O‘tgan asrning saksoninchi yillarida bir kishi Ar-Riyoddan Jiddaga chipta oldi. Kutish zalida ozgina dam olaman, deb uxlab qoldi. Samolyotga chiqish e’lonini eshitmadi. Uyg‘onganida esa yo‘lovchilar allaqachon chiqib bo‘lgan, samolyot eshiklari yopilgan, uchishga hozirlik boshlangan edi.
U odam o‘zidan xafa bo‘lib, juda muhim yo‘ldan qolgani uchun o‘zini koyib turib qoldi. Bir necha daqiqadan keyin uchishga shay bo‘lgan samolyotda yong‘in chiqdi. Yong‘in samolyotni qurshab oldi. Ekipaj aeroportga qaytishga urindi. Lekin yo‘lovchilarni qutqarish uchun tez yordam ulgurmadi. Afsuski, deyarli uch yuz nafar yo‘lovchining bari halok bo‘lgan edi.
Bu mungli voqeadan qilinadigan xulosa shuki, ba’zan shunaqa kechikish va mahrum bo‘lishlar bizni mahzun qiladi. Bir narsani Allohdan so‘rab duo qilasiz-u, u narsa siz xohlaganday bo‘lmaydi! Yoki kutilmaganda sizga yoqmaydigan hodisalar sodir bo‘lib qoladi. O‘shanday paytlarda unutmang – Alloh bizga nima yaxshi ekanini yaxshi biladi. Buni Qur’oni karimda biz bandalariga aytib qo‘ygan:
“…Balkim, sizlar yoqtirmagan narsa (aslida) o‘zlaringiz uchun yaxshi, yoqtirgan narsangiz esa (aslida) sizlar uchun yomon bo‘lib chiqar. Alloh bilur, sizlar esa bilmaysizlar” (Baqara surasi, 216-oyat).
Akbarshoh Rasulov
Dunyo shiddat bilan o‘zgarib, axborot oqimi misli ko‘rilmagan darajada tezlashgan asrda inson ongi eng katta kurash maydoniga aylandi. Bu maydonda esa eng xavfli qurol mutaassiblik va radikallashuvdir. Ko‘pincha "haqiqatni izlash" niqobi ostida boshlangan yo‘l, afsuski, ko‘plab insonlarni jamiyatdan uzilishga, oilasidan kechishga va oxir-oqibat fojiaga olib kelmoqda.
Biroq eng muhim savol ochiq qolmoqda: Xato qilgan, adashgan va mutaassiblik ko‘chasiga kirib qolgan inson uchun ortga yo‘l bormi?
Hech kim bir kunda radikal bo‘lib qolmaydi. Bu jarayon odatda bilimsizlikdan boshlanadi. Diniy yoki dunyoviy bilimlarning yuzakiligi insonni manipulyatsiya quroliga aylantiradi. Vaholanki, islom dini birinchi navbatda insonni fikrlashga va ilm olishga chaqiradi. Qur’oni karimda shunday marhamat qilinadi:
«Ayting: «Biladiganlar bilan bilmaydiganlar teng bo‘lurmi?!» (Zumar surasi, 9-oyat)
Bu oyat insonni ko‘r-ko‘rona kimgadir ergashishdan emas, balki aql va ilm bilan fikr yuritishga undaydi. Mutaassib inson esa izlanishdan to‘xtagan va faqat muayyan bir guruhning fikrini mutlaq haqiqat deb biladigan kishidir.
Mutaassiblikning eng katta xavfi dunyoni faqat "qora" va "oq"qa ajratishdir. Unda bag‘rikenglik yoki boshqacha fikrlashga joy yo‘q. Inson bu girdobga tushganda, atrofidagi hammani, hatto ota-onasini ham "osiy" sifatida ko‘ra boshlaydi.
Ammo tarix va bugungi kun tajribasi shuni ko‘rsatadiki, ortga qaytish nafaqat imkon bor, balki zarur hamdir.
Adashgan insonning ortga qaytishiga ko‘pincha qo‘rquv va jamiyatning nafrati xalaqit beradi. Bu yerda eng katta mas’uliyat yaqinlari va jamiyat zimmasiga tushadi. Adashgan insonni jarlikka itarib yuborish emas, balki unga qo‘l uzatish lozim. Zero, Payg‘ambarimiz alayhissalom marhamat qilganlaridek:
«Alloh taolo muloyimdir va muloyimlikni yaxshi ko‘radi. U Zot muloyimlik uchun qattiqqo‘llikka bermagan ajr-mukofotni beradi». (Imom Muslim rivoyati)
Tavba va qaytish yo‘lidagi ilk qadamlar:
To‘g‘ri yo‘lga qaytish imkoni har doim bor. Inson xato qilishi mumkin, lekin xatoda oyoq tirab turish — haqiqiy mag‘lubiyatdir. Mutaassiblikdan qaytish — bu faqat fikrni o‘zgartirish emas, bu — hayotga, oilaga va kelajakka qaytishdir.
Shermuhammad Boltayev,
Xorazm viloyati Shayx Qosim bobo
masjidi imom-xatibi