Sayt test holatida ishlamoqda!
15 Avgust, 2026   |   2 Rabi`ul avval, 1448

Toshkent shahri
Tong
04:04
Quyosh
05:32
Peshin
12:28
Asr
17:20
Shom
19:27
Xufton
20:52
Bismillah
15 Avgust, 2026, 2 Rabi`ul avval, 1448

To‘siq bilmas odamlarmiz...

22.03.2018   8081   6 min.
To‘siq bilmas odamlarmiz...

Yon qo‘shnimiz batartib odam. Bir qarichgina hovlisini  ko‘zi tushgan kishining havasi keladigan suratda chiroyli qilib devor-daraxt bilan o‘ragan. Nimagadir bolakaylar shu devor-daraxtning orasini yorib o‘tishni yoqtiradi. Hovlichaning ichida nima ohanrabosi bor tushunmaymiz. Ming mashaqqat bilan o‘stirgan “devori”ning goh uyog‘i, goh buyog‘i yalpayib qolganini ko‘rgan qo‘shni kunda jig‘ibiyron bo‘ladi. Tartibbuzar shumtakalarga do‘q qilgan kishi bo‘ladi-yu, yana qo‘shnichilik mingyilchilik deya andishaga boradi. Jahlini bosadi. Keyin ”Bu bolalarga nima bo‘lgan o‘zi, ichkarida olma-anor pishib yotgan bo‘lsa ham mayli edi, shu “izgird”ning orasidan tikonli sim tortib, balandligini odam buyi qilib o‘stirib yubormasam bo‘lmaydi chog‘i”, deb o‘rtanadi. Ba’zan esa payhon bo‘lib uzilib yotgan ho‘l novdani qo‘liga olib: “Shugina novdani nimaga uzadi, bu bolaning ota-onasiga borib shikoyat qilmasam bo‘lmaydiganga o‘xshaydi”, deya chog‘lanadi. Shunda uning gapi menga nash’a qiladi. “Shikoyat qilmang, bularning ota-onalari ham to‘siq bilmaydiganlardan”, deyman. U hayron bo‘ladi. So‘ng gapimni misollar bilan tushuntiraman:

Quyliq bozorining o‘rtasidan voha-yu vodiyni bog‘lab turuvchi katta yo‘l o‘tgan. Serqatnov transportlardan odamlarni muhofaza qilish maqsadida piyodalar uchun yer osti yo‘li qazilib ishga tushganiga ancha yillar bo‘ldi. Lekin ishonasizmi-yo‘qmi, yer osti yo‘li ishga tushgan kezlarda odamlarni bu yo‘ldan o‘tishga undash uchun militsiya xodimlari navbatchilik qildi. Shunda ham odamlar militsalarning ko‘zini shamg‘alat qilib ko‘chani kesib o‘taverishdi. Keyin ko‘chaning o‘rtasiga beton to‘siq o‘rnatildi. To‘siq bilmaslar undan ham bemalol sakrab o‘taverishdi. Bu ham bo‘lmagach, beton to‘siqning ustidan baland panjara o‘rnatildi. Ahyon-ahyonda kishilarning shu panjaraga osilib o‘tayotgani ham ko‘zga tashlanib qoladi. Siz ham ko‘rgandirsiz, shu voqealarni? Ha, yashang!

Xorijda bo‘lgan yurtdoshlarimiz ham shunday ajab gaplarni topib keladki, eshitib kulishni ham kuyishni ham bilmaysiz. Ilgariroq Sankt-Peterburgga turmush o‘rtog‘i bilan borib kelgan bir ayol maqtangandi. “Svetaforning qizil chirog‘i yonib qolsa, piyodalar ham to‘xtab turaverar ekan-ay. Men erimni shundog‘ qo‘ltiqladim-u ko‘chaning o‘rtasidan shartta kesib o‘tib ketdim. Hamma bizga qarab hayron qoldi”. (Ana farosatu mana farosat!)

Germaniyaga borib kelgan bir yurtdoshimiz aytadi: ”Mehmonxonada yotib uyqum qochdi. Derazani qiya ochib tungi shaharni tomosha qilib  o‘tiribman. Yarim kecha, ko‘chada hech zog‘ yo‘q. Shu choq bir velosipedchi paydo bo‘ldi. U chorrahaga yaqinlashganda svetaforning qizil chirog‘i yondi. Velosipedchi to‘xtadi-da yashil chiroq yonishini kutdi. Yashil yonganidan keyin ko‘chani kesib o‘tib ketdi”.

Yigirma yilcha burun xorij gazetlaridan birida bir hajviya bosilgan edi. Hajviyaning sarlavhasi esimda yo‘g‘-u, unda yoritilgan voqea juda alomat: “Ko‘p qavatli uylardan biriga qayriladigan yo‘lga bolalar o‘ynab to‘g‘ri chiziq tortib qo‘yibdi. So‘ng bolalar boshqa o‘yinga ovunib, kech tushgach, uy-uyiga tarqalib ketgan. Shu uyda yashaydigan odamlar kechqurun ishdan qaytsa, uyning  oldiga chiziq tortilgan emish. Bu chiziq nega tortilganini bilmagani uchun hech kim undan hatlab o‘tib uyiga yetib olishga jur’at etmabdi. Voqeadan xabar topgan huquq-tartibot idoralari xodimlari ham bir zumda yetib kelibdi. Ular chiziq nima sababdan tortilgani aniqlanmaguncha, kirdi-chiqdini to‘xtatib, navbatchilik posti tashkil etibdi. Hech kim chiziqdan na u yoqqa, na bu yoqqa o‘ta olmas emish...”

Bu bir hajviya endi. Muallif go‘yoki odamlarning go‘lligi, soddaligini hajv qilganday bo‘lsa-da, uning zamirida tartiblilik, intizomlilik, jamiyatdagi mavjud tartib-qoidalarga hurmat ma’nosi ham bor aslida.

Har safar sizning ko‘rib qolishingizdan hadiksirab devor-daraxtning orasini yorib o‘tayotgan bolalarni yoki militsalar ko‘rib qolmasinda ishqilib, degan xavotirda atrofga alanglay-alanglay Quyliqdagi ikki metrdan oshiq baland to‘siqdan oshib o‘tayotgan, boringki, svetaforning qizil chirog‘ida o‘taman deb katta tezlikda kelayotgan mashinalarning oldida jonini hovuchlab chopqillab borayotgan kishilarni ko‘rganda, xorijliklar bunchalar anqov bo‘lmasa, deb qo‘yaman.

Mana, bildingizmi, biznikilarga chiziq degani, sizning yarim metr devor-daraxtingiz nima bo‘libdi. Umuman, bizda taqiqlovchi belgilar va pastak himoya to‘siqlari mutlaqo ortiqcha. O‘tish mumkin emas joylarga birdaniga balandligi kamida uch metr oynaday silliq devor o‘rnatish kerak. Xorijlik anoyilarga bitta chiziq tortib qo‘ysangiz, bas.  Ikki chaqirim naridan aylanib yuraveradi. Biz esa ikki metr balandlikdagi devordan ham bemalol oshib ketamiz. Uch metr, bo‘lak gap. Shu yerga kelganda odob-axloqni yodga olamiz, “to‘g‘ri yo‘limizni to‘sgan nobakorlarni” boplab bir so‘kamiz-da, go‘yoki jamoat tartibini saqlagandek bo‘lib to‘siqni aylanib o‘tamiz.

Darvoqe, bu hali yakuniy hisob emas. Bu – bugungi ota-onalar ya’ni katta avlodning ko‘rsatkichi, xolos. Ehtimol, hozirgi ota-onalarning tarbiyasini ko‘rib ulg‘ayotgan, hozirda yarim metr devor-daraxtdan oshib o‘tishni mashq qilayotgan avlod uchun ertaga uch metr balandlik ham hech narsa bo‘lmas. Balki mo‘jiza yuz berib ular ham bir kichkina chiziqchani aylanib o‘tar. Koshkiydi, shunday bo‘lsa-yu, har xil to‘siqlar o‘rnatishdan, bunga ko‘pdan-ko‘p mablag‘u vaqt sarflashdan, eng muhimi, asabbuzarlikdan qutulsak. Ana shunda sizning devor-daraxtingiz ham tishi singan dandonday kemshik bo‘lib turmasdan ko‘rkamlashib qoladi.

Binobarin, Parvardigorimiz O‘z Kalomida: «Iymon keltirgan va yaxshi amallar qilgan zotlar esa, shak-shubhasiz - Biz (ular kabi) chiroyli amallar qilgan kishilarning ajr-mukofotini zoye qilmasmiz» (Kahf, 30);

«Zotan, Alloh taqvodor bo‘lgan va chiroyli amallar qiluvchi zotlar bilan birgadir» (Nahl, 128), deb marhamat qilganki, ibodatlarimizga monand amallarimiz ham chiroyli bo‘lsa, bir-birimizning ishlarimizga, harakatlanishimizga noqulaylik tug‘dirmasdan, jamiyatimizda mavjud qonun-qoidalarga itoat qilsak, bundan faqat va faqat o‘zimiz foyda ko‘ruvchi bo‘lamiz.

 

Damin JUMAQUL

O‘MI Matbuot xizmati

Ibratli hikoyalar
Boshqa maqolalar
Maqolalar

Chin usta qoldimi? (qidiryapman)

10.08.2026   13450   8 min.
Chin usta qoldimi? (qidiryapman)

Bugunning gapi

“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
 

“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
 

 “Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
 

Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.


Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.


Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!


Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).


Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.


Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.


Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.


Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.


Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.


Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.


Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.


Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.


Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.


Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.


Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:

  •  Men ham (har bir shaxs) jamiyatning a’zosiman. Uy qurmoqchiman, lekin quruvchilik qo‘limdan kelmaydi. Demak, ustaga ehtiyojim bor. Uning oldiga borib, uy qurmoqchiman, shartnoma tuzaylik, deyman. Ustalar kasbi ortidan rizq topadi. Ular bilan kelishib, bugungi naxr bo‘yicha muayyan summa belgilanadi. Muddati va sifat ko‘rsatkichlari kelishib olinadi. Hozirga kunda, Alloh biluvchiroq, ustaman deganlarning 70 foizi aldamchi, nayrangboz, hiylakor: kelishilgan kunda belgilangan manzilga yetib kelmaydi, ishga kech kelib, erta ketadi, vazifasini puxta bajarmaydi, ishini bitirmasdan oldin pul so‘raydi. Takasaltang, taralla-bedod qilib yuradi. Uyning egasi ham xijolatda qoladi. Aksariyati shunaqa. Bunday ustalarga kim ishonadi? Ularga kim ish beradi? Bunday toifalar o‘ziga o‘zi qiladi, ular omadsizlikni o‘zlariga chorlab oladilar.


O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.


Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.

 

Tolibjon NIZOM

Maqolalar