Bir tanishim u bilan kasalxonaga borib kelishimni iltimos qildi. Ochig‘i, bu taklif menga unchalik yoqmadi. Bugun ulfatlar bilan o‘tiradigan joyimiz bor edi. Maza qilib, bir otamlashmoqchi edik. Ammo yo‘q deyish noqulay bo‘ldi. Chunki uning oilaviy ahvolidan yaxshi xabardor edim.”Ulgurarman, ziyofatga ham” deya rozi bo‘ldim!

Ha, unga qiyin edi: bir tomondan kasal onasi...bir tomonda yosh bolalari....va kasal yotgan ayoli.

Biz uning shifoxonadagi ayolidan xabarlashgani yo‘lga chiqdik.

Shifoxona atrofida odam ko‘p. Hamma o‘z yaqinidan xabar olish uchun kelgan.

Xullas, palata eshigi oldiga yetganimizda meni ichkariga kiritishmadi. Nailoj tashqarida kutib turadigan bo‘ldim.

Kasalxona biqinidagi o‘rindiqda o‘tiribman. Shu tob boshiga do‘ppi kiygan, mahzun bir otaxon yonimga kelib o‘tirdi. Unga salom berdim. U bosh silkigancha alik oldi. Tushundim: boshiga musibat tushgan.

Vaqt o‘tib borardi. Men esa ziyofatga ulgurishim kerak. Meni bu yerga sudragan tanishimdan shu qadar jahlim chiqdiki!....

Yonimda o‘tirgan otaxon birdan yig‘lab yuborsa bo‘ladimi?! Men uni yupatishni niyat qilib:

– Otaxon,nima bo‘ldi? Nega yig‘layapsiz? – deb so‘radim.

U indamadi. Ammo keyin ko‘z yoshini artib asta javob qildi:

– O‘g‘limning ziyoratiga kelgandim bolam! Shunga ko‘zimga sal yosh keldi! O‘tib ketadi...

 Ana endi masala bir oz oydinlashdi. Demak, anavi yerda, shundoq yo‘lning narigi tomonida qabriston bor ekan-da! Men bu yerda tug‘ruqxona borligini bilardim-u, ammo qabriston borligini endi ko‘rdim!

Shu tob bir xayol miyamga urildi:

“Tavba! Bir tomonda tug‘ruqxona, Bir tomonda qabriston! Astag‘firulloh! O‘rtada esa men. Inson umri buncha qisqa yo‘l bo‘lmasa! Tug‘ruqxonadan chiqib to‘g‘ri qabristonga yo‘l olamiz! Umr ham aslida shu bir qisqa yo‘l! Biz yesa shu qisqa yo‘lga ham chidamay, ulkan gunohlar qilib qo‘yamiz! Tavba! Yo alhazar!..”

Ziyofatga esa bormadim.

                                     Sherzod  HAYDARBЕKOV