Islom ta’limotiga ko‘ra, qabr insonning bu dunyodan u dunyoga o‘tish ostonasidir. Hazrati Usmon raziyallohu anhu qabr tepasida turganlarida yig‘lar edilar va bu haqda so‘rashganda: “Rasululloh sollallohu alayhi va sallam: «Qabr oxirat manzillarining avvalgisidir. Agar banda undan qutulsa, keyingilari oson bo‘ladi», deb aytganlar”, deya javob berardilar.
Darhaqiqat, Islom dinida qabristonlar nafaqat marhumlarning so‘nggi manzili, balki tiriklar uchun ibrat, ma’naviyat va oxiratni eslatuvchi mo‘tabar makon hisoblanadi. Payg‘ambarimiz alayhissalom Madinai Munavvaraga hijrat qilganlaridan so‘ng musulmonlar uchun alohida “Baqi’” qabristonini tashkil etdilar. Bu maskan ilk musulmonlar dafn etilgan muborak joy bo‘lib, Rasululloh sallallohu alayhi vasallam tez-tez u yerga borib, marhumlar haqiga duo qilardilar. Bu esa qabristonlarni ziyorat qilish sunnat ekaniga asosdir.
Qabristonni ziyorat qilishda ham tirik uchun, ham marhum uchun ulkan manfaatlar bor. Ziyoratchining qalbi yumshaydi, dunyoning o‘tkinchi ekanini anglaydi va oxiratga tayyorgarlik ko‘rish hissi uyg‘onadi. Ziyoratchining o‘qigan Qur’on tilovati, aytgan istig‘fori va qilgan duolari marhumning qabrini nurli qilib, darajasini ko‘taradi. Hadisi sharifda: “Qabrlarni ziyorat qilib turinglar, chunki u oxiratni eslatadi” deyilgan (Imom Muslim rivoyati).
Qabristonlar islom huquqida vaqf yerlari hisoblanadi. Bu yerlarga nisbatan hurmatsizlik qilish, qabr ustini bosish yoki nojoiz amallar bilan shug‘ullanish qat’iyan man etiladi. Qabristonda ishlaydigan kishilar (go‘rkovlar, qarovullar) diyonatli, taqvodor va omonatdor bo‘lishlari lozim. Zero, ular insonning eng so‘nggi va maxfiy holatlariga guvoh bo‘ladilar. Ulamolar aytadilarki, go‘rkov marhumning ayblarini yashiradigan, sodiq kishi bo‘lishi kerak.
O‘tganlarni yod etish, ayniqsa, ota-onaning qabrini ziyorat qilish farzandlik burchidir. Buyuk ulamolar har doim ustozlari va yaqinlarining qabrlarini ziyorat qilib, ularning haqiga xayrli duolar qilishni odat qilganlar. Bu insonning o‘z ajdodlariga bo‘lgan hurmatini ifodalaydi. Agar biz o‘tgan ajdodlarimizning ruhini shod etsak, qabrlarini obod saqlasak, Yaratganning yurtimizga barakasi va tinchligi yog‘iladi. Ajdodlar haqiga duo qilish, ular yotgan joyni pok tutish — tiriklarning ma’naviy darajasini ko‘rsatadi. Qadimgilar bejizga: “Yerning osti tinch bo‘lsa, usti tinch bo‘ladi”, demaganlar.
Afsuski, ba’zi joylarda qabristonlar qarovsiz qolgani, atrofi o‘t-o‘lan bilan qoplangani yoki chiqindilar to‘planib qolgani achchiq haqiqatdir. Bugungi kunda imom-xatiblar xalq orasida targ‘ibot ishlarini kuchaytirib, qabristonlarni tozalash va obodonlashtirish savobli ish ekanini tushuntirib bormoqdalar. Ya’ni, Qabristonni oddiy go‘riston emas, balki tarbiya maskani sifatida qabul qilish, qabrlar ustiga hashamdor haykallar qo‘yish emas, balki atrofni ozoda tutish muhimligi, qabristonlarni muntazam ziyorat qilib turish savobli amal ekanligini uqtirib kelmoqdalar. Agar biz marhumlarimizning qabrini obod qilsak, kelajak avlod ham bizni shunday e’zozlaydi. Yurtimizdagi tinchlik va omonlik ajdodlar duosi va ularga bo‘lgan hurmatimiz mevasidir.
Hanafiy mazhabining mo‘tabar fiqhiy manbalarida («Al-Mabsut», «Badoi’us sanoi’», «Raddul muhtor», «Fatovoi Olamgiriya») qabrlar va ularning haq-huquqlari borasida aniq va mufassal qoidalar belgilangan. Jumladan: Hanafiy mazhabiga ko‘ra, qabr yerdan bir qarich yoki sal ko‘proq (tuyaning o‘rkachidek) baland qilinishi mustahab hisoblanadi. Mazhabimizda qabr ustini to‘rt burchak emas, balki o‘rkachsimon shaklda qilish afzal ko‘rilgan. Qabr ustini gips (alebastr) yoki ohak bilan oqlash va bezash makruh sanaladi, chunki qabr ziynat emas, balki oxiratni eslatuvchi makondir. Ammo qabr tuprog‘i to‘zib ketmasligi uchun uni suv sepib zichlash va tosh bilan belgi qo‘yish joiz.
«Al-Bahrur roiq» va boshqa manbalarda kelishicha, qabr ustida o‘sib turgan ho‘l giyoh, o‘t-o‘lanlarni yulish makruhdir. Chunki, ho‘l o‘simliklar Allohga tasbeh aytadi va buning sharofati bilan marhumga yengillik bo‘ladi. Shuning uchun qabrlar atrofini ko‘kalamzorlashtirish va marhumning bosh tomoniga rayhon yoki shu kabi ko‘chatlar ekish sunnatga muvofiq amal hisoblanadi.
Hanafiy fuqaholari qabr ustiga o‘tirish, uxlash va uning ustidan yurishni makruh deb hisoblaydilar. Imom Muhammad rahimahulloh aytadilar: «Qabr ustini bosib yurishni karih ko‘ramiz». Faqat qabrni ziyorat qilish yoki mayyitni dafn qilish uchun boshqa yo‘l bo‘lmasa, zarurat yuzasidan ruxsat beriladi. Yana fiqhiy manbalar shuni uqtiradiki, qabrning «obodligi» uning ustiga qimmatbaho marmarlar qo‘yish yoki baland devorlar urishda emas, balki u yerda Qur’on tilovat qilish va haqiga duo qilish bilan bo‘ladi. Atrofini axlat va chiqindilardan pok tutish, tikan va qurigan shox-shabbalardan tozalash ayni muddaodir.
Homidjon qori Ishmatbekov,
O‘zbekiston musulmonlari idorasi
raisining birinchi o‘rinbosari
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM