بسم الله الرحمن الرحيم
Muhtaram jamoat! Jannatmonad aziz yurtimiz chindan ham go‘zal, uning takrori bu dunyoda mavjud emas. Mustaqil diyorimiz biz uchun muqaddas zamin sanalib, barchamiz uning ravnaqi uchun harakat qilishimiz darkor bo‘ladi. Ona diyorimiz O‘zbekistonimiz mana shunday ulug‘ va muborakdir.
Bugungi Juma mav’izamizda Islomning buyuk odobi bo‘lgan hayo haqida so‘z yuritamiz.
Inson tabiatidagi eng yaxshi fazilatlardan biri hayodir. Hayo kishining imon-e’tiqodi, odob-axloqining darajasiga qarab, ko‘p yoki kam bo‘ladi. Bir odam bema’ni ishlardan o‘zini tortayotganini yoki biror noloyiq ishni qilib qo‘yib, xijolatdan yuzi qizarganini ko‘rsangiz, bilingki, u – hayoli insondir.
Hayo ikki xil: tug‘ma va ta’lim orqali bo‘ladi. Ta’lim va o‘rganish yo‘li bilan hosil bo‘lgan hayoni shariatda imonning sho‘balaridan biri deb hisoblangan. Chunki, shariatda o‘sha hayo talab qilingan, tug‘ma hayo emas. Chunki tug‘ma hayo o‘z-o‘zidan bor narsa. Gohida shaxs bunday hayoni o‘ziga yaxshi singdirsa xuddi tug‘ma hayo darajasiga yetishi ham mumkin. Rasululloh sallollohu alayhi vasallamda hayoning ikki turi ham jam bo‘lgan edi. Nabiy sallollohu alayhi vasallam tug‘ma hayoda ulug‘ maqomda edilar. O‘rganib hosil qilingan hayoda esa, eng baland cho‘qqida edilar.
Hayo barcha yaxshiliklarning asosidir. Uning ketishi barcha yaxshiliklarning ketishidir. Gunohlar asta – sekin hayoni zaiflashtirib borib, bir yo‘la yo‘q qilib yuborishi ham mumkin. Agar bordiyu qilayotgan ishlariga beparvo bo‘lsa, yaxshi-yomonligiga e’tibor bermay qilaversa, xalqimiz unday odamdan yaxshilik chiqmaydi, uning hayosi yo‘q deydi.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam ummatlarining qalbida barcha yaxshi fazilatlarni o‘z ichiga olgan hayo bo‘lishini xohladilar. Avvalo, o‘zlari bu xulq bilan eng mukammal darajada sifatlangan edilar. Abu Said Xudriy (roziyallohu anhu) shunday deganlar:
كَانَ رَسُول ُاللهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ سَلَمْ أشَدَّ حَيَاءً مِن َالْعَذرَاءِ فِي خِدْرِهَا وَ كَانَ إذا رَأى شَيْئاً يَكْرَهُهُ عَرَفْنَاهُ فِي وَجْهِهِ (رواه مسلم)
ya’ni: “Rasululloh sollallohu alayhi vasallam hayo bobida chimildiqdagi kelindan ham o‘tar edilar. Qachon o‘zlari yoqtirmaydigan biror narsani ko‘rsalar, darhol yuzlaridan (norozilik alomatini) bilib olar edik”.
(Imom Muslim rivoyati)
Hayo ikki xil bo‘lib, birinchisi insonning tabiatida mavjud bo‘lgan his-tuyg‘ular, ikkinchisi Parvardigor va xalq huzurida odobli bo‘lishdir.
Hayo to‘g‘risida so‘z ketganda avvalo, bu sifat ayollarimizda mujassam bo‘lishi alohida ahamiyat kasb etadi. Ayolning hayoli, iboli va iffatli bo‘lishi ko‘rkiga ko‘rk qo‘shadi. Chunki o‘tmishga nazar tashlasak, bizlarning bobolarimiz va buvilarimiz iffatli va hayoli bo‘lganlarini ko‘ramiz.
لَوُ كَانَ الْحَيَاءُ رَجُلاً لَكَانَ رَجُلاً صَالِحاً لَوْ كَانَ الْفَحْشُ رَجُلاً لَكَانَ رَجُلاً سُوْءًا (رواه الطبرانى
ya’ni: “Agar hayo inson bo‘lganda edi, solih kishi bo‘lar edi va agar fahsh inson bo‘lganida, yomon kishi bo‘lar edi”. (Imom Tabaroniy rivoyati)
Insonning ma’naviy ziynati bo‘lmish imon Alloh taolo tomonidan berilgan buyuk ne’matdir. Imonni salomat saqlash va ayniqsa uni doim ziyoda bo‘lishi uchun harakat qilish, har bir insonning burchidir. Imon kuchli va baquvvat bo‘lishi uchun unga bog‘liq bo‘lgan barcha xayrli amallarni ado etishni odat qilish kerak. Imonni ziyoda bo‘lishiga sabab bo‘ladigan omillar ustida to‘xtalib Rasululloh sollallohu alayhi vasallam marhamat qilib shunday deganlar:
عَنْ اَبيِ هُرَيْرَةَ رضي الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ سَلَمْ قال : " اَلْاِيمَانُ بِضْعٌ وَسِتُّونَ شُعْبَةً فَاَفْضَلُهَا قَوْلُ لاَ اِلهَ اِلاَّ الله، وادناها اماطةُ الاذى عن الطريقِ. والحياءُ شُعْبَةٌ مِنَ الْاِ يمَانِ "
( متفق عليه)
ya’ni: “Imon oltmishdan ziyod bo‘lakdan iboratdir. Uning eng afzali “La ilaha illalloh” kalimasi bo‘lsa, eng pastki darajasi yo‘ldagi insonga aziyat yetkazadigan narsani olib tashlashdir. Hayo ham imondan bir bo‘lakdir”.
Demak, hayo imondan bir bo‘lak bo‘lib, u imonni sayqal topishida muhim o‘rin tutadi. Qaysi bir kishining hayosi kuchli bo‘lsa, demak, uning imoni ham baquvvatdir. Yoki aksincha, qaysi bir kishining imoni kuchli bo‘lsa, hayosi ham kuchli bo‘ladi. Xalqimizda imonsizda hayo, hayosizda imon bo‘lmaydi, deb bejiz aytilmagan.
Hayoning ma’nodoshlari oriyat, ibo, uyat va or-nomus bo‘lib barchasi komil inson uchun zaruriy narsalardir. Hayo bu tortinchoqlik, siniqlik, betga chopar bo‘lmaslik degani. Biror kimsadan tanbeh yoki dakki eshitsa uyalib, terlab, qilgan ishidan pushaymon bo‘lib, noqulay vaziyatga tushib qolishga aytiladi. Dakki eshitganda undan to‘g‘ri xulosa qilmay, aksincha tanbeh beruvchiga hamla qilish yoki unga chora ko‘rish uyatsizlik balki xudbinlikdir. Inson Yaratganning oldida hayoli bo‘lsa, bandasi oldida ham hayoli bo‘ladi. Yana insonga lozim narsa shuki, avvalo Allohdan haqiqiy hayo bilan hayo qilsin. Buning uchun fikrini to‘g‘rilashi va halqumini pok tutib, parhezkor bo‘lmog‘i lozim. Rasululloh (sav) marhamat qilib shunday deydilar:
قاَلَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ سَلَمْ لِأصْحَابِهِ َ: " اِسْتَحْيُوا مِنَ اللهِ حَقَّ الْحَيَاءِ . قَالُوا : " اِنَّا نَسْتَحِْی مِنَ اللهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ. فَقَالَ : " لَيْسَ ذلِكَ وَلَکِنَّ الْاِسْتِحْيَاءَ مِنَ اللهِ حَقَّ الْحَيَاءِ أَنْ تَحْفَظَ الرَّأْسَ وَمَا وَعَي و البطنَ وَمَا حَوَى وتَذْكُرُ الْمَوْتَ وَالْبَلَى فَمَنْ فَعَلَ ذلِكَ فَقَدْ اسْتَحْيَى مِنَ اللهِ حَقَّ الْحَيَاءِ " (رواه ﻣﺴﻠﻢ
ya’ni: “Allohdan haqiqiy hayo bilan hayo qilinglar”. Shunda sahobalar dedilar: “Alhamdu lilloh biz Allohdan hayo qilamiz”. Rasululloh bunga javoban marhamat qildilar: “Hayo bunday bo‘lmaydi, balki haqiqiy hayo miyadagi fikrni yaxshilash, oshqozonni poklash ya’ni parhezkor bo‘lish va o‘lim va chirib ketishlikni doim yodda tutish bilan bo‘ladi. Kimiki shularga e’tibor qilsa Allohdan haqiqiy hayo bilan hayo qilibdi”.
Abu Ayyub roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallam:
"أَرْبَعٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ: الحياءُ والتعطرُ وَالسِّواكُ وَالنٍّكَاحُ" (رواه الترمذي
ya’ni: «To‘rt narsa Rasullarning sunnatlaridandir; hayo, xushbo‘y sepmoqlik, sivok va nikoh», - dedilar». (Ahmad, Termiziy rivoyat qilgan.)
Hayo insonni boshqa jonzotlardan ajratib turadigan sifatlardan biridir. Hayo insonga ziynat hisoblangan ulug‘ bir sifatdir. Hayo Payg‘ambarlarning hammalariga mushtarak sifat bo‘lgan fazilatdir. Shuning uchun ham, har-bir mo‘min-musulmon hayoli bo‘lishga harakat qilmog‘i lozim.
Ibn Mas’ud roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Nabiy sollallohu alayhi vasallam:
"إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلاَمِ النُّبُوَّةِ الأُولَى: اِذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئتَ"
(رواه البخاري وأحمد وأبو داود)
ya’ni: «Odamlar nubuvvatning birinchi kalomidan idrok qilgan narsalardan biri «agar hayo qilmasang, istaganingni qilaver»dir», dedilar». (Buxoriy, Abu Dovud va Ahmad rivoyat qilgan). Ha, hayosiz kishi barcha yomonliklarni tap tortmay qilaveradi. Odam bolasini yomonlikdan qaytaradigan narsa uning hayosidir. Ibn Abbos roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Rasululloh sallollohu alayhi vasallam:
"لِكُلِّ دِينٍ خُلُقٌ وَخُلُقُ الاسلامِ الحَيَاءُ" (رواه ابن ماجه
ya’ni: «Har bir dinning o‘z xulqi bordir. Islomning xulqi hayodir», dedilar». (Ibn Moja rivoyat qilgan). Ibn Umar roziyallohu anhudanrivoyat qilinadi: Rasululloh sallollohu alayhi vasallam: «Hayo va imon ikkisi birga yaqinlishtirilgan. Qachon ulardan biri ko‘tarilsa, boshqasi ham ko‘tariladi», dedilar» ( Hokim rivoyat qilgan).
Muhtaram jamoat! Keyingi vaqtlarda ayrim xotin-qizlar tomonidan kiyinish madaniyatiga, urf-odatlarimiz tamoyillariga amal qilmay ko‘cha-kuylarda ochiq-sochiq holda, hayo, ibo kabi odob-axloq doirasidan chetga chiqishlari uchramoqda.
Ularga din-diyonatli, imon-e’tiqodli buvilarimiz va momolarimizning namunali va hayoli hayot tarzlari o‘rnak bo‘lishi lozim. Shunda oilamiz mustahkam bo‘ladi, farzandlar barkamol bo‘lib voyaga yetadi. Yana ahamiyat berishimiz zarur bo‘lgan ishlardan biri internetdan foydalanganda rioya qilishimiz zarur bo‘lgan odoblar haqida qisqacha to‘xtalib o‘tamiz.
Internetdagi, smartfon va uyali telefonlarda bo‘ladigan muomala va muloqotlarda ko‘ngilsiz holatlar yuz bermasligi uchun bu boradagi odoblarga qat’iy rioya qilish lozim. Avvalo, niyat to‘g‘ri bo‘lishi kerak. Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, “Rasululloh (sollallohu alayhi va sallam) aytdilar:
"إنَّمَا الأَعْماَلُ باِلنِّيَاتِ" (رواه البخاري حديث مشهور
ya’ni: “Albatta, amallar niyatlarga ko‘ra e’tiborlidir...”
Kishilarga xat-xabar yozishda ham odob-axloqqa rioya qilish shart. Uyatsiz, behuda, hayosiz jumlalarni yozib, gunoh orttirmaslik lozim yoki odamlar hayoti va obro‘-e’tiboriga zarar beradigan turli asossiz xabar va fitnaga soluvchi ma’lumotlar tarqatish aslo durust emasligini barchalarimiz yaxshi bilishimiz kerak. Zero, og‘zaki nutq bilan yozma nutqning gunohi barobardir.
Ba’zi kishilar internetdagi muomalalariga e’tiborsiz bo‘lishadi. To‘g‘ri va noto‘g‘ri xabarlarga, halol va haromga rioya etishmaydi. Bu esa mutlaqo noto‘g‘ridir. Alloh taolo aytadi:
ذَلِكَ وَمَنْ يُعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ...
ya’ni: “(Gap) shudir. Kimki Alloh harom etgan narsalarni katta gunoh deb bilsa, bas, bu Parvardigori nazdida o‘zi uchun yaxshidir...” (Haj, 30).
Internet orqali o‘zgalar bilan aloqa qilishda yaxshilik va taqvo yo‘lida hamkorlik qilish hamda yomonlik va dushmanlikda hamkorlik qilmaslik shior qilib olinishi kerak. Alloh taolo amr qiladi:
...وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ ... (سورة ﺍلمائدة/2
ya’ni: “...Ezgulik va taqvo (yo‘li)da hamkorlik qilingiz, gunoh va adovat (yo‘li)da hamkorlik qilmangiz!..” (Moida, 2).
Islomda hamkorlikning bosh sharti yaxshilik va taqvodir. Agar mana shu shart topilsa, hamma bilan hamkorlik qilinaveradi.
Musulmon odam o‘ziga berilgan umr ne’mati aziz ekanini, undan unumli foydalanish o‘zining muqaddas burchi ekanini, oxiratda uning har bir lahzasidan so‘ralish borligini bir zum ham unutmasligi kerak. Shu e’tibordan ham, internetga kirib olib, behuda narsalarga soatlab, kunlab vaqt sarflash qattiq qoralanadi.
Alloh taolo aytadi:
لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا
ya’ni: “Ularning ko‘p shivirlashib gaplashishlarida yaxshilik yo‘qdir. Magar sadaqa berishga, ezgulikka yoki odamlar o‘rtasini isloh qilishga buyurgan bo‘lsalar, bu yaxshidir. Kimda-kim Alloh rizosi uchun shu ishlarni qilsa, unga ulkan mukofot berajakmiz” (Niso, 114).
Internet imkoniyatlarini ba’zilar suiiste’mol qilib, faqat o‘z xohishi bilan yolg‘on xabarlar, suratlar va videolavhalar hamda razillik va qotillikka chorlovchi fitnalarni tarqatishadi. Ularning maqsadi biror natijaga erishish, maqtanish ham, odamlar orasida mashhurlik ham, shunchaki ermak ham bo‘lishi mumkin. Ammo bunday ishlar butkul nojoizdir. Shar’an va qonunan ham to‘g‘ri emas.
Kishiga internetdan to‘g‘ri foydalanishda, uning yomonliklaridan saqlanishda eng katta yordamchi – Alloh taoloning bandasini doim ko‘rib turganini, U zot hamma narsadan voqif ekanini hamisha his qilib yashashdir.
Oqil odam shu xitobni aslo xayolidan qochirmasligi, Allohning huzurida g‘ayb – yashirin narsaning o‘zi bo‘lmasligini doim yodda tutishi lozim. Shuni ham esdan chiqarmaslik kerakki, kim yashirincha qilgan ishini ko‘zdan maxfiy qolib ketaveradi deb o‘ylasa, adashadi. Xoh yaxshi, xoh yomon ish bo‘lsin, Alloh uni baribir oshkor qilib qo‘yadi.
Yosh farzandlarning ijtimoiy tarmoqlardan foydalanishlariga ruxsat berishda shoshilmaslik lozim. Darhaqiqat, juda zarur ehtiyoj bo‘lsagina, uning ushbu qo‘llanmada zikr qilingan odoblarga qat’iy rioya etishiga ko‘z yetsagina, ijozat berish mumkin.
Yuqorida zikr qilingan oyati karima va hadisi shariflarda inson uchun hayoning naqadar ulug‘ fazilat ekanini bayon qilindi. Alloh taolo barchalarimizning imonimizni basalomat saqlab, o‘zlarimizni ham va shu jumladan ahlu ayollarimiz, sevimli o‘g‘il-qizlarimizni ham go‘zal odob-axloqli, hayo va iboli solih bandalardan bo‘lishimizga muvaffaq aylasin! Omin.
Rabbining elchisi ekanini tasdiqlash uchun har payg‘ambarga ham xos kitob nozil bo‘lishi shart emas
Olimlar payg‘ambarni bunday ta’riflagan: «Payg‘ambar – shariat vahiy qilingan inson». Demak, payg‘ambarlik Alloh taoloning O‘zi bandalari orasidan tanlab olgan zotga vahiy nozil qilishi orqali yuzaga chiqadi. Alohida kitob tushishi payg‘ambarlik shartlariga kirmaydi. Bunga quyidagi dalillar dalolat bo‘ladi.
1. Payg‘ambarlik xabari vahiy orqali yetkaziladi. Alloh taolo biror bandasini payg‘ambarlik yo elchilikka tanlar ekan, unga saylanganini bildirib qo‘yadi. Bu bildirish nubuvvat va risolatning asosi bo‘lgan vahiyning bir turidir. Undan keyin Alloh taolo o‘sha payg‘ambarga kitob nozil qilishi ham, qilmasligi ham mumkin.
Nubuvvat xabari ba’zan kitob tushishi bilan boshlanadi. Masalan, Muhammad sollallohu alayhi vasallamga ilk vahiy bo‘lib Alaq surasining «Yaratgan Zot bo‘lmish Parvardigoringiz nomi bilan o‘qing!» oyati nozil qilingan. Biroq payg‘ambarlik ko‘pincha kitob tushishidan boshqa yo‘llar bilan boshlangan va aksar payg‘ambarlarda shunday bo‘lgan.
2. Nubuvvatning tasdig‘i payg‘ambarning so‘zlari va u keltiradigan mo‘jizalarga bog‘liq. Alloh taolo tanlagan bandasiga payg‘ambarlik berganidan keyin odamlar orasida bu nubuvvat va risolatning haqiqiyligi faqat ikki hodisa bilan sobit bo‘ladi:
Birinchisi: Payg‘ambar o‘z ummatiga: «Alloh taolo meni sizlarga payg‘ambar va elchi qilib yubordi», deb e’lon qiladi.
Ikkinchisi: Alloh taolo ushbu da’voni tasdiqlash uchun o‘sha zot orqali mo‘jiza ko‘rsatadi.
Payg‘ambarning «Men Allohning elchisiman, Alloh meni sizlarga nabiy qilib yubordi» degan so‘zlari tilovat qilinmaydigan vahiy (ya’ni, muqaddas kitobning bir qismi) bo‘lib, payg‘ambarlikning, elchilikning, shariat va dinga oid barcha hukmlarning haqligini e’tirof etish mana shu so‘zning tasdig‘iga tayanadi.
3. Kitobning ilohiyligi g‘ayri matluv (tilovat qilinmaydigan) vahiy bilan tasdiqlanadi: Alloh taolo biror elchisiga kitob nozil qilganida, u payg‘ambarga tushishi hamono «Allohning huzuridan tushgan kitob» bo‘lib qolmaydi, ya’ni odamlar buni birdan bila qolmaydi. Bu kalom Alloh taoloning huzuridan tushganini sobit qilish elchining «Bu kitob Alloh taoloning huzuridan nozil qilingandir» degan so‘zlari orqali amalga oshadi.
Demak, rasullarning bu guvohligi Alloh taolo ularga bildirgan tilovat qilinmaydigan vahiydir. Kitob ko‘rinishidagi tilovat qilinadigan vahiyning haqligi mana shu tilovat qilinmaydigan vahiy ustiga bino bo‘ladi.
4. Agar payg‘ambarlik faqat kitob tushishi bilan amalga oshadi, deb hisoblansa, unda o‘ziga kitob nozil qilinmagan barcha haq payg‘ambarlarning nubuvvati botil bo‘lib qolgan bo‘lardi. Shuningdek, bunday payg‘ambar minglab mo‘jizalar ko‘rsatib, rostgo‘yligiga minglab dalillar keltirsa ham, hech kim unga imon keltirishga majbur bo‘lmas va bu gunoh sanalmas edi.
Vaholanki, Alloh taolo alohida kitob tushirmasdan minglab payg‘ambarlar yuborgani barchaga ma’lum va ijmo’ qilingan (barcha ulamolar bir ovozdan tasdiqlagan, haq deb ittifoq qilgan) haqiqatdir. Alloh u zotlarga yo tilovat qilinmaydigan vahiy orqali bildirilgan hukmlarga amal qilishni, yo o‘zidan oldingi payg‘ambarlarning kitobiga muvofiq ish tutishni buyurgan. Masalan, Muso alayhissalomdan keyin Bani Isroilga yuborilgan payg‘ambarlar Tavrotga amal qilinishiga mas’ul edi. Alloh taolo Iso alayhissalom haqida bunday deydi: «Iso ibn Maryam: «Ey Bani Isroil, albatta, men o‘zimdan oldin kelgan Tavrotni tasdiqlovchi va mendan keyin keluvchi Ahmad ismli Rasulning bashoratini beruvchi, Alloh sizlarga yuborgan Payg‘ambarman», deganini eslang. (Ahmad) ularga haq bilan kelgan vaqtda esa, “bu ochiq-oydin sehrdir” dedilar» [Sof surasi, 6-oyat].
Iso alayhissalomga ham Bani Isroilning boshqa payg‘ambarlari kabi Tavrot hukmlariga amal qilish buyurilgan edi. Payg‘ambarlarga kitob tushmagan bo‘lsa-da, ularni yolg‘onchiga chiqargan qavmlarni Alloh taolo turli azoblarga mubtalo qildi va bu jazolarning bir qismini Qur’oni karimda bayon etib ham o‘tdi.
5. Kitoblar va sahifalar faqatgina ba’zi payg‘ambarlar va nabiylarga nozil qilingani, ularning aksariyatiga esa hech qanday kitob ham, sahifa ham tushmagani ijmo’ qilingan haqiqatdir. Ularga faqat vahiyning o‘zi – kitobsiz, sahifasiz – nozil qilingan. Shu bilan payg‘ambarligi mukammal, nubuvvati sobit bo‘lgach, ular yuborilgan qavmlar uchun hujjat-dalil tayyor holatga kelgan va endi odamlar imon keltirish va ergashishga majbur bo‘lgan.
6. Mana Bu qissa Shuaro, Naml, Qasas, Toha va Noziot suralarida bayon qilingan bo‘lib, voqealar Muso alayhissalomga Tavrot nozil qilinishidan oldin yuz bergan. Alloh taolo ushbu qissada Musoning bir qibtiyni (qibtiylar – qadimgi Mirs xalqi) o‘ldirib qo‘ygani sababli Fir’avn va uning qavmidan qochib, Misrdan chiqib ketganini, Madyan tomon yo‘l olganini va u yerdagi solih kishining qiziga uylanganini zikr qiladi. Keyin u ahli ayoli bilan Misrga qaytayotganda Tur tog‘i tomonida bir olovni ko‘rib qoladi. Alloh taolo aytadi: «Bas, u(olov)ga kelganida, nido qilindi: «Ey Muso! Albatta, Men O‘zim sening Rabbingdirman. Kavushlaringni yech. Chunki sen muqaddas Tuvo vodiysidasan. Men seni ixtiyor qilib oldim. Vahiy qilinadigan narsaga quloq os. Albatta, Men, O‘zim, Allohdirman. Mendan o‘zga iloh yo‘q. Bas, Menga ibodat qil va meni zikr etish uchun namozni to‘kis ado et» [Toha surasi, 11-14-oyatlar].
Alloh azza va jalla unga payg‘ambar ekanini xabar qildi va unga vahiy qilinayotgan narsaga quloq tutishni, ibodat qilish va namozni ado etishni buyurdi. So‘ng Haq taolo ikki mo‘jiza bo‘lishi uchun unga qo‘lidagi asoni tashlashni, keyin esa qo‘lini qo‘yniga qo‘yishni buyurdi. Shundan keyin buyuk Zot unga Fir’avn huzuriga borishni amr etdi: «Biz senga buyuk mo‘jizalarimizni ko‘rsatish uchun (shunday qildik). Fir’avnga bor, albatta u tug‘yonga ketdi», dedi». [Toha surasi, 23-24-oyatlar].
So‘ngra Alloh taolo Muso alayhissalom bilan Fir’avn o‘rtasida nimalar bo‘lganini zikr qiladi.
Demak, Fir’avnga Muso alayhissalomning da’vati yetib borishi va bu da’vatga ulkan mo‘jizalar hamroh bo‘lishi bilan hukmdor uchun hujjat qoyim bo‘lgan edi. Vaholanki, u paytda Muso alayhissalomga hali Tavrot nozil qilinmagandi. Chunki, Tavrot u zot Bani Isroil bilan birga Misrdan chiqib ketgani va Fir’avn g‘arq qilinganidan keyin nozil bo‘lgan. Bu Qasas surasidagi oyatlarda bayon etilgan.
Shunday qilib, hujjat vahiy nozil bo‘lganidan keyin da’vatning yetib borishi va unga mo‘jizalar hamrohlik qilishi bilan qoyim bo‘ladi. Faqat kitob bilangina qoyim bo‘lganida edi, Fir’avn uchun hujjat kuchga kirmagan va Alloh taolo tomonidan unga va qavmiga dalilsiz azob berilgan bo‘lar edi. bu esa, Al-Adl bo‘lgan Allohning sifatiga umuman to‘g‘ri kelmaydi.
Yuqorida zikr qilganlardan kelib chiqib aytish mumkinki, vahiylarning hammasi ham tilovat qilinadigan emas, balki ba’zida kitobsiz va sahifasiz ham bo‘lishi mumkin. Payg‘ambarlikning yuzaga chiqishi va sobit bo‘lishida asosiy mezon – vahiyning nozil bo‘lishi. Kitob esa Alloh taolo elchilari orasidan saralab olgan zotlarga xoslab berilgan vahiydir.
7. Payg‘ambarlik kitob tushishi bilan emas, balki vahiy nozil bo‘lishi bilan amalga oshishiga va vahiylarning hammasi ham tilovat qilinadigan emasligiga dalolat bo‘ladigan jihatlardan yana biri – Alloh taoloning biror kitobi borligi ma’lum bo‘lmagan va Alloh taolo kitob ato etmagan payg‘ambarlari bilan so‘zlashganidir. Biz bu so‘zlashuvlarni Haq taolo so‘nggi Kitobida zikr qilgani tufayli bilganmiz. Quyida Qur’oni Karimda Alloh taoloning kitob nozil qilinmagan payg‘ambarlari bilan so‘zlashgani haqida hikoya qilingan voqealardan namunalar keltiramiz.
1. Odam alayhissalom bilan. Alloh taolo aytadi: “Va: “Ey Odam, sen o‘z jufting ila jannatda maskan top. Unda nimani xohlasalaringiz, yenglar, osh bo‘lsin, faqat mana bu daraxtga yaqin kelmanglar, bas, u holda zolimlardan bo‘lasizlar”, dedik” [Baqara surasi, 35-oyat].
Haq taolo dedi: “Rabbi ularga nido qilib: «Sizlarni ana o‘sha daraxtdan qaytargan emasmidim va, albatta, shayton ikkovingizga ochiq-oydin dushmandir, demaganmidim?!» dedi» [A’rof surasi, 22-oyat].
Bu voqealar ular Yerga tushirilishidan oldin, jannatda bo‘lganida yuz bergan.
Ular Yerga tushirilganidan keyin Alloh taolo bunday degan: “Odam o‘z Rabbidan so‘zlarni qabul qilib oldi, keyin U Zot uning tavbasini qabul qildi. Albatta, U tavbani qabul qiluvchi va rahmli Zotdir” [Baqara surasi, 37-oyat].
Bu ham Odam alayhissalomga biror kitob nozil qilinmasdan oldin bo‘lgan ishlar sirasidandir.
2. Nuh alayhissalom bilan. Haq taolo Nuh alayhissalom bilan uning qavmi o‘rtasida kechgan voqealarni zikr qilganidan keyin bunday deydi: “Va Nuhga: «Qavming orasidan avval imon keltirganlardan boshqa hech kim imon keltirmas va ularning qilmishlaridan qayg‘uga tushmagin. Bizning rioyatimiz va vahiyimiz ila kema yasagin hamda zulm qilganlar to‘g‘risida Menga gap ochmagin, albatta, ular g‘arq bo‘lguvchilardir», deb vahiy qilindi. U kema yasamoqda. O‘z qavmidan bo‘lgan zodagonlar qachon oldidan o‘tsalar, uni masxara qildilar. U: «Agar bizni masxara qilsangiz, biz ham xuddi siz bizni masxara qilganingizdek sizlarni masxara qilamiz. Bas, yaqinda kimga sharmanda qiluvchi azob kelishini va kimning ustiga muqim azob tushishini bilib olursiz», dedi. Toki Bizning amrimiz kelib, tannur favvora otganda: «U (kema)ga har narsadan bir juftdan va ahlingdan avval so‘z ketmaganini va imon keltirganlarni ol», dedik. U bilan birga imon keltirganlar juda oz edi. U: «Kemaga mininglar, uning yurishi ham, turishi ham Allohning ismi ila bo‘lur. Albatta, Rabbim mag‘firatli va rahmlidir», dedi. U (kema) ularni tog‘lardek to‘lqinda olib ketayotganida, Nuh bir chetda turgan o‘g‘liga: «Ey o‘g‘lim, biz bilan birga (kemaga) mingin, kofirlar bilan birga bo‘lmagin», dedi. U (o‘g‘il): «Toqqa joylashib olsam, meni suvdan saqlaydi», dedi. U esa: «Bugun Allohning amridan saqlovchi yo‘qdir. Kimga rahm qilsagina (saqlar)», dedi. Shunda ular orasini to‘lqin to‘sdi va u (o‘g‘il) g‘arq bo‘lganlardan bo‘ldi. «Ey Yer, suvingni yutgin, ey osmon, o‘zingni tutgin», deyildi. Suv quridi. Farmon bajarildi va (kema) Judiy (tog‘i)ga joylashdi. «Zolim qavmlar yo‘qolsin!» deyildi. Nuh Rabbiga nido qilib: «Rabbim, albatta, o‘g‘lim ahlimdandir, albatta, va’dang haqdir va Sen hukm qilguvchilarning eng hikmatlisisan», dedi. U Zot: «Ey Nuh, albatta u (o‘g‘il) ahlingdan emas. Albatta, u yaxshi amal emasdir. O‘zing bilmagan narsani zinhor so‘ramagin. Men senga johillardan bo‘lmasligingni nasihat qilaman», dedi. U: «Rabbim, men o‘zim bilmagan narsani Sendan so‘ramoqdan panoh tilayman. Agar meni mag‘firat qilmasang va menga rahm ko‘rsatmasang, ziyon ko‘rguvchilardan bo‘laman», dedi. «Ey Nuh, Bizdan senga va sen bilan birga bo‘lgan ummatlarga tinchlik va barakotlar ila (kemadan) tushgin. Yana bir ummatlar bo‘lur, ularni biroz huzurlantirurmiz, so‘ngra ularni bizdan bo‘ladigan alamli azob tutar», deyildi” [Hud surasi, 36-48-oyatlar].
So‘ng Alloh taolo Payg‘ambari Muhammad sollallohu alayhi vasallamga dedi: “Ana shu g‘ayb xabarlarini sizga vahiy qilmoqdamiz. Bundan oldin ularni siz ham bilmas edingiz va qavmingiz ham. Bas, sabr qiling, albatta, oqibat taqvodorlarnikidir” [Hud surasi, 49-oyat].
Xo‘sh, Alloh taoloning Nuh alahissalomga bu vahiysi va unga qaratilgan xitobi biror kitobda kelganmidi?! Yoki bu Alloh taolo unga to‘g‘ridan to‘g‘ri so‘zlagan xitob bo‘lib, u yerda o‘qiladigan hech qanday kitob bo‘lmaganmidi?!
Ushbu oyatlarning uslubi va undagi nidoning yo‘sini Alloh taoloning Nuh alayhissalomga to‘g‘ridan to‘g‘ri xitob qilganini, o‘qiydigan biror kitobni nozil etish orqali amr etmaganini ko‘rsatadi.
3. Yusuf alayhissalom bilan. U quduq tubida yotganda Alloh taolo vahiy qilib, hali akalariga ularning qilmishlari haqida xabar berajagini aytdi: “Bas, uni olib ketishgach va uni quduqning qa’riga tashlashga kelishib olishgach (uni amalga oshirdilar), (Biz) unga: «Bu ishlari to‘g‘risida ularga (kezi kelganda), albatta, xabar berursan, vaholanki, ular (Yusuf ekaningni) sezmaydilar», deb vahiy qildik.” [Yusuf surasi, 15-oyat]. Keyinchalik u Misr azizi (Bosh vaziri) bo‘lganidan keyin ularga bu haqda xabar berdi.
Xo‘sh, u quduqda bo‘lganida kelgan bu vahiy haqiqiy vahiy bo‘la turib, tilovat qilinadigan vahiymidi (muqaddas kitobning bir qismi edimi)? Yo‘q, u g‘ayri matluv vahiy edi.
Alloh taolo payg‘ambarlariga xitobni tilovat qilinadigan vahiy ko‘rinishida (kitob holida) tushirmagani borasidagi oyatlar bular bilan cheklanmaydi. Qur’oni karimda bunday oyatlar juda ko‘p bo‘lib, eslatib o‘tish maqsadida ozginasini keltirish bilan kifoyalandik, xolos.
Demak, payg‘ambarlikning asosi alohida bir kitob nozil bo‘lishiga emas, balki bevosita Alloh taoloning tanlangan bandasiga vahiy yuborishiga bog‘liqdir. Qur’oniy qissalar va tarixiy dalillar ko‘rsatganidek, vahiylar faqatgina kitob shaklidagi (tilovat qilinadigan) matnlardan iborat bo‘lmay, ko‘p hollarda payg‘ambarlarga to‘g‘ridan to‘g‘ri bildirilgan (tilovat qilinmaydigan) ilohiy xitoblar ko‘rinishida kelgan. Shu sababli insoniyatga haqiqatni yetkazish va ularga qarshi ilohiy hujjatni qoyim qilish uchun faqatgina vahiyning o‘zi yetarli bo‘lgan, kitob esa Alloh taolo O‘zi xohlagan elchilarigagina ato etgan maxsus vahiydir.
Nurmuhammad Matkarimov,
O‘zbekiston musulmonlari idorasi
Hadis ilmi maktabi o‘qituvchisi,
Imom Buxoriy xalqaro ilmiy tadqiqot
markazi ilmiy xodimi
Mazkur maqolaga
.Din ishlari bo‘yicha qo‘mitaning 2026 yil 7 iyuldagi 02/2 -sonli xulosasi olingan