Bir odamning birgina eshagi bo‘lib, u ertadan kechgacha tinmay mehnat qilar ekan. Narsa tashib ketayotganda o‘sha atrofda o‘tlab yurgan boshqa eshaklarni ko‘rib, ularga havasi kelar va o‘zining hayotidan norozi bo‘lar ekan. Bir kuni odatdagidek charchab kelib uxlab qolibdi va tush ko‘ribdi. Tushida cho‘lda bir qancha eshaklar bilan ketayotgan emish. Hammalarining ustiga bittadan poya ortib qo‘yilgan ekan. Qarasa, bu yerda ham unga eng uzun daraxtni bog‘lab qo‘yishgan emish. Eshakning jahli chiqib, chetroqqa o‘tibdi-da, poyani tushirib, uchidan bir qismini sindirib tashlabdi. Qolgan qismini yana ustiga ortib, yo‘lida davom etibdi. Yuki yengillashgani sababli yurish ham ancha osonlashib, oldinga o‘tib ketibdi. Bir payt qarasa, oldidan katta jarlik chiqibdi. Jarlikning narigi tomoni esa ko‘m-ko‘k o‘tloq ekan. Jarlikdan o‘tishga hech qanday ko‘prik yo‘q emish. Qarasa, atrofdagi eshaklar ustilarida olib kelgan poyalarni jarlik ustiga tashlab undan narigi tomonga o‘tib ketar, ular o‘tgan zahoti poya jarlikka tushib ketar edi. Eshak qarasa, uning poyasi jarlikning narigi tomoniga yetmas ekan. Qilib qo‘ygan ishidan afsuslanib, alam bilan qattiq hangrab yuboribdi. O‘z ovozidan uyg‘onib ketgan eshak ko‘rgani tush ekanini bilib sevinibdi.

Ey odam, mashaqqatli halol mehnat odamni yaxshilikka yetkazadi. Aksincha, yengil-yelpi hayot esa yaxshilikdan mahrum qiladi.

Akbarshoh Rasulov