Bir kuni quyon o‘zining chopqirligini namoyoish qilish uchun toshbaqaga yugurish bo‘yicha musobaqalashishni taklif qilibdi. Toshbaqa rozi bo‘libdi. Marra uchun o‘rmon chetidagi bir daraxtni belgilashibdi. Musobaqa boshlanibdi. Toshbaqa shoshilmay yo‘lga tushibdi, uni ko‘rgan quyon rosa kulibdi va: "Men bir oz mizg‘ib olsam ham bo‘ladi, marraga bir pasda yetib olaman", deb daraxt tagiga yonboshlabdi. Oradan bir qancha vaqt o‘tibdi, quyon qattiq uxlab qolibdi. Bir payt uyg‘onib qarasa, toshbaqa marraga yetay deb qolibdi. Bor kuchini yig‘ib yuguribdi, lekin kech qolgan ekan. Toshbaqa undan oldin marraga yetib boribdi. Quyon qilgan ishidan afsuslanib, hayvonlar oldida rosa uyalibdi.

Har bir ishning harakatini o‘z vaqtida qilgan yaxshi. Fursat o‘tgach, qobiliyat ham foyda bermaydi.   

Akbarshoh Rasulov