Butun umr spirtli ichimliklar do‘konining mudiri bo‘lib ishlagan bir kishining yakkayu yagona o‘g‘li bor edi. Yoshlikdan tarbiyasi o‘ziga yarasha bo‘lgani boismi yoxud otasi topgan luqmaning halol emasligi sababmi, bilmadik, erkatoy o‘g‘ilcha maktabni tugatgach, institutga o‘qishga kira olmay, ancha paytgacha bekor tentirab yurdi. Qiladigan ishi – peshingacha uxlash, kechga tomon esa o‘ziga o‘xshagan bir-ikki ulfati bilan tungi klub, diskotekalarda sang‘ish bo‘ldi. Notavon o‘g‘ilni o‘ylayverib, onaizor adoi tamom bo‘ldi, og‘ir kasallikka chalinib vafot etdi. Onaning “yili” o‘tkazilgan kunning ertasiga ota-bola o‘rtasida qattiq janjal chiqdi. Ikkalasi ham zahri qotil – aroq kayfining og‘ushida edi, ota: “Endi sendek o‘g‘lim yo‘q”, deya uni “oq” qilgan bo‘lsa, nonko‘r farzand: “Agar o‘lsangiz, janozangizga kelsam, harom o‘lay”, deb ont ichdi.
Ota-bolaning hayoti shu zaylda davom etdi. Ularga tanish-bilishlar, qo‘ni-qo‘shnilarning pand-nasihati sira kor qilmadi.
Kunlarning birida farzand nogahon, baxtsiz hodisa sabab halok bo‘ldi. Bu paytda ota ham uyida o‘lim bilan olishib, foniy dunyo bilan xayrlashayotgan edi.
Ertasiga odamlar shahar qabristonida ikkita yangi tepalikni ko‘rishdi. Qabrlar oldida bir munkillagan chol o‘tirib: “Aziz zurriyotlarim! Odam alayhissalomdan boshlangan yana bir sulola umri, men sababli barvaqt nihoyasiga yetyapti. Na sen – farzandim, na sen – nabiram aybdor emassizlar. Bularning barchasiga sizlarga to‘g‘ri tarbiya bera olmagan faqatgina men aybdorman, men”, deya ko‘z yosh to‘kar edi....
Akbarshoh RASULOV
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Padari buzrukvorim shunday dedilar: "Birodar! Darhaqiqat, ilm ato qilish va foyda yetkazish na ustozning, na voizning va na nasihat qiluvchining ishi. U narsa boshqa bir Zotning ato etganidir. Ilmni Alloh beradi. Biror vosita orqali beradi, kimnidir sabab ham qiladi. Agar biror odam ilm tolibi bo‘lib haqiqiy talab ila kelsa, u holda Alloh taolo ustozning qalbida uning uchun foydali bo‘ladigan narsani solib qo‘yadi. Yo‘qsa, biror kimsada o‘zgaga biror foyda yetkazish qudrati yo‘qdir. Toki, Alloh taoloning tavfiqi bo‘lmasa va U Zot iroda qilmasa, biror shaxs o‘zgaga foyda yetkaza olmaydi. Alloh xohlasa, bir jumla ila foyda yetkazishi mumkin. Agar xohlamasa, uzun va mazmundor va’zlar hammasi bekor ketadi".
Ulug‘larimizning bir gapi bor: "Tolibning (ilm) talabi barakotidan (ilm) aytuvchining qalbi va tiliga Alloh taolo eshituvchilar uchun foydali narsani joriy qilib qo‘yadi".
Din ilmining barakalari
Shayxul islom, Alloma Shamsul Haq Afg‘oniy rahmatullohi alayh aytadilar: «Devbandagi "Dorul ulum" madrasasida hadis ilmining bir talabasi vafot etdi. Janoza o‘qilib, dafn qilindi. Keyin vorislariga xat yuborildi. Masofa uzoqligi uchun xat olti oy deganda yetib bordi. Marhumning qarindoshlari kelishdi... Rektor Qori Muhammad Toyyib hazratlari bilan uchrashishdi va: "Biz mayyitni qabrdan qazib olib, yurtimizga olib ketishni xohlaymiz", deyishdi. Qori Muhammad Toyyib hazratlari ularga uzoq tushuntirdilar. Lekin ular juda qaysar edi, gapga kiray deyishmasdi. Shunda Qori Muhammad Toyyib hazratlari ularni mening huzurimga yubordilar. Men ham ularga uzoq tushuntirdim. Ular esa: "Biz mayyitni yo olib ketamiz, yoki butun qarindoshlarimiz bilan bu yerga ko‘chib kelib olamiz", deyishdi...
Xullas, qabr qazildi, ne xolki, olti oydan keyin mayyit kafanida bus-butun yotgan edi. Undan ajib xushbo‘y taralardi. Mayyitning jasadi qutiga solindi va hurmat yuzasidan bir talaba ular bilan birga yuborildi. Uning yurtiga temir yo‘l orqali borilar edi. Temir yo‘l vokzalida bojxona va nazoratchi xodimlar to‘xtatib: "Bu qutida mayyit emas, noqonuniy yo‘l ila olib ketilayotgan mushki anbar bor", deb, tobutni ochishga majburlashdi. Ochib qarasalar, ne ko‘z bilan ko‘rsinlarki, unda o‘lik jasad, ammo hadis ilmini o‘rganayotgan talabaning jasadi bor edi, undan judayam xush hid taralayotgan edi.
"Nasihatlar guldastasi" kitobidan