بسم الله الرحمن الرحيم
Muhtaram jamoat! Ma’lumki, Islom dini insonlarni, o‘zaro hamjihatlikda yashashga targ‘ib etadi. Bunda esa, insonlarning o‘zaro samimiy munosabatda bo‘lishlari muhim o‘rin tutadi. Dinimizning bosh g‘oyasi nasihat, ya’ni samimiylikdan iborat bo‘lib, avvalda o‘tgan payg‘ambarlar ham o‘z qavmlariga nasihat qilganliklari haqida Qur’oni karimda xabar berilgan. Masalan, Nuh a.s. o‘z qavmiga xitob qilar ekan:
أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنْصَحُ لَكُمْ
ya’ni: “Sizlarga Rabbimning topshiriqlarini yetkazurman va sizlarga nasihat qilurman...”, degan (A’rof surasi, 62-oyat). Solih a.s. ham o‘z qavmini azobdan ogohlantirganida shunday degan:
وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَكِنْ لَا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ
ya’ni: “Ey qavmim! Men sizlarga Rabbimning topshirig‘ini yetkazdim, sizlarga nasihat qildim, lekin (sizlar) nasihatgo‘ylarni yoqtirmaysiz” (A’rof surasi, 79-oyat). Boshqa payg‘ambarlarning ham o‘z qavmlariga nasihat qilganliklari haqida Qur’oni karimda xabar berilgan.
Payg‘ambarimiz s.a.v. hadislarining birida marhamat qiladilar;
عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ رضي الله عنه : أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ :"الدِّينُ النَّصِيحَةُ . قُلْنَا لِمَنْ ؟ قال : لِلَّهِ وَلِكِتَابِهِ وَلِرَسُولِهِ وَلِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وَعَامَّتِهِمْ"
(رواه البخاري ومسلم)
ya’ni: Tamim ad-Doriy r.a.dan rivoyat qilinadi, Payg‘ambar s.a.v.: “Din nasihatdir”, dedilar. Biz: “Kimga? – deb so‘radik. U zot: “Allohga, Uning kitobiga, Uning rasuliga, musulmonlarning imomlariga va musulmonlar ommasiga”, – dedilar (Buxoriy va Muslim rivoyati). Ushbu hadis dinimizning asosini bayon etuvchi manbalardan biridir.
Nasihatning ma’nosi o‘zgalarga nisbatan samimiy munosabatda bo‘lish, demakdir. Shu ma’noda Payg‘ambarimiz s.a.v. nasihat kimlarga bo‘lishini birma-bir sanab o‘tdilar.
Birinchisi, Allohga nasihat bu – Unga hech narsani shirk keltirmagan holda xolis ibodat qilmoqlik, Unga mudom itoatda bo‘lib, osiy bo‘lishdan saqlanmoqlik, uning ato etgan ne’matlariga shukr qilib kufroni ne’mat qilmaslik, Allohga bo‘lgan imonini mustahkam tutib, har bir ishda unga tavakkul qilmoqlik va O‘zidangina madad tilamoqlik.
Allohga nasihat jumlasiga taqdirning yaxshisini ham yomonini ham Allohdan deb bilib, unga rozi bo‘lish ham kiradi. Ba’zilar taqdirdan norozi bo‘lib, umidsizlikka berilishi, tushkunlikka tushishi oqibatida, hatto o‘z joniga qasd qilishdek og‘ir gunohga ham qo‘l urib qo‘yadilar.
Ikkinchisi, Uning kitobiga nasihat bu – Qur’oni karimni Allohning kalomi ekanligiga chin imon keltirgan holda undagi xabarlarni tasdiqlash, uning ahkomlariga amal qilish, qaytarganlaridan qaytish, uni to‘g‘ri tilovat qilib, unda g‘uluvga ketmaslik, uning mutashobih oyatlariga imon keltirish bilan tasdiqlamoqlik.
Ba’zilar bu borada ham xatoga yo‘l qo‘yib, oqibatda zalolatga ketganlar. Ilmsizlik bilan Qur’onning mutashobih oyatlari ustida bahs yuritib, turli buzg‘unchi toifalarning chiqishiga sabab bo‘lganlar.
Uchinchisi, Uning rasuliga nasihat bu – Muhammad s.a.v.ni Allohning haq payg‘ambari ekanligiga chin imon keltirgan holda U zotning Allohdan keltirganlariga ergashish, qaytarganlaridan qaytish, axloqlaridan ibrat olish, sahih sunnatlariga rioya qilish va ularni bid’atdan himoya qilish.
Ba’zi toifalar faqat Qur’onni tan olib, Payg‘ambarning sunnatlarini tan olmaydilar, yana ba’zilari sunnatga amal qilamiz degan da’vo zamirida mo‘tabar fiqhiy mazhablarni inkor etadilar. Vaholanki, to‘rtala mazhablar ham ulamolarning ijtihodlari asosida Rasulullohning sunnatlariga tayangandir.
To‘rtinchisi, musulmonlarning imomlariga nasihat. Dunyoviy ishlardagi rahbarlarni ham, diniy ishlardagi ulamolarni ham bir so‘z bilan imom deyiladi. Demak, musulmonlarning imomlariga nasihat bu – davlat rahbarlariga sadoqat bilan itoat etmoqlik, ularning amru farmonlarini bajarmoqlik, boshqaruv ishlarida ularga ko‘maklashmoqlik, ularga qarshi isyon qilmaslik, ulamolarga ergashmoqlik, ular haqida yaxshi gumonda bo‘lmoqlik, ularni payg‘ambarlarning merosxo‘ri deb ehtirom qilmoqlik. Chunki, davlat rahbarlari musulmonlarning dunyoviy ishlarini yurgizadilar, ularning xavfsizligini, mol-mulki, haq-huquqi, obro‘-e’tiborining daxlsizligini ta’minlaydilar. Diniy ulamolar esa, musulmonlarni halollikka chaqiradilar, ibodat va amallari to‘g‘ri va maqbul bo‘lish yo‘llarini ko‘rsatadilar, yaxshilikka buyurib, yomonliklardan qaytaradilar, bir so‘z bilan aytganda dunyo va oxirat obodligi yo‘llariga chorlaydilar.
Rahbarlarga itoat qilmaslik fisqu fasodning ko‘payishi, inson huquqi va hurmati poymol bo‘lishi, qonlar to‘kilib, mollar talon-taroj qilinishiga olib kelsa, ulamolarni ehtirom qilmaslik esa ularning va’z nasihatlari va fatvolariga bee’tibor bo‘lish, gunoh va ma’siyatlardan hazar qilmaslik, umuman dinga nisbatan hurmatsizlikni paydo bo‘lishi, fitna va ixtiloflarning avj olishiga sabab bo‘ladi.
Tarixda ham, xozirda ham rahbarlariga isyon qilingan, ulamolari bilan ixtilofga borilgan yurtlarda tinchlik va barqarorlik yo‘qolganligi, turli xil e’tiqodiy toifalar ko‘payib ketganligiga guvohmiz.
Beshinchisi, musulmonlar ommasiga nasihat bu – barcha musulmonlarga birdek yaxshi munosabatda bo‘lish, kishi o‘zi uchun yaxshi ko‘rgan narsani boshqalar uchun ham yaxshi ko‘rmoqlik, o‘ziga yoqmagan narsani o‘zgalarga ham ravo ko‘rmaslik, ularga amri ma’ruf va nahyi munkar qilishlikdir.
Shuningdek, ularni dunyo obodligi va oxirat foydalariga yo‘llash, bu borada yordam qilish, ularni ehtiyot qilish, ulardan turli zarar va ofatlarni bartaraf qilish, ularga yumshoqlik va ixlos bilan amri ma’ruf qilish, ularga mehr-muruvvat ko‘rsatib, shafqat qilish, kattalarini hurmatlab, kichiklarini izzat qilish va rahmdil bo‘lish, mol-dunyo, obro‘-e’tibor va nomuslarini himoya qilish, ularni yuqorida zikr etilgan barcha go‘zal axloqlar bilan xulqlanishiga qiziqtirish kabilar.
Alloh taboraka va taolo insonlarga o‘z habibi Muhammad sallolohu alayhi vassalamni payg‘ambarlarning oxirgisi qilib yubordi va uni go‘zal odob-axloq, mehr-muruvvat, olijanob fazilatlar sohibi qildi.
Aloh taolo marhamat qilib aytdi:
وَإِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ
ya’ni: “Albatt, Siz buyuk xulq uzradirsiz!” (Qalam surasi, 4-oyat).
Darhaqiqat, Payg‘ambarimiz sallolohu alayhi vassalam o‘zlarining chiroyli xulq odoblari bilan barcha ummatga namunadirlar. Zero, u zot hadislarning birida marhamat qilib aytganlar:
قال عليه الصلاة والسلام:"إِنَّمَا بُعِثتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الأَخلَاقِ"
رواه البخاري
و الحكم و البيهقي
“Men eng yaxshi xulqlarni kamoliga yetkazish uchun yuborildim” (Buxoriy, Hokim va Bayhaqiy rivoyati).
O‘zgalarning og‘irini yengil qilish, hojatlarini chiqarish, muammolarini hal etishga ko‘maklashish, adashganlariga to‘g‘ri yo‘l ko‘rsatish, yaxshi-yomon kunida yonida turish musulmonlarga nisbatan samimiylikning yorqin ko‘rinishlaridir. Bugungi kunda jamiyatimizda bunday ishlar davlatimiz siyosatining ajralmas qismini tashkil etib, kundalik hayot tarzimizga aylanib bormoqda.
Aziz jamoat! Xabaringiz bor shu yilning 10-11 mart kunlari muhtaram Prezidentimiz Shavkat Mirziyoyev Buxoro viloyatiga tashrif buyurganida viloyatda “Mir Arab” oliy madrasasini tashkil qilish bo‘yicha ko‘rsatma bergan edilar. Hozirda ushbu oliy madrasa tashkil qilinib, 2017-2018 o‘quv yili uchun abituriyentlardan hujjatlarini qabul qilish jarayonlari ketmoqda. Shubha yo‘qki, ushbu oliy madrasada ham xalqimiz uchun yetuk din peshvolari ta’lim olib chiqib, xalqimiz ma’naviyatining yanada yuksalishiga sababchi bo‘ladilar, albatta.
Alloh taolo barchalarimizni o‘zaro mehru oqibatda hayot kechirmog‘ligimizga muvaffaq aylab, yurtimiz tinchligi va xalqimiz farovonligini bundan ham ziyoda qilsin. Omin!
Ilova: Muhtaram imom-domla! Tagiga chizib ajratilgan satrlarni misollar bilan kengroq bayon etishingizni so‘raymiz.
Tasavvuf masalasi ham salafiylar tomonidan qattiq tanqidga olingan va ko‘r-ko‘rona rad etiladigan mavzulardan biridir. Tasavvuf, tariqat, suluk, shayx, murid va shu kabi atamalarni eshitishlari bilan mavzuni inkor qilishga tushib ketadilar. Lekin aslida ham shundaymi?
Ming yillardan beri Islomning ruhi bo‘lib kelgan va Islom ummati og‘ishmay amal qilib kelayotgan bu mavzu rad etilishi kerakmi?!
Tasavvuf – bu Allohni tanish va nafsni poklashni o‘rgatadigan va shu yo‘ldagi harakatlarni ifodalaydigan, ularni anglatadigan va bu holatlarga erishish uchun nima qilish kerakligini tushuntiradigan bir ilmdir. Tasavvuf islomiy ilmlarning eng sharaflisidir. Bu ilmning sharafi, mavzusining sharafi bilandir.
Modomiki, tasavvufning maqsadi, mavzusi ma’rifatulloh – Allohni bilish-tanish ekan, u o‘z-o‘zidan islomiy ilmlarning eng sharaflisi bo‘ladi. Tasavvuf bizga nima qilsak, Alloh bizni sevadi? Nima qilsak, qalbimizda bo‘lishini istaganimiz “Alloh sevgisi” hosil bo‘ladi, kabi savollarga javob beradi va bu maqomga erishish yo‘llarini o‘rgatadi.
Tasavvufga ulamolar tomonidan ko‘plab ta’riflar berilgan. Shayx Ibrohim ibn Muvallid Roqqiy rahmatullohi alayh o‘zining kitoblarida bu ta’riflarni yuzdan oshig‘ini jamlagan.
Shayx Muhammad ibn Ali Qassob rahimahulloh: “Tasavvuf bu – saodat asrida sharafli qavmning eng oliyjanob kishisidan sodir bo‘lgan eng go‘zal xulqlardir”, degan.
Shayx Abu Muhammad Jaririy rahimahulloh: “Tasavvuf – har bir go‘zal xulqni olish va har bir yomon xulqni tark qilishdir”, dedi.
Shayx Muhammad ibn Ali ibn Husayn ibn Ali ibn Abu Tolib rahimahulloh: “Tasavvuf – go‘zal xulq bilan bir ma’noda bo‘lib, kimning xulqi senikidan go‘zal bo‘lsa, tasavvufi ham go‘zaldir”, degan.
Shayx Abu Hafs Naysoburiy rahimahulloh: “Tasavvuf – uning barchasi odobdir. U har bir vaqt, har bir hol va har bir maqomning odobidir”, degan.
Tasavvuf ba’zi kishilar: “Bu narsa hijriy uchinchi asrdan keyin paydo bo‘lgan bid’at, avvalgi davrda bo‘lmagan. Qur’oni karim va hadisi sharifda “Tasavvuf” so‘zi biror marta zikr qilinmagan”, deb da’vo qilayotganidek keyin paydo bo‘lib qolgan bid’at ilm emas, balki u barcha shar’iy ilmlar qatori Islomning avvalidan mavjuddir.
Qur’oni karimda va hadisi shariflarda “Tasavvuf” so‘zini biror marta kelmagani uni islomiy ilm emasligiga dalil bo‘lmaydi. Chunki boshqa islomiy ilmlarning ham nomlari Qur’on va hadisda zikr qilinmagan. Agar Qur’on va hadisda zikr qilinmagan narsalarni inkor qilsak, juda ko‘plab narsalardan voz kechishimizga to‘g‘ri keladi.
Tasavvuf Islomning avvalgi asrlaridan beri mavjud bo‘lib, u ham boshqa islomiy ilmlar qatori Qur’on va sunnatdan olingan. Bunga Qur’on, hadis va tobeinlarning so‘zlarida dalillar bor. Avval aytganimizdek tasavvufning asosiy vazifasi insonning nafsini tarbiyalash, gunohlardan poklash va botiniy amallarini tartibga solishdir.
Alloh taolo An’om surasining 120-oyatida bunday marhamat qilgan:
﴿وَذَرُوا ظَاهِرَ الْإِثْمِ وَبَاطِنَهُ﴾
“Va oshkora hamda maxfiy gunohlarni tark qilinglar!”.
Alloma Alouddin Ali ibn Muhammad Bag‘dodiy rahimahulloh bu oyati karimani tafsir qilib: “Oshkora gunohdan tashqi a’zolar bilan qilinadigan gunohlar nazarda tutilgan. Maxfiy gunohdan qalb bilan qilinadigan gunohlar nazarda tutilgan” degan.
Zohiriy a’zolar bilan qilinadigan gunohlarni tark qilishni va unga beriladigan jazolarni fiqh fani o‘rgatsa, qalb kasalliklarini davolashni aynan tasavvuf o‘rgatadi. Boshqa oyati karimada shunday deyiladi:
﴿قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا﴾
“Batahqiq, kim u(nafs)ni poklasa, yutuqqa erishdi” (Shams surasi, 9-oyat).
Darhaqiqat, inson oxiratda yutuqqa erishishi uchun, jahannam olovidan omonda bo‘lishi uchun bu dunyoda kufrdan, shirkdan, nifoqdan va turli gunoh va qalb kasalliklaridan o‘zini poklashi kerak.
Alloh taolo bu oyati karimalarda bandalarini kufr, shirk va gunohlardan o‘zlarini poklashga buyurmoqda. Mana shu poklashni o‘rgatadigan fanni “Tasavvuf” deb nomlash insonlar orasida urf bo‘lgan.
Shuningdek, Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning hadisi shariflarida tasavvuf ehson deb nomlangan. “Jabroil hadisi” deb nomlangan mashhur hadisi sharifda “ehson” ayni tasavvuf ekani namoyon bo‘ldi.
Umar ibn Xattob roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Bir kuni Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning huzurlarida edik. Birdan ustimizda oppoq kiyimli, sochlari qop-qora odam paydo bo‘ldi. Unda safarning asari ko‘rinmas edi. Uni birortamiz tanimas ham edik. U kelib, Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning to‘g‘rilariga o‘tirdi. Ikki tizzasini u zotning ikki tizzalariga tiradi. Ikki kaftini sonlari ustiga qo‘ydi va: “Ey Muhammad, menga Islom haqida xabar ber”, dedi.
Shunda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Islom “Laa ilaaha illallohu Muhammadur Rasululloh”, deb shahodat keltirmog‘ing, namozni to‘kis ado qilmog‘ing, zakot bermog‘ing, Ramazon ro‘zasini tutmog‘ing, agar yo‘liga qodir bo‘lsang, Baytni haj qilmog‘ing”, dedilar.
“To‘g‘ri aytding”, dedi u. Biz undan ajablandik. O‘zi so‘raydi, o‘zi tasdiqlaydi.
“Menga iymon haqida xabar ber”, dedi.
“Allohga, Uning farishtalariga, kitoblariga, payg‘ambarlariga va oxirat kuniga iymon keltirmog‘ing, yaxshiyu yomon qadarga iymon keltirmog‘ing”, dedilar.
“To‘g‘ri aytding”, dedi.
“Menga ehson haqida xabar ber”, dedi u.
“Allohga xuddi Uni ko‘rib turganingdek ibodat qilmog‘ing. Agar sen Uni ko‘rmasang, U seni ko‘rib turur”, dedilar.
“Menga Soat (qiyomat)dan xabar ber”, dedi.
“So‘raluvchi bu haqda so‘rovchidan bilimliroq emas”, dedilar.
“Uning alomatlaridan xabar ber”, dedi.
“Cho‘ri o‘z xojasini tug‘ishi, yalangoyoq, yalang‘och, kambag‘al cho‘ponlarning bino qurishda bir-birlaridan o‘zishga urinishlarini ko‘rmog‘ing», dedilar. So‘ngra u (qaytib) ketdi. Bas, birmuncha vaqt o‘tkazdim. So‘ngra u zot menga:
“Ey Umar, so‘rovchi kimligini bildingmi?” dedilar.
“Alloh va Uning Rasuli biluvchidir”, dedim.
“Albatta, u Jabroildir. Sizlarga diningizni o‘rgatgani kelibdi”, dedilar».
Ushbu hadisi sharifda dinning asllari iymon, Islom, ehson, zohiriy va botiniy amallarni isloh qilish va oxirat kuni haqida va bularning barchasi din ekanligini xabari berilmoqda.
Hadisi sharifda zikr qilingan “Islom”ni fiqh ilmi o‘rgatadi. “Iymon” qismini aqoid ilmi o‘rgatadi. Bizning mavzumizga bevosita bog‘liq bo‘lgan “ehson” qismini esa tasavvuf ilmi o‘rgatadi va bu hadisi sharifda bunga amaliy namuna ham bor.
Jabroil alayhissalom: “Menga ehson haqida xabar ber”, deganlarida Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Allohga xuddi Uni ko‘rib turganingdek ibodat qilmog‘ing. Agar sen Uni ko‘rmasang, U seni ko‘rib turur”, dedilar.
Tasavvufning asosiy maqsadlaridan biri ham banda qilayotgan har bir ibodatida, amalida Alloh uni ko‘rib turganini va bu amaliga qiyomat kuni albatta savol-javob bo‘lishini qalban his qildirishdir.
“Tasavvuf” so‘zi Islomning dastlabki asrida ishlatilmagan bo‘lsa-da, keyingi davrlarda “so‘fiy” so‘zi ishlatilganini kuzatishimiz mumkin.
Ulamolar mutavotir hadisning qanday bo‘lishi va shartlarini bayon qilib aytadilarki “Mutavotir hadis – uning sanadidagi har bir tabaqada juda ko‘p roviy rivoyat qilgan. Ana shu roviylarning barchasi rivoyat qilingan hadisni o‘zgartirishga kelishib olishlari mumkinligini aql inkor etadi”.
Shunday ekan, tasavvuf ilmi ham ikkinchi asrdan (tobeinlar asridan) to shu kungacha minglab shariatimiz peshvolari orqali ham naqlan, ham amalan mutavotir holatda bizgacha yetib kelgan. Shuning o‘zi ham tasavvuf ilmining shar’iy ilm ekaniga yetarli dalil bo‘ladi.
Mashhur muhaddis olim, Shayx Shoh Valiyyulloh Dehlaviy rahimahulloh: “Suhbatlarimiz va ta’lim-tarbiyamiz Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamga sahih va mashhur sanad bilan yetib borgan tariqat odobidir”, degan.
O‘tkirbek Sobirov
O‘zbekiston musulmonlari idorasi mas’ul xodimi
Toshkent islom instituti o‘qituvchisi