Sam’oniyning “Al-ansob” kitobida va Zahabiyning “Tazkiratul huffoz” kitobida sayyoh, hofiz[1] Abul Fityon - Umar ibn Abdulkarim ibn Sa’duvayh Dihistoniy Ravvosiy (427/1036−503/1110) rahmatullohi alayh haqida quyidagi ma’lumotlar keladi:
“O‘z asrining hofizlaridan edi. Ilm yo‘lida Xuroson, Iroq, Shom, Hijoz, Misr, Arabistonga safar qilib, ilm o‘rganib ularni kitoblarga bitgan olimlardan edi. Uni kallapurush, deb ham nomlashardi. Chunki, otasi Dihistonda chorva hayvonlarining kallalarini sotar edi. Bir kuni Abu Mas’ud Ahmad ibn Muhammad ibn Abdulloh Bajaliy, Roziy Dihistonga kelib, Abul Fityonning otasi Abul Hasandan yeyish uchun kalla sotib oladi. Abul Hasan Abu Mas’udga qarab: “Ko‘rinishingizdan olim insonga o‘xshaysiz, sizdek inson uchun do‘konda o‘tirib narsa yeyishingiz ma’qul emas, masjidga kirsangiz kallani o‘zimiz olib borib berar edik”, dedi.
Shunda Abu Mas’ud masjidga kirib o‘tirgach, Abul Hasan o‘g‘li Abul Fityondan qovurilgan chiroyli kalla, sirka, piyoz va shirmoy nonni berib yubordi. Abul Fityon o‘shanda hali yoshgina bola edi. Abu Mas’ud mazkur ishdan mamnun bo‘lib, Abul Hasanning qilgan ishiga tasanno aytdi. Kallani yeb bo‘lgach, unga tashakkurlar aytdida va menga juda ham chiroyli muomala qilding. Menda buning evaziga senga beradigan hech narsam yo‘q. Agar xohlasang, o‘g‘lingni oldimga jo‘nat, unga Rasululloh sollallohu alayhi va sallamning hadislaridan aytib beraman.
Otasi bundan juda hursand bo‘ldi. Shu bilan Abu Mas’ud Abul Fityonni o‘zi bilan Dihiston shayxlarining oldilariga olib borar va unga hadis aytib berar va ularning ba’zilarini o‘zgalarga aytishini buyurardi. Shundan so‘ng Abul Fityonga bu ish juda yoqib, unda ilmga bo‘lgan muhabbat paydo bo‘ldi. Keyinchalik o‘zi ham safar qilib, juda ko‘p hadis to‘pladi. Hatto tengdoshlari bilmaydigan hadislarni eshitib jamladi.
Ibn Nuqta aytadiki: Ahli ilmlarni juda ko‘pidan eshitdim, ularning aytishicha, Abul Fityon 3600 ta shayxdan ilm o‘rgangan ekan. Adib Xuzayma ibn Ali Marvaziy aytadi: “Umar Ravvosiyning barmoqlari safarda yurganida sovuq sababli uzilib tushgan.
Hofiz Abu Ja’far Muhammad ibn Ali Hamadoniy aytdi: Bu diyorda Abul Fityondan ko‘ra zehni o‘tkir insonni ko‘rmadim, balki butun dunyoda ham unga o‘xshashi yo‘q. Go‘yo sayohatchi kitob edi. Dunyoni hadis o‘rganib aylanib chiqdi. Uni Makkada uchratib qoldim. Barcha shayxlar uni maqtashardi, u haqda go‘zal so‘zlarni aytishardi. So‘ng Jurjonda uchratib qoldim, shu yerda u bilan qadirdon bo‘lib qoldik.
Bu fanda (hadis) ko‘zga ko‘ringan peshvolardan edi. Hattoki ustozi Abu Bakr Xatib Bag‘dodiy va Abu Homid G‘azzoliy undan hadis rivoyat qilgan. Xususan, Abu Homid G‘azzoliy bu zotdan ikki sahih kitobini o‘tkazib olgan. Shuningdek, Abu Hafs Umar ibn Muhammad Jurjoniy va juda ko‘p muhaddisu faqihlar undan hadis o‘rganganlar.
Ibn Makulo aytadi: Ravvosiy mendan hadis yozib oldi va ayni paytda men ham undan hadis yozib oldim. Uni zakovatli ekanini bildim. Sam’oniy aytadi: “Ahmad ibn Muhammad Saraxsiydan eshitdim: “Umar Ravvosiy Saraxsga kelgan paytda u joyda hadis aytib, talabalarga yozdirar edi. Uning darsiga juda ham ko‘p odamlar kelar edi. Umar Ravvosiy darslari haqida shunday der edi: “Men darsimga kelgan talabalarning barchasini ismini birinchi bor kelganlarida yozib qo‘yaman va ular ikkinchi bor darsga kelganlarida ularning ismlarini yoddan aytib beraman. Ulardan so‘rashimning ham hojati bo‘lmaydi”. Aytishlaricha: “U kishining darsiga kelgan jamoat yetmish kishidan iborat bo‘lar ekan”.
Abdulg‘ofur ibn Ismoil aytdi: Umar Ravvosiy hadis sanadlarini yaxshi biladigan mashhur inson edi. Ko‘p kitoblar yozgan va ko‘p ma’lumotlarni boblarga ajratib jamlagan, tez yozadigan kishi edi. Hayoti salaflar hayotiga o‘xshash kambag‘al va ko‘p farzandli edi. Naysoburdan Tusga qarab yo‘l oldi. U yerda Imom G‘azzoliy u zotga ko‘p hurmat ko‘rsatib o‘zining uyiga tushirdi va U zotdan “Sahihul Muslim”ni eshitdi. Shundan so‘ngina ketishga ruxsat berdi.
So‘ng Tusdan chiqib Marvga Imom Abu Bakr Sam’oniy (“Ansob” kitobi muallifining otasi)ni ziyorat qilish uchun yo‘lga tushadi. Zero, Abu Bakr Sam’oniy u zotni chorlagan edi. Bundan maqsadi u zotning ilmi-u irfonlaridan olish edi. Umar Ravvosiy Marv tomoniga yurar ekan o‘ziga o‘zi: “Men Marvga ketmoqdaman-u, lekin aytishlaricha yo‘lim ustida bo‘lgan Saraxs shahri “ilmning qabristoni” ekan. Ish qilib, menga ham biror narsa bo‘lmasaydi”, deydi va yo‘lida davom etadi. Haqiqatdan ham u zot qo‘rqqan narsa bo‘ladi. U zot 503 yil robi’ul oxir oyida, Saraxsga kelganida ajali yetadi”. Bu ma’lumot Umar Ravvosiyning qabrtoshiga yozib qo‘yilgan. Alloh o‘z rahmatiga olsin!
Imom Buxoriy nomidagi Toshkent islom instituti katta o‘qituvchisi Faxriddin Mamanosirov
[1] Hadis ilmida biladiganlari ko‘p bo‘lib, bilmaydiganlari kam bo‘lgan kishiga hofiz deyiladi.
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM