Baqara so‘zi «sigir» degan ma’noni anglatadi. Surai karimada Alloh taolo Banu Isroilga sigir so‘yishga farmon bergani haqidagi qissa ham o‘rin olgan bo‘lib, suraning nomi shundan olingandir.
Bu sura Muhammad alayhissalom Makkai Mukarramadan Madinai Munavvaraga hijrat qilganlaridan keyin nozil bo‘lgan birinchi suradir.
Albatta, boshqa suralar kabi, bu sura ham birdaniga, ya’ni oyatlari ketma-ket nozil bo‘lmagan, balki turli holatlarda, turli vaqtlarda nozil bo‘lgan. Orada boshqa suralarning ham oyatlari nozil bo‘lib turgan. Qachon biror oyat yoki bir necha oyat nozil bo‘lsa, Nabiy alayhissalomning o‘zlari o‘sha tushgan oyatlarning o‘rni qaysi suraning qaysi oyatidan keyin, qaysi oyatidan oldin ekanini ham aytib berganlar.
Ushbu surai karima bir necha mavzularni muolaja qiladi. Lekin hamma mavzular ham bir masala atrofida jamlanadi. U ham bo‘lsa, yahudiylarning Islomga bo‘lgan munosabatlari, Nabiy alayhissalomga va yangi Islom jamoasiga qilgan qarshiliklari masalasidir. Shuningdek, yahudiy va munofiqlarning hamda mushriklarning Islomga qarshi olib borgan dushmanliklari, buning muqobilida yosh Islom jamiyatining shakllanishi, yer yuzida Allohning xalifasi bo‘lish uchun tayyorlanish jarayonlari hikoya qilinadi.
Madinai Munavvarada nozil bo‘lgan boshqa suralar kabi, Baqara surasi ham musulmonlar o‘z ijtimoiy hayotlarida muhtoj bo‘lib turgan qonun-qoida va tuzumlarni muolaja qiladi.
Bu sura ko‘plab shariat hukmlarini, aqiyda, ibodat, muomala, axloq, oila, taloq, idda, ro‘za, qasos kabi masalalarni o‘z ichiga olgan.
Suraning avvalida mo‘minlar, kofirlar va munofiqlarning sifatlari haqida so‘z ketadi. Iymon, kufr va nifoqning haqiqati bayon qilinadi. Saodat ahli bilan badbaxtlar solishtiriladi. So‘ngra insonning yaratilishi, Odam alayhissalomning xalq etilishi va o‘sha vaqtda bo‘lib o‘tgan ishlarning qissasi keladi.
Surai karimada ahli kitoblar, xususan, yahudiylar (Banu Isroil) haqida batafsil so‘z ketadi. Chunki ular Madinai Munavvarada musulmonlar bilan birga yashar edilar. Shuning uchun ham Qur’oni Karim musulmonlarni yahudiylarning makr-hiylalari, xiyonatlari, aldamchiliklari va buzuq tabiatlaridan xabardor qiladi. Ularning Islom uchun xatarli va zararli ekanlarini tushuntiradi. Suraning uchdan biridan ko‘prog‘i shu masalaga oiddir.
Musulmonlar o‘z jamiyatlarini endigina qura boshlaganlari uchun, surada ularga ilohiy hayot tarzi o‘rgatilgan. Ibodat va muomala masalalari, jumladan, ro‘za, haj va umra, Allohning yo‘lida jihod qilish, oila, taloq, bola emizish, idda, musulmonlarga mushrika ayollarga uylanish haromligi va boshqa masalalar bayon qilingan.
Surai karimada yana riboxo‘rlikka – sudxo‘rlikka katta e’tibor berilgan bo‘lib, uning haromligi va oqibati yomonligi ta’kidlangan. So‘ngra qiyomat kunining dahshatlari zikr qilinadi. Va nihoyat, suraning oxirida mo‘minlarni tavba qilishga, doimo Allohga tazarruda bo‘lishga chaqiriq keladi.
Imom Ahmad keltirgan rivoyatda Abu Umoma quyidagilarni aytadilar:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning «Qur’onni qiroat qilinglar, u qiyomat kuni o‘z ahliga shafoatchidir, ikki nur sochuvchini – Baqara va Oli Imronni o‘qing, ular qiyomat kuni boshga soya soluvchi bulut bo‘lib keladilar. Baqarani o‘qinglar, uni olish barakadir, uni tark qilish hasratdir. Sehrgarlar unga qodir bo‘la olmaydilar», – deganlarini eshitdim».
Imom Termiziy Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilgan hadisda Nabiy alayhissalom:
«Uylaringizni qabrga aylantirmanglar. Surai Baqara o‘qilgan uyga shayton kirmaydi», – deganlar.
Imom Ibn Hibbon Sahl ibn Sa’d roziyallohu anhudan rivoyat qiladi:
«Nabiy alayhissalom: «Har narsaning sanomi – ko‘zga ko‘ringan joyi bo‘ladi. Baqara surasi Qur’onning sanomidir. Kim o‘z uyida kechasi uni o‘qisa, o‘sha uyga uch kecha shayton kirmaydi. Kim uni kunduzi o‘qisa, uch kun shayton kirmaydi», – deganlar».
Imom Dorimiy rivoyat qiladilarki, Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu:
«Kim surai Baqaradan o‘n oyatni – avvalidan to‘rt oyat, «Oyatul Kursi» va undan keyingi ikki oyat va oxiridan uch oyatni kechasi o‘qisa, o‘sha uyga shu kechasi shayton kirmaydi», – deganlar.
Imom Nasaiy Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qiladilar:
«Nabiy alayhissalom bir joyga ko‘p sonli kishilarni yuborishdan avval ularga Qur’on o‘qitib ko‘rdilar. Ulardan har biri Qur’onni qancha bilsa, shuni o‘qidi. Ularning ichida eng yosh yigitning oldiga kelib:
– Ey Falonchi, sen Qur’ondan qancha bilasan? – dedilar. U:
– Falon, falon suralarni va Baqara surasini bilaman, – dedi. U zoti bobarakot:
– Baqara surasini bilasanmi? – deb so‘radilar. Yigit:
– Ha, – dedi. Nabiy alayhissalom:
– Boraver, sen ularga amirsan, – dedilar...»
Imom Buxoriy rivoyat qiladilar:
«Usayd ibn Huzayr roziyallohu anhu kechasi Baqara surasini o‘qiyotgan edi. Yaqinida oti bog‘log‘liq turar edi. Birdan ot tipirchilab qoldi. Qiroatdan to‘xtagan edi, ot ham to‘xtadi. Yana o‘qigan edi, ot ham tipirchiladi. O‘g‘li Yahyo yaqinida uxlab yotardi. Ot bosib olmasin deb, borib, uni qo‘liga oldi va boshini osmonga ko‘tardi. Tong otgandan so‘ng hodisani Nabiy alayhissalomga so‘zlab berdi. U kishi:
– O‘qi, ey Ibn Huzayr, – dedilar. U bo‘lsa:
– Ey Allohning Rasuli, Yahyoni bosib olmasin deb qo‘rqdim, uning yaqinida edi. Boshimni ko‘tarib, uning oldiga bordim. Osmonga qarasam, bulutga o‘xshash narsa, ichida chiroqqa o‘xshagan narsalar ham bor. Ularni ko‘rmay deb, chiqib ketdim, – dedi. Nabiy alayhissalom:
– U nimaligini bilasanmi? – dedilar. U:
– Yo‘q, – dedi. U zoti bobarakot:
– Ular sening ovozingga kelgan farishtalar. Agar tong otguncha o‘qiyverganingda, odamlar ularga nazar solsa bo‘lardi. Ular berkinmas edilar, – dedilar».
Abu Ubayd rivoyat qilishlaricha:
«Bir odam namozda Baqara va Oli Imron suralarini o‘qidi. Namozini tugatganidan keyin hazrati Ka’b roziyallohu anhu unga:
– Baqara bilan Oli Imronni o‘qidingmi? – dedilar. U:
– Ha, – dedi. Shunda u kishi:
– Mening jonim tasarrufida bo‘lgan Zot bilan qasamki, bu ikkovida u bilan duo qilsa mustajob bo‘ladigan Allohning ismi bor, – dedi. Haligi odam:
– Menga o‘rgatib qo‘ying, – dedi. Hazrati Ka’b:
– Yo‘q, o‘rgatmayman, senga uning xabarini aytsam, o‘zingni ham, meni ham halok qiladigan duo qilib qo‘ymagin, – dedilar».
"Tafsiri Hilol"dan
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM