EVOH… ESIZ… ULGURMADIM…
Odatda bu so‘zlar yaqin insonlarimizni yo‘qotgan, undan “kutilmaganda” judo bo‘lgan onimizda talaffuz qilinadi…
Ha, odatimiz shunday, go‘yo…
Kimdir birinchi farzandini dunyoga keltirayotgan SЕVIMLI YORIDAN, kimdir endigiga emaklab, qiqir-qiqir kulishni boshlagan beg‘ubor GO‘DAK DILBANDIDAN, yana kimdir uni o‘qitib, kechagina odamlar safiga qo‘shgan va bugun birinchi oylik maoshini olganini eshitib farzandini intizor kutayotgan yolg‘iz ONAI MЕHRIBONIDAN “kutilmaganda…” ayrilgan onida ayrilganining ruhsiz, harakatsiz va javobsiz yotgan vujudiga qarab ushbu so‘zlarni ming bir iztirob ila takror va takror aytadi…
U shu qadar iztirob chekadiki, huddi undagi iztiroblarning cheki yo‘qdek, go‘yo…
E, voh… Essiz… ULGURMADIM… Senga aytar SO‘ZLARIM qalbimda armon bo‘lib qoldi-ya… (va hokazo…)
Vijdonimizdan rost javobni so‘rasak, aslida o‘sha biz aytishga ulgurmagan so‘zlar uchun SOATLAR kerak emasdi… Ular BIR OLAM GAP yoki MЕHNAT ham emasdi…
U atigi bir necha soniyali samimiy E’TIBOR edi, xolos…
U atigi bir necha soniyali samimiy KULGU yoki TABASSUM edi, xolos…
U atigi bir necha soniyali samimiy TINGLASH edi, xolos…
U atigi Uni yaxshi ko‘rishimizni aytishga yetarli bor yo‘g‘i UCHTA SO‘Z edi, xolos…
Shu soniyalar uchun ular bizni yana NЕCHA YILLAR kutishlari kerak edi… Ayting…
Shu so‘zlar uchun bizga yana NЕCHA YILLAR kerak edi… Ayting…
Nimani qizg‘andik yoki qizg‘anib yashaymiz… Ayting…
Hammasiga shu dunyo ishlari aybdormi?!
Aslida, dunyo ishlari aslo TUGAMAYDI… Aksincha, ular INSONLARNI TUGATIB YUBORADI…
Nurali MAVLANOV
Toshkent viloyat bosh imom-xatibi
o‘rinbosari
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ibn Atoulloh Sakandariy rahimahulloh aytadilar: “Agar Alloh huzuridagi qadringni bilmoqchi bo‘lsang, U seni nimada mashg‘ul qilib qo‘yganiga nazar sol”.
Sharh: Insonlar odatda o‘z qadrini molu dunyosi, lavozimi, ilm darajasi yoki xalq orasidagi obro‘si bilan o‘lchaydilar. Ammo Alloh nazdidagi haqiqiy qadr dunyo matohlari, obro‘-e’tibor bilan emas, balki insonning nimaga muvaffaq qilingani bilan bilinadi.
Agar Alloh taolo bandasini:
namozga,
Qur’on tilovatiga,
ilm o‘rganish va o‘rgatishga,
ota-ona xizmatiga,
odamlarga manfaat yetkazishga,
yaxshi axloq va solih amallarga muvaffaq qilgan bo‘lsa, bu Allohning unga bo‘lgan lutfi va ehsonidan dalolat.
Allohning nazdidagi qadringni bilishni istasangiz, tilingizni nima bilan, qalbing nima bilan va umringizni nima bilan o‘tayotganiga qarang. Chunki Alloh bandasini O‘zi yaxshi ko‘rgan ishlarda ishlatadi.
Aksincha, inson vaqtini behuda ishlarga, gunohlarga, g‘iybatga, dunyoparastlikka sarflayotgan bo‘lsa, bu uning ziyonda ekani, o‘zini jiddiy hisob-kitob qilib, tavba qilmasa U Zotning azobiga qolishiga sabab bo‘ladi.
Bu hikmat “Alloh menga nima berdi?” degan savoldan ko‘ra, “Alloh meni nimaga muvaffaq qildi?” degan savol muhimroq ekanini o‘rgatadi. Chunki ne’matning eng buyugi – Allohga yaqinlashtiruvchi amallarga muvaffaq bo‘lishdir.
Demak, har bir inson vaqti-vaqti bilan o‘ziga shunday savol berib turishi lozim: “Kunlarim nimalar bilan o‘tmoqda? Qalbim nimaga bog‘langan? Ko‘proq qaysi ishlar bilan mashg‘ulman?”.
Chunki bandaning Alloh nazdidagi maqomiga ishora qiluvchi muhim belgilardan biri – uning qaysi ishlarga muvaffaq qilib qo‘yilganidir.
Muhammad Zarif Muhammad Olim o‘g‘li