Ma’ruf Karxiy rahimahulloh yoronlari bilan Bag‘dodda daryo yoqasida o‘tirgan edilar. Shunda daryo yoqalab bir qancha yosh yigitlar gaplashib, kulishib, raqs tushib, mast bo‘lib o‘tib ketishdi. Boshqa bir yo‘lovchilar Ma’ruf Karxiyni tanib qolib: "Ey Shayx, bu yigitlarning Allohga isyon qilib yurishlariga indamay turasizmi? Ularni duoibad qilmaysizmi?" deyishdi. Shunda Ma’ruf Karxiy hazratlari qo‘llarini osmonga ko‘tarib: "Allohim, ularni bu dunyoda xursand qilib qo‘yganingdek, oxiratda ham ularni xursand qilgin", deb duo qildilar. Boyagi kishilar bundan hayron bo‘lib: "Ularni duoibad qilish o‘rniga ularning haqqiga duoixayr qildingizku?" deyishdi. Ma’ruf Karxiy rahimahulloh: "Agar Alloh taolo ularni oxiratda xursand qilsa, demak ularni bu dunyoda tavba qilishlariga muvaffaq qiladi", dedilar.

Abu Homid G‘azzoliyning "Ihyou ulumiddin" kitobidan.

Bu rivoyatdan shu narsa ma’lum bo‘ladiki, Allohning do‘sti bo‘lgan valiy zot Ma’ruf Karxiyning tariqatlarida insonlarga hidoyat va yaxshilikni ixlos bilan tilash asos qilib olingan. Umuman olganda barcha tasavvuf tariqatlari insonlarga faqat ezgulik tilashni o‘zlariga asos qilib olgan, ularga na zohirda va na botinda zarar berishdan butkul yiroq. Zero, Alloh yaratgan maxluqotlarga nisbatan dilda yomon ko‘rish va nafrat saqlash Islom dini axloqidan emas. To‘g‘ri, gunoh har doim ham yomon ko‘riladi, lekin gunohkorning o‘zidan nafratlanilmaydi.

Homidjon domla ISHMATBЕKOV