Xitoyda hokimlardan biri asosiy yo‘l ustiga katta tosh qo‘yib yo‘lni to‘sib qo‘ydi. Tosh yaqinidagi daraxt ortiga bir poyloqchi qo‘yib odamlarning gaplarini yetkazishni buyurdi. Birinchi o‘tgan kishi shaharning eng katta savdogari bo‘ldi. Toshni ko‘rib, qovog‘ini chimirdi. Toshni kim qo‘ydirganini bilmagan holda ovozini baland qilib tanqid qila ketdi. Toshni aylanib o‘tib, bu ishni qilganni jazolash kerak, shikoyat qilaman, deb yo‘lida davom etib ketdi.
Ikkinchi odam o‘tdi. U muhandis edi. Savdogar kabi baqir-chaqir qildi. Lekin uning ovozi biroz pastroq edi.
So‘ngra o‘zlari haqida gaplashib kelayotgan uchta do‘st tosh oldida to‘xtadi. Yo‘l ustiga tosh qo‘ygan odamni tentak, ahmoq, esipast, deb haqorat qilishdi… So‘ng uylariga qaytdilar. Oradan ikki kun o‘tdi. Ittifoqo, shu yo‘ldan bir oddiy dehqon o‘tib qoldi. Toshni ko‘rdi-yu, biror og‘iz gap aytmadi. Yengini shimarib, atrofdagi odamlarni yordamga chaqirib toshni bir chekkaga surib qo‘yishdi. Qarasalar, tosh tagida kovlangan chuqurda sandiq turibdi. Sandiq ichida bir bo‘lak oltin turardi. Uning yonida parcha qog‘ozga ushbu satrlar yozib qo‘yilgandi: «Hokimdan ushbu toshni chetga olgan kishiga! Bu mukofot mushkul ishni shikoyat qilmay, ijobiy yondashgan kishi uchundir.
Ibrat:
Dinimizda odamlarga xalal beradigan narsalarni yo‘ldan olgan kishilarga tillodan ham qimmat narsa va’da qilingan. Yo‘ldan aziyatni ketkazish imon belgilaridandir. Lekin bu boylikdan shikoyat qiluvchilar undan mahrumdir.
Muhammadquddus ABDUHALIMOV,
«Yetti Chinor» jome masjidi noibi imomi
Pokistonning “The Diplomatic insight” portalida Pokiston tinchlik va diplomatik tadqiqotlar instituti ijrochi direktori Muhammad Asif Nur qalamiga mansub O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosi sarlavhali maqolasi e’lon qilindi, deb xabar bermoqda “Dunyo” AA.
“O‘zbekistonning eng katta boyligi faqat Samarqand, Buxoro va Xivaning mahobatida emas. Bu qadim yurtning eng katta boyligi insoniyatga hisoblashni, davolashni, osmon jismlarini kuzatishni, e’tiqodni anglashni, adolat bilan boshqarishni va tilga tamadduniy ohang bag‘ishlashni o‘rgatgan buyuk tafakkur sohiblarining vorisligidadir”, –deb yozgan muallif.
Muhammad Asif Nurning ta’kidlashicha, Prezident Shavkat Mirziyoyev rahbarligida bugun O‘zbekistonda muzeylar, ilmiy markazlar, ixtisoslashtirilgan maktablar, kitobxonlik dasturlari va madaniy diplomatiya orqali Uchinchi Renessansning poydevoriga tamal toshi qo‘yilyapti.
“Bu maqsad 2026 yil 17 mart kuni Toshkentda Islom sivilizatsiyasi markazining ochilishi bilan yanada aniq ifoda topdi. 1 iyunga qadar markazga yarim million kishi, jumladan, 150 dan ortiq xorijiy delegatsiya tashrif buyurdi. Qariyb 2 000 nafar olim 810 ta tegishli loyihada ishtirok etdi, 1 000 dan ortiq madaniy ashyo esa xorijdan O‘zbekistonga qaytarildi. Rasmiy ma’lumotlar mamlakat xotirani ta’lim va milliy ishonchga aylantirayotganini ko‘rsatadi”, – deya qayd etilgan nashrda.
Shuningdek, maqolada 2026 yilda Samarqand yaqinidagi Imom Buxoriy majmuasi qayta qurilib, ziyoratchilar uchun ochilgani e’tiroq etilgan. Unda 10 ming kishilik masjid, muzey va ilmiy-tadqiqot muassasalari barpo etildi. Majmuaning kunlik tashrif buyuruvchilarni qabul qilish imkoniyati 65 ming kishiga yetdi va birinchi oyning o‘zida majmuaga bir milliondan ortiq odam tashrif buyurdi. Bu maskan ziyoratni bilim, tadqiqot va ma’naviy tarbiya bilan uyg‘unlashtiradi.
Muallif o‘z maqolasida Amir Temur va Temuriylar merosining O‘zbekiston tarixi va taraqqiyotida tutgan o‘rniga alohida e’tibor qaratgan.
“Temuriylar davri nafaqat O‘zbekiston, balki jahon tamaddunida ham muhim palla hisoblanadi. Amir Temur Samarqandni qudratli davlat markaziga aylantirdi va me’morchilik, ilm-fan hamda madaniyat taraqqiyotini qo‘llab-quvvatladi. 2026 yilda O‘zbekistonda Amir Temur tavalludining 690 yilligi keng nishonlanmoqda, Temuriylar tarixi davlat muzeyi qayta rekonstruksiya qilindi va aprel – Amir Temur oyi deb e’lon qilindi”, – deyiladi manbada.
Asif Nurning e’tirof etishicha, O‘zbekistonda ma’rifatparvarlik g‘oyalari hech qachon faqat qo‘lyozmalar bilan cheklanib qolmagan. U mahallada, ustoz va keksalarga hurmatda, ustoz-shogird an’analarida va mehmondo‘stlikda yashaydi. U Shashmaqom ohanglarida yangraydi, Lazgi raqsida namoyon bo‘ladi, Askiya san’atida tilga kiradi, baxshilar ijrosida hikoya qilinadi, atlas va adras matolarida o‘z ifodasini topadi. YUNЕSKO tomonidan tan olinishi bu an’analarning jahon miqyosidagi ahamiyatini tasdiqlaydi.
Muallif o‘z maqolasini “O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosining ildizlari qadimiy – ammo uning haqiqiy manzili – kelajakdir”, – degan so‘zlar bilan yakunlagan.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi matbuot xizmati