroniy, Bayhaqiy va boshqalar rivoyat qilishgan. Mana shunday mehribon Payg‘ambar ehtirom qilishga haqli emasmilar?
Yana bir hadisda u zot alayhissalom bunday deganlar: “Albatta, Alloh har bir narsada yaxshilik qilishni yozgan. Agar (hayvonni) o‘ldirmoqchi bo‘lsangiz, yaxshilab o‘ldiringlar. Agar (hayvonni) so‘ymoqchi bo‘lsangiz, yaxshilab so‘yinglar. Sizlardan biringiz tig‘ini o‘tkirlab olsin, so‘yayotgan hayvonini rohatlantirsin!” Muslim rivoyati.
U zot alayhissalom tahorat qilayotgan buyuk sahobalardan birini suvni isrof qilishdan qaytarib shunday deganlar: “Agar oqib turgan daryo labida bo‘lsang ham (suvni isrof qilma!)” Imom Ahmad rivoyatlari. Nabiy sollallohu alayhi vasallam barcha ishda ummatlarini isrofdan qaytarib, xususan, suvni isrof qilmaslikni ko‘p ta’kidlaganlar. Bugungi kundagi suvning ozligi, qurg‘oqchilik kabi falokatlarning sababi suvni isrof qilinganidir.
Alloh taolo Qur’oni Karimda shunday marhamat qilgan:
وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِي الأَرْضِ وَلاَ طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلاَّ أُمَمٌ أَمْثَالُكُم مَّا فَرَّطْنَا فِي الكِتَابِ مِن شَيْءٍ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ
“Yer yuzidagi yuruvchi har bir jonzot va ikki qanoti ila uchuvchi qush borki, hammasi siz kabi ummatlardir. Kitobga hech narsani qo‘ymay yozganmiz. So‘ngra Robbilariga jamlanurlar”. (Oyati karimada yerdagi va osmondagi jonzotlar ham, insonlar kabi, ummatlar ekani ta’kidlanmoqda. Ya’ni, ularning hayotlarida ham tirikchilik, oila, tug‘ish, ko‘payish singari insonlarga xos ishlarda o‘xshash jihatlar bor. Ularni kim bunday qilib yaratdi? Ulamolar misol qilib ko‘pincha asalari va chumolini keltiradilar. Mutaxassislarning fikri bilan tanishgan odam bu ikki ummatning jamoa hayoti Allohning qudratidan ekanligiga tan bermay iloji yo‘q.) (An’om surasi, 38-oyat).
Mana shu oyatda aytilganidek, har bir inson hayvonlarni alohida ummat ekanini his qilsa, ularga yomon muomala qilmaydigan, balki mehr ko‘rsatadigan bo‘ladi.
Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi, albatta, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam shunday marhamat qildilar: “Birortangiz oqmay turadigan, keyinchalik unda g‘usl qiladigan suvga zinhor bavl qilmasin”. Buxoriy rivoyat qilgan.
Mana shunday ajoyib tavsiyadan keyin bu ulug‘ Payg‘ambar atrof-muhit muhofazasida yetkachi bo‘lishga haqli emasmilar?!
“Bir xotin urg‘ochi mushukni ochlikda saqlab o‘ldirgani uchun do‘zaxga tushdi. Xudo bilsin, bu mushukni qamab qo‘yganingda na taom va na suv bermading yoki yerdagi hasharotlardan tutib yemog‘i uchun o‘z holiga qo‘ymading, deb azoblansa kerak”, deb marhamat qilganlar (Imom Buxoriy rivoyati).
Bu hadisda mushuk misolida hayvonlarga ozor bermaslik, ularni qiynamaslik, ularning o‘limiga sabab bo‘lmaslik, ularga mehribon bo‘lish kerakligi, ularga ozor berib, o‘limiga sabab bo‘lgan inson do‘zaxda azoblanishi ta’kidlanyapti.
Abu Hurayradan roziyallohu anhu rivoyat qilinadi: “Rasululloh sollallohu alayhi va sallam: “Bir kishi yo‘lda ketayotib qattiq tashna bo‘ldi. Yo‘lida bir quduq ko‘rinib qoldi-da, uning ichiga tushib suvidan ichdi. Quduqdan qaytib chiqqan vaqtida bir it tashnaligidan hansirab, ho‘l tuproq yalayotganini ko‘rdi. Bu bechora ham menga o‘xshab chanqabdi, deb o‘yladi va qayta quduqqa tushib, mahsisiga suvdan to‘ldirib chiqib itga ichirdi. U kishining qilgan ishi Alloh taologa xush kelib, gunohini kechdi”, dedilar. Shunda sahobiylar: “Yo Rasululloh! Hayvonlarga qilgan yaxshiligimiz uchun ham bizlarga savob bo‘ladimi?” deb so‘rashdi. Rasululloh sollallohu alayhi va sallam: “Ha, har bir jonlida shunday ajr bor”, deb javob berdilar” Imom Buxoriy rivoyat qilgan.
Bu hadisda esa hayvonlarga rahm-shafqatli bo‘lish oxiratda mag‘firat qilinishga sabab bo‘lishi aytilmoqda.
Qur’oni karimda barcha maxluqotlar Allohga tasbeh, hamd aytishining xabari berilgan. Alloh taolo shunday marhamat qiladi:
تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَـكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيماً غَفُوراً
“Unga yetti osmonu yer va ulardagi kimsalar tasbeh aytur. Uning hamdi ila tasbeh aytmagan hech bir narsa yo‘q. Lekin ularning tasbehini anglamassizlar. Albatta, u haliym va sermag‘firat zotdir”. (Arab tilida tasbih aytish “Allohni poklab yod etish” ma’nosini anglatadi. Ushbu oyati karima butun borliq, barcha mavjudot Alloh taoloni aybu nuqsondan poklab tasbih aytishini ta’kidlamoqda.) (Isro surasi, 44-oyat).
Ha, barcha maxluqotlar Alloh taologa hamd va tasbeh aytadi. Shuning uchun Alloh taoloni zikr qiladigan ummatni o‘ldirmasligimiz, balki ularning rioyasini qilishimiz lozim bo‘ladi.
Abduddoim Kahelning maqolasidan
Nozimjon Iminjonov tarjimasi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Alloh taolo Qur’oni karimning ko‘plab oyatlarida bizlarni O‘ziga ibodat qilish va zikriga buyuradi, jumladan:
«Alabatta, Allohning zikri (barcha narsadan) ulug‘dir» (Ankabut surasi, 45-oyat).
«Ey, imon keltirganlar! Allohni ko‘p zikr qilingiz va ertayu kech Unga tasbeh aytingiz!» (Ahzob surasi, 41-42-oyatlar).
«Osmonlar va yerdagi narsalar Allohga tasbeh aytur. U Qudratli va Hikmatli (Zot)dir» (Hadid surasi, 1-oyat).
«Ertayu kech Robbing ismini zikr qil!» (Inson surasi 25-oyat).
Ushbu oyatlardan ma’lum bo‘ladiki, Allohni zikr qilishlik juda ham ulug‘ ibodat bo‘lib, u insonni Allohga yaqin va itoatli qiladi, ko‘plab ajr va yaxshiliklarga erishishiga sabab bo‘ladi.
“Zikr” so‘zi lug‘atda eslash, xotirlash, yodga olish, bayon etish kabi ma’nolarni anglatadi. Zikr deganda, birinchi navbatda Allohni zikr qilishlik tushuniladi. Allohni zikr qilish - bu qalbni Unga bog‘lash, U meni ko‘rib turibdi va har bir holatimdan xabardordir degan fikr doimo inson xayolida turishidir. Har kuni ma’lum bir vaqt ichida Allohni yod etib, Unga ibodat qilmoqlik ham zikrdir.
Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi va sallam hayoti davomida ko‘p vaqtini zikr bilan o‘tkazgan va bizlarni ham ko‘plab hadislari orqali zikr qilishga targ‘ib qilgan. Ulardan ayrimlarini eslab o‘tamiz:
Abu Hurayra roziyallohu anhu rivoyat qilgan hadisi qudsiyda Alloh taolo bunday degan: “Modomiki, bandam lablari qimirlab, Mening zikrimni qilib tursa, Men u bilan birgaman” (Imom Buxoriy rivoyati).
Abdulloh ibn Busr roziyallohu anhu rivoyat qiladi: “Bir kishi Payg‘ambar alayhissalomga: Yo Rasululloh! Yaxshi, ezgu amallar juda ko‘p, menga bir narsani buyuring, o‘sha narsani mahkam ushlay!” dedi. Shunda Payg‘ambar alayhissalom: “Allohning zikri bilan tiling doim nam bo‘lib tursin!”, dedilar (Imom Termiziy rivoyati).
Abu Muso Ash’ariy roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «Alloh zikr qilinadigan uy bilan Alloh zikr qilinmaydigan uy huddi tirik va o‘likka o‘xshaydi», dedilar (Imom Buxoriy va Imom Muslim rivoyat qilgan).
Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «Kim ertalab yoki kechqurun “Subhanallohi va bihamdihi” yoki “Subhanallohi va bihamdihi, subhanallohil ’azim”, deb yuz marta aytsa qiyomat kuni biror kishi undan afzal bo‘lmaydi. Faqat ana shu kishi aytganidek yoki undan oshirib aytsagina afzal bo‘lishi mumkin», dedilar (Imom Muslim rivoyati).
Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «“Subhanallohi valhamdu lillahi va la ilaha illallohu vallohu akbar”, deyishim men uchun quyosh chiqib nur sochganidan yaxshiroqdir», dedilar (Imom Muslim rivoyati).
Abu Hurayra roziyallohu anhu rivoyat qiladi, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam menga: «“Laa havla va laa quvvata illa billahi”ni ko‘proq ayt. Albatta, u jannat xazinalaridan biridir», dedilar (Imom Termiziy rivoyati).
Ulamolarimiz aytadilarki, zikrlarning eng afzallaridan biri: “Laa ilaha illalloh” kalimasidir. Ushbu tahlil “Allohdan boshqa iloh yo‘q”, degan ma’noni anglatib, u tavhid va aqidani o‘z ichiga oladi.
Umumiy ma’noda zikr ikki xil bo‘ladi, til bilan zikr qilish va dil bilan zikr qilish. Istilohda esa “Zikr” bandaning Robbisini tili va dili bilan eslashidir. Allohni zikr qilish nafsga qiyin, lekin ajri ulug‘ amaldir. Zikr - ibodatning iligi va najot kalitidir. U qalbni poklab sayqallashtiradi, mo‘min insonni kufr va nifoqdan ajratib turadi. Zikr oson ibodat, uni hamma joyda aytsa bo‘ladi, faqat nopok joylar hojatxona va hammomda aytilmaydi.
Zikrning sunnatlaridan biri maxfiylikdir. Maxfiy zikr oshkora zikrdan afzaldir. Payg‘ambarimiz ham, sahobalar ham, ko‘plab tasavvuf pirlari ham maxfiy zikrni afzal ko‘rishgan. Maxfiy zikr riyodan xoli bo‘lib, uning samarasi va foydasi jahriysidan ko‘ra ko‘proq va tezroq hosil bo‘ladi. Maxfiy zikr Alloh bilan bandasi orasidagi sir bo‘lib, uning ajrini Allohning o‘zi beradi. Maxfiy zikr kasb bilan shug‘ullanishda ham, jamoat joylarida ham boshqalarga xalal bermaydi. Buyuk ajdodimiz tariqat peshvosi Bahouddin Naqshband hazratlari aytganlariday: “Dil ba yoru dast ba kor”, ya’ni “Diling hamisha Alloh yodi bilan, qo‘ling esa mehnatda bo‘lsin”. Banda qaysi o‘rinda bo‘lishidan qat’iy nazar uning qalbi doimo Allohni eslab turishi, shuningdek, tili bilan ham zikrda bardavom bo‘lishi lozim. Banda tili bilan zikrda davomli bo‘lar ekan, keyinchalik u qalbga chuqur o‘rnashib qalbni o‘zi zikr qila boshlaydi. Bu komillikning yuksak ko‘rinishidir.
Qiyomat kunida insonlar bu dunyoda uchta amalni qilganlarga berilgan ajru-mukofotlarni ko‘rib o‘zi qilmagani uchun afsus-nadomat chekishar ekan. Ushbu ajr egalari Qur’oni karim xofizi bo‘lganlar, tahajjud namozini ado qiluvchilar va zikr ahlidan bo‘lgan zokirlardir. Alloh ta’alo qaysi bandasini yaxshi ko‘rsa uni hidoyatga yo‘llab, O‘ziga ibodat qilishini oson qilib qo‘yadi.
Eng afzal zikr – bu Qur’oni karim tilavotidir. Quyidagi hadisdan ham uning qanchalik ulug‘ligini bilishimiz mumkin. Abu Sa’id Xudriy roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: Alloh taolo aytadi: “Kimni Qur’on o‘qish va mening zikrim uni boshqa narsalarni so‘rashdan to‘sib qo‘ysa, men unga so‘raganlarga berganimdan ko‘ra ko‘prog‘ini beraman. Alloh taolo kalomining boshqa kalomlarga nisbatan fazli Alloh taoloning bandalarga nisbatan fazli kabidir” (Imom Termiziy rivoyati).
Undan keyingisi esa Alloh taoloning zikridir. Zikr orqali banda Alloh taologa ixlos bilan duo qiladi va hojatlarini so‘raydi. Banda Allohni ko‘p zikr qilish bilan turli gunohlardan uzoqlashadi. Uning qalbida behuda fikrlarga o‘rin qolmaydi. Tahlil (La ilaha illalloh), tasbeh (Subhanalloh), tamhid (Alhamdu lillah), takbir (Allohu akbar) va istig‘for (Astag‘firulloh) kabi zikrlar vositasida Alloh nafsimizni isloh qiladi va bizni Robbimizga yaqinlashtiradi. Dunyo muhabbati va unga hirs qo‘yishlik esa bandani Allohning zikridan uzoqlashtiradi.
Islomda zikrlar bir necha turga bo‘linadi:
1. Zamonga xos zikrlar (ertalab, kech kirganda aytiladigan zikrlar). Imom Navaviy: “Zikr uchun eng afzal vaqt bomdod namozidan keyingi vaqtdir. O‘sha vaqtda farishtalar hozir bo‘ladilar”, deganlar.
2. Makonga xos zikrlar (masjid, uy yoki boshqa joyga kirganda aytiladigan zikrlar).
3. Ibodatlarga xos zikrlar (namoz, ro‘za, haj kabi ibodatlarda aytiladigan zikrlar). Zikrning eng afzal mavsumlaridan biri zulhijja oyining birinchi o‘n kunligi va ramazon oyidir.
4. Amal va holatlarga xos zikrlar (kiyim kiyganda, uyqudan uyg‘onganda, taomlanganda, ulov minganda aytiladigan zikrlar). Mazkur holatlarda qilinadigan zikrlarni bizda duo deb atash odat tusiga kirgan. Zikr va duo bir-birini to‘ldirib keladigan ibodatdir.
Xulosa qilib aytganda, Alloh taoloni zikr qilish shukrning boshi hisoblanib, unda davomli bo‘lish ruhni quvvatlaydi, qalbni poklaydi, nafsni tarbiyalaydi. Natijada banda gunohlardan forig‘ bo‘ladi, rizqi keng va hayotida baraka bo‘ladi. Yaratganga qurbat hosil qilish uchun na dunyo va na oxiratga foyda bermaydigan keraksiz so‘z, fikr, hayol va ishlardan voz kechgan holda, bo‘sh vaqtimizdan unumli foydalanib, zikrlarda bardavom bo‘lishimiz kerak. Allohning buyruqlarini bajarish eng oliy zikrlardan biri hisoblanadi.
“Tafsiri hilol”, “Qur’oni karim ma’nolarining tarjima va tafsiri”, “Hadis va hayot”
kitobi va boshqa manabalar asosida Dilshodjon Mamadaliyev tayyorladi.