Bir tanishim u bilan kasalxonaga borib kelishimni iltimos qildi. Ochig‘i, bu taklif menga unchalik yoqmadi. Bugun ulfatlar bilan o‘tiradigan joyimiz bor edi. Maza qilib, bir otamlashmoqchi edik. Ammo yo‘q deyish noqulay bo‘ldi. Chunki uning oilaviy ahvolidan yaxshi xabardor edim.”Ulgurarman, ziyofatga ham” deya rozi bo‘ldim!
Ha, unga qiyin edi: bir tomondan kasal onasi...bir tomonda yosh bolalari....va kasal yotgan ayoli.
Biz uning shifoxonadagi ayolidan xabarlashgani yo‘lga chiqdik.
Shifoxona atrofida odam ko‘p. Hamma o‘z yaqinidan xabar olish uchun kelgan.
Xullas, palata eshigi oldiga yetganimizda meni ichkariga kiritishmadi. Nailoj tashqarida kutib turadigan bo‘ldim.
Kasalxona biqinidagi o‘rindiqda o‘tiribman. Shu tob boshiga do‘ppi kiygan, mahzun bir otaxon yonimga kelib o‘tirdi. Unga salom berdim. U bosh silkigancha alik oldi. Tushundim: boshiga musibat tushgan.
Vaqt o‘tib borardi. Men esa ziyofatga ulgurishim kerak. Meni bu yerga sudragan tanishimdan shu qadar jahlim chiqdiki!....
Yonimda o‘tirgan otaxon birdan yig‘lab yuborsa bo‘ladimi?! Men uni yupatishni niyat qilib:
– Otaxon,nima bo‘ldi? Nega yig‘layapsiz? – deb so‘radim.
U indamadi. Ammo keyin ko‘z yoshini artib asta javob qildi:
– O‘g‘limning ziyoratiga kelgandim bolam! Shunga ko‘zimga sal yosh keldi! O‘tib ketadi...
Ana endi masala bir oz oydinlashdi. Demak, anavi yerda, shundoq yo‘lning narigi tomonida qabriston bor ekan-da! Men bu yerda tug‘ruqxona borligini bilardim-u, ammo qabriston borligini endi ko‘rdim!
Shu tob bir xayol miyamga urildi:
“Tavba! Bir tomonda tug‘ruqxona, Bir tomonda qabriston! Astag‘firulloh! O‘rtada esa men. Inson umri buncha qisqa yo‘l bo‘lmasa! Tug‘ruqxonadan chiqib to‘g‘ri qabristonga yo‘l olamiz! Umr ham aslida shu bir qisqa yo‘l! Biz yesa shu qisqa yo‘lga ham chidamay, ulkan gunohlar qilib qo‘yamiz! Tavba! Yo alhazar!..”
Ziyofatga esa bormadim.
Sherzod HAYDARBЕKOV
Pokistonning “The Diplomatic insight” portalida Pokiston tinchlik va diplomatik tadqiqotlar instituti ijrochi direktori Muhammad Asif Nur qalamiga mansub O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosi sarlavhali maqolasi e’lon qilindi, deb xabar bermoqda “Dunyo” AA.
“O‘zbekistonning eng katta boyligi faqat Samarqand, Buxoro va Xivaning mahobatida emas. Bu qadim yurtning eng katta boyligi insoniyatga hisoblashni, davolashni, osmon jismlarini kuzatishni, e’tiqodni anglashni, adolat bilan boshqarishni va tilga tamadduniy ohang bag‘ishlashni o‘rgatgan buyuk tafakkur sohiblarining vorisligidadir”, –deb yozgan muallif.
Muhammad Asif Nurning ta’kidlashicha, Prezident Shavkat Mirziyoyev rahbarligida bugun O‘zbekistonda muzeylar, ilmiy markazlar, ixtisoslashtirilgan maktablar, kitobxonlik dasturlari va madaniy diplomatiya orqali Uchinchi Renessansning poydevoriga tamal toshi qo‘yilyapti.
“Bu maqsad 2026 yil 17 mart kuni Toshkentda Islom sivilizatsiyasi markazining ochilishi bilan yanada aniq ifoda topdi. 1 iyunga qadar markazga yarim million kishi, jumladan, 150 dan ortiq xorijiy delegatsiya tashrif buyurdi. Qariyb 2 000 nafar olim 810 ta tegishli loyihada ishtirok etdi, 1 000 dan ortiq madaniy ashyo esa xorijdan O‘zbekistonga qaytarildi. Rasmiy ma’lumotlar mamlakat xotirani ta’lim va milliy ishonchga aylantirayotganini ko‘rsatadi”, – deya qayd etilgan nashrda.
Shuningdek, maqolada 2026 yilda Samarqand yaqinidagi Imom Buxoriy majmuasi qayta qurilib, ziyoratchilar uchun ochilgani e’tiroq etilgan. Unda 10 ming kishilik masjid, muzey va ilmiy-tadqiqot muassasalari barpo etildi. Majmuaning kunlik tashrif buyuruvchilarni qabul qilish imkoniyati 65 ming kishiga yetdi va birinchi oyning o‘zida majmuaga bir milliondan ortiq odam tashrif buyurdi. Bu maskan ziyoratni bilim, tadqiqot va ma’naviy tarbiya bilan uyg‘unlashtiradi.
Muallif o‘z maqolasida Amir Temur va Temuriylar merosining O‘zbekiston tarixi va taraqqiyotida tutgan o‘rniga alohida e’tibor qaratgan.
“Temuriylar davri nafaqat O‘zbekiston, balki jahon tamaddunida ham muhim palla hisoblanadi. Amir Temur Samarqandni qudratli davlat markaziga aylantirdi va me’morchilik, ilm-fan hamda madaniyat taraqqiyotini qo‘llab-quvvatladi. 2026 yilda O‘zbekistonda Amir Temur tavalludining 690 yilligi keng nishonlanmoqda, Temuriylar tarixi davlat muzeyi qayta rekonstruksiya qilindi va aprel – Amir Temur oyi deb e’lon qilindi”, – deyiladi manbada.
Asif Nurning e’tirof etishicha, O‘zbekistonda ma’rifatparvarlik g‘oyalari hech qachon faqat qo‘lyozmalar bilan cheklanib qolmagan. U mahallada, ustoz va keksalarga hurmatda, ustoz-shogird an’analarida va mehmondo‘stlikda yashaydi. U Shashmaqom ohanglarida yangraydi, Lazgi raqsida namoyon bo‘ladi, Askiya san’atida tilga kiradi, baxshilar ijrosida hikoya qilinadi, atlas va adras matolarida o‘z ifodasini topadi. YUNЕSKO tomonidan tan olinishi bu an’analarning jahon miqyosidagi ahamiyatini tasdiqlaydi.
Muallif o‘z maqolasini “O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosining ildizlari qadimiy – ammo uning haqiqiy manzili – kelajakdir”, – degan so‘zlar bilan yakunlagan.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi matbuot xizmati