Ikki qo‘shni bor edi. Ulardan biri mashinali bo‘ldi. U har kuni ishga ketayotib, qo‘shnisini ham ola ketar edi. Oylar, yillar shu zaylda o‘tdi. Kunlarning birida mashinali kishi tishi qattiq og‘rigani sabab, zudlik bilan doktorga ko‘rinish maqsadida, qo‘shnisini kutmay jo‘nashga majbur bo‘ldi. Qo‘shnisi esa, derazadan uning mashinani yelday uchirib ketayotganini ko‘rib: “Eh, nomard, meni ham ola ketsang biror joying kamayib qolarmidi? Ilohim,  tishing og‘rib, bir umr senga azob bersin...” dedi.

Bayt:

Noshukr shunaqa – bilgani fasod, ig‘vo va qarg‘ish,

Duoibadida qo‘shilur, hatto qo‘shni og‘zidagi tish...   

Akbarshoh Rasulov