Rivoyat qilinishicha, Bani Isroildan bir kishi shunday debdi: "Yo Robbim! Senga shunday ibodat qilishni istaymanki, odamlar ichida payg‘ambarlardan boshqa hech kim bunday ibodat qilmagan bo‘lsin".

Shunda Alloh taolo unga dengiz o‘rtasidagi orollardan biriga chiqishni buyurdi. Bu bechora obid kishi orolga chiqib, u yerda na xotin, na farzand, na oila va na qabilasiz, yolg‘iz o‘zi besh yuz yil davomida Allohga ibodat qildi. Alloh u uchun bir anor daraxtini undirib qo‘ydi; qachon taom yeyishni istasa, bir anor uzib yerdi. U namoz o‘qir, Allohga ibodat qilar, Uni zikr etib, tasbeh aytar va Yaratganning maxluqotlari haqida tafakkur qilar edi.

Besh yuz yillik ibodatdan so‘ng, Alloh uning jonini oldi. Uning biror gunohi yo‘q edi: birovning molini yemagan, g‘iybat qilmagan, sudxo‘rlik qilmagan va yolg‘on guvohlik bermagan edi. Joni qabz qilingach, Alloh taolo marhamat qildi:

— “Ey bandam! Jannatga amaling bilan kirishni istaysanmi yoki Mening rahmatim bilanmi?”.

Banda besh yuz yillik ibodati uni Jannatga olib kirishga yetarli deb o‘ylab, shunday dedi:

— “Yo Robbim, amalim bilan kirishni istayman”.

Alloh yana so‘radi:

— “Jannatga amaling bilanmi yoki rahmatim bilanmi?” — “Amalim bilan, yo Robbim”, deb javob berdi banda.

Shunda Alloh taolo dedi:

— “Biz senga bergan ne’matlarimiz va sen qilgan ibodatlaringni o‘zaro hisob-kitob qilamiz”. Farishtalar tarozi bilan kelib, uni so‘roq-savol qila boshladilar. Uning amallar sahifasini ochib, Allohning ne’matlari bilan ibodatlarini solishtirdilar. Ko‘rdilarki, uning besh yuz yillik ibodati Alloh bergan faqatgina “ko‘z ne’mati”ga (ko‘rish qobiliyatiga) ham teng kelmadi. Hali yurak, eshitish, hayot, nafas olish, aql va hidoyat kabi son-sanoqsiz ne’matlarning hisobi bor edi.

Alloh taolo buyurdi:

— “Uni do‘zaxga olib boringlar!”. Shunda banda nido qildi:

— “Yo Robbim! Meni O‘z rahmating bilan Jannatga kiritishingni so‘rayman!”.

Xulosa: Biz qanchalik ko‘p amal qilmaylik, namoz o‘qib, ro‘za tutib, Allohni zikr qilmaylik, baribir haddan tashqari kamchilikka yo‘l qo‘yuvchimiz. Bizning yagona umidimiz — Alloh taoloning gunoh va xatolarimizni kechirib, bizni O‘z rahmatiga olishidadir.

Homidjon qori ISHMATBЕKOV