Bir yigit aytadi: "Kechki vaqt otam ishdan kelgach, onam dasturxonga taom tortti. Dasturxonga qo‘yilgan non bir oz kuygan edi... Otam taomni yer ekan, nonning kuyganiga parvo qilmas, aksincha onamga tabassum bilan boqar edi. Keyin mendan institutimda nimalar bo‘lgani haqida so‘radi. Men otamga qanday javob qaytarganimni eslay olmayman, ammo otamning kuygan nonni ovqatga botirib huzur bilan yeyayotganini eslayman. Ovqatlanib bo‘lgach men darslarimni tayyorlash uchun turganimda, onam otamdan nonni kuydirib qo‘ygani uchun uzr so‘radi.

Otam esa onamni yupatib: "Azizam, hecham hijolat bo‘lma, ba’zida meni kuygan non yegim kelib qoladi, bugun shunday bo‘ldi", dedi. Yotog‘imga kirishdan oldin otamga "xayrli tun" tilar ekanman, undan rostdan ham kuygan non yeyishni yoqtirasizmi, deb so‘radim. Otam menga tabassum ila shunday javob berdi: "O‘g‘lim, onang bugun qattiq charchagan va uy yumushlaridan toliqqan. Bilib qo‘y, ozgina kuygan non yegan bilan hech nima bo‘lmaydi. Hammamizda ham kamchilik bor, bu dunyoda hech bir odam mukammal emas. Biz ba’zi narsalarda kamchiliklarni qabul qilishni, boshqalarning nuqsonlarini tan olishni o‘rganishimiz kerak. Bu munosabatlarni mustahkam va uzoq davom etishiga olib boradigan eng muhim omillardan biridir.

Bir oz kuygan non tufayli qalbni sindirmaslik kerak. Odamlar bir-birlarini kechirishga va bir-birlarining kamchiliklarini ko‘rmaganga olishga, bunday may-chuyda narsalarga e’tibor bermaslikka o‘rganishlari lozim. Davomiy tanqid har qanday yaxshi narsani ham yomonga aylantiradi! Agar daraxt doimo shamolning bosimida qolsa, u barglarini ham, mevalarini ham to‘kib yuboradi. Xuddi shu kabi, odam ham doimiy tanqid ostida qolsa salbiy xususiyatga ega bo‘lib qoladi. Shunday ekan, sizlar ham bir-biringizning yaxshi sifatlaringizni aytib maqtang va xatolarni kechiring. Chunki go‘zal so‘zlar go‘yo kalitdek bo‘ladi, ular og‘izlarni yopadi va qalblarni ochadi".
 

Homidjon domla ISHMATBЕKOV